I SA/Gl 548/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty targowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę; W piśmie z dnia [...] r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, K. R. występujący jako "radny gminy M." wniósł skargę na Uchwałę Rady Miejskiej M. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej. W tych ramach skarżący podniósł zarzut sprzeczności § 4 wspomnianej uchwały w części dotyczącej opłaty targowej z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) a w szczególności z art. 15 tej ustawy. W treści skargi K. R.nie wskazał jednak jaki interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Również w "wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa osób trzecich" z dnia [...] r., poprzedzającym wniesienie skargi, skarżący radny nie wskazał interesu prawnego ani uprawnienia, które miałyby być naruszone zaskarżoną uchwałą zarówno w stosunku do niego jak i osób trzecich. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Należało w punkcie wyjścia odnotować, że w myśl art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). W myśl zatem art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwalą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwalę do sądu administracyjnego (ust. 1). Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę (ust. 2a). Mając na uwadze przytoczone wyżej regulacje prawne należało zauważyć, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie przez skarżącego będącego radnym gminy byłaby dopuszczalna gdyby skarżący wykazał, po pierwsze – własny interes prawny bądź uprawnienie naruszone zaskarżoną uchwałą, po drugie – interes prawny bądź uprawnienie grupy mieszkańców gminy naruszone tą uchwałą. Co do zasady przywołane wyżej przepisy nie wykluczają bowiem sytuacji, w której skarga do sądu administracyjnego wniesiona zostaje przez radnego gminy i dotyczy uchwały Rady, której jest członkiem, niemniej jednak dla skuteczności takiej skargi musi zostać spełniony jeden z przywołanych wyżej warunków. Analiza akt sprawy pozwoliła przyjąć, że K. R. nie wykazał, że zaskarżona uchwała w jakikolwiek sposób narusza jego własny interes prawny bądź uprawnienie. Skarżący nie wykazał również, że takowy interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone w stosunku do osób trzecich, o których wspomniał w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W aktach sprawy nie stwierdzono bowiem jakiegokolwiek dokumentu noszącego znamiona pisemnej zgody grupy mieszkańców, o której mowa w art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym. Godzi się w tym miejscu odnotować tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 1997 r. sygn. akt II SA 8/97, w której zważono, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "nie daje radnemu prawa do zaskarżenia każdej uchwały rady gminy. Radny musi wykazać dokonanie taką uchwałą naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, co w istocie sprowadza się do ograniczenia lub pozbawienia jego własnych uprawnień" (publ. Wspólnota 1997/41/26). Z tych względów przyjęto, że K. R. nie wykazał w tej sprawie legitymacji procesowej do zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym, a zatem skarga przez niego wniesiona – jako niedopuszczalna – podlega odrzuceniu, co też orzeczono w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. SJ/