I SA/Gl 542/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę w kwestii sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego z dnia 24 lipca 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym p o s t a n a w i a odrzucić sprzeciw. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 24 lipca 2014 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmówił skarżącej A. G. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przesyłka polecona z dnia 29 lipca 2014 r., zawierająca m.in. odpis powyższego postanowienia, a także pismo z pouczeniem o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu, została skierowana na podany przez stronę do korespondencji adres skrytki pocztowej. Przesyłka ta była awizowana dwukrotnie, tj. w dniu 1 sierpnia 2014 r. oraz w dniu 11 sierpnia 2014 r., natomiast zawiadomienie o możliwości jej odbioru pozostawiono w skrytce pocztowej nr 26, co wynika ze znajdującej się w aktach niniejszej sprawy kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzupełnionej o informację Poczty Polskiej S.A. dotyczącej jej awizowania. Powyższa przesyłka została wydana skarżącej w dniu 20 sierpnia 2014 r. W dniu 27 sierpnia 2014 r. (data nadania) A. G. wniosła sprzeciw na postanowienie referendarza sądowego z dnia 24 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 259 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Z kolei, stosownie do art. 259 § 2 P.p.s.a., sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym sprzeciw wniesiony po terminie. W tym miejscu wypada zwrócić uwagę także na art. 73 P.p.s.a., według którego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W przytoczonym powyżej przepisie art. 73 P.p.s.a. została przewidziana tzw. fikcja doręczenia (domniemanie doręczenia). W przypadku tejże fikcji doręczenia późniejsze wydanie przesyłki pocztowej aniżeli data doręczenia, wynikająca z fikcji doręczenia, pozbawione jest znaczenia prawnego. Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia bowiem skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II FZ 762/12, opubl. w Lex pod nr 1221338). W doktrynie prezentowany jest pogląd, iż przepis ten dopuszcza także możliwość dokonywania doręczeń na adres skrytki pocztowej lub adres do doręczeń poste restante, skoro wskazuje na możliwość pozostawienia zawiadomienia o niemożności doręczenia w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, opubl. w Lex 2013 r., komentarz do art. 73 P.p.s.a.). W dalszej kolejności wypada również wskazać przepis art. 83 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odpis postanowienia referendarza sądowego z dnia 24 lipca 2014 r. wynika, że została ona doręczona skarżącej w dniu 20 sierpnia 2014 r. Niemniej jednak przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 1 sierpnia 2014 r., a następnie po raz drugi w dniu 11 sierpnia 2014 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 P.p.s.a., a także mając na uwadze treść art. 83 § 2 P.p.s.a., nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 18 sierpnia 2014 r. Dzieje się tak, ponieważ ostatni dzień czternastodniowego terminu liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej przypadał na 15 sierpnia 2014 r. (piątek), który był dniem wolnym od pracy, stosownie do regulacji zawartej w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. nr 4, poz. 28 ze zm.), podobnie jak 17 sierpnia 2014 r. (niedziela). Dzień 16 sierpnia 2014 r. przypadał natomiast w sobotę. Wobec tego uznać należało, że siedmiodniowy termin na wniesienie sprzeciwu upłynął z dniem 25 sierpnia 2014 r. Skoro skarżącą wniosła sprzeciw dopiero w dniu 27 sierpnia 2014 r., to przyjąć trzeba, że nastąpiło to po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Nie ulega zatem wątpliwości, że termin został uchybiony, co musi za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje dla strony, które znieść może ewentualne przywrócenie terminu orzeczone na stosowny wniosek strony. W związku z powyższym, na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.