I SA/Gl 575/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2008 r. sprawy ze skargi Ł. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych uchyla zaskarżone postanowienie Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. Oddział w S. jako organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia zaległości składkowych pana L. T. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...]z [...]. W ramach egzekucji zajęto zobowiązanemu rachunek w A Bank S.A. we W. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 6 lutego 2008 r. Pismem z dnia 7 lutego 2008 r. pan L. T. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. Zobowiązany wskazał, że obowiązki, o których mowa w tytułach wykonawczych, zostały wykonane w dniu 25 maja 2001 r., w oparciu o pismo ZUS z dnia 21 maja 2001 r. zobowiązujące go do dokonania wpłat, w wysokościach określonych w tym piśmie, za okres wskazany w przedmiotowych tytułach wykonawczych. Dokonując tych płatności, zgodnie z pismem ZUS, uregulował swoje zobowiązania za czas do lutego 2001 r. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. Oddział w S. działając na podstawie art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 17, 18 oraz art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. ) uznał zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego za bezzasadne. Organ egzekucyjny wskazał, że po analizie stanu rozliczeń za okres prowadzenia działalności oraz po weryfikacji przedłożonych kopii wpłat wierzyciel ZUS Oddział w S. Inspektorat w D. stwierdził, że należności co do których wniesiono zarzut są wymagalne. W zażaleniu na to postanowienie zobowiązany ponownie podniósł fakt wykonania przedmiotowych obowiązków a ponadto stwierdził, że należności z tytułu składek, o których mowa w doręczonych mu tytułach wykonawczych uległy przedawnieniu z końcem 2006 roku i nie mogą być dochodzone w trybie postępowania egzekucyjnego. Dodatkowo zauważył, że nie otrzymał orzeczenia, z którego wynikałyby egzekwowane obowiązki. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji podkreślił, że zarzut przedawnienia nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zakład Ubezpieczeń Społecznych stosując się do założenia art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r., o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. nr 241, poz. 2074 ), przyjął do dochodzenia roszczeń składkowych 10 letni termin ich przedawnienia liczony od dnia, w którym składki są wymagalne. Ustawa nowelizująca nie zawierała w odniesieniu art. 24 przepisów przejściowych, a zatem z dniem jej wejścia w życie, czyli od 1 stycznia 2003 r. należy uznać 10 letni okres przedawnienia składek powstałych przed tą datą. Organ odwoławczy powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2007 r. sygn. akt II FSK 528/06, w którym stwierdzono, że jeżeli w przepisach nowelizujących ustawę nie wprowadzono wyraźnych przepisów przejściowych, które w sposób jednoznaczny odnosiłyby się do kwestii przedawnienia dochodzonych roszczeń Skarbu Państwa, to należy stosować przepisy obowiązujące po zmianie ich treści. Organ drugiej instancji zauważył również, że wpłaty dokonane przez L. T. w dniu 25 maja 2001 r, nie spowodowały całkowitego zaspokojenia roszczeń ZUS. Wpłaty dotyczyły wcześniejszych lat, a tylko niewielkie kwoty przeznaczono na zaległości za okresy wskazane w tytułach wykonawczych. ZUS kierował się tutaj art. 62 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 31 ustawy o ubezpieczeniach społecznych, stanowiącym, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów dokonane wpłaty zalicza się na poczet należności o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że wpłacający wskaże na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Na formularzu wpłaty z dnia 25 maja 2001 r. pan L. T. nie wykazał, na które konkretnie zaległości powinna być ona zarachowana. ZUS zaksięgował ją w kolejności zaliczania zobowiązań o najwcześniejszym terminie wymagalności. Na powyższe postanowienie pan L. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach . W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że wymienione w tytułach wykonawczych należności powstałe w roku 2001 uległy przedawnieniu. Zaznaczył, że ustawa z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw nie zawiera przepisów przejściowych informujących, że 10 letni okres przedawnienia odnosi się do zdarzeń ( składek ) wynikłych w przeszłości a będących wymagalnych przed dniem wejścia w życie ustawy tj. 1 stycznia 2003 r. Wskazał na wyrok NSA II UK 448/03, OSNP 2005/9/129, w którym podkreślono, że dla wydarzenia stosuje się przepisy obowiązujące w dniu jego powstania, a nie w dniu wyrokowania. Określenie daty wejścia w życie ustawy oznacza, że przed tą datą ustawa nie podlegała zastosowaniu. Skarżący podkreślał, że możliwość oceny zdarzenia z 2001 r. w świetle przepisów, które wówczas nie obowiązywały, bo weszły w życie 1 stycznia 2003 r., pozostaje w sprzeczności z zakazem wstecznego stosowania prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Podkreślił, że wykładnię zagadnienia przedmiotowego przedawnienia dokonała Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa wydając w dniu [...], na wniosek Prezesa ZUS, opinię zgodnie z którym przedawnienie należności składkowych powinno być oceniane według stanu prawnego obowiązującego w momencie faktycznego upływu terminu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga okazała się uzasadniona. Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia należy zauważyć, ze zostało ono wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego na postanowienie organu egzekucyjnego – Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – w sprawie zgłoszonych zarzutów. Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) dalej ustawa egzekucyjna, zobowiązanemu przysługuje, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały enumeratywnie wymienione w art. 33 powołanej wyżej ustawy. Zgłoszone zarzuty podlegają rozpatrzeniu w trybie określonym w art. 34 ustawy egzekucyjnej. Procedurą przewidzianą w tym przepisie objęte są wyłącznie zarzuty opisane w art. 33 ustawy egzekucyjnej zgłoszone przez zobowiązanego w terminie, o którym mowa w art. 29 § 1 pkt 9 tej ustawy. Zgłoszenie zarzutów, którego podstawa nie została wymieniona w art. 33 pkt 1-10 ustawy egzekucyjnej lub uchybienie terminu do złożenia zarzutu na podstawach tam wskazanych powoduje bezprzedmiotowość lub bezskuteczność czynności zobowiązanego. Organ egzekucyjny uruchamia postępowanie przewidziane w art. 34 ustawy egzekucyjnej wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionego zarzutu. Zarzut niewymieniony w art. 33 ustawy egzekucyjnej lub wniesiony po upływie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego nie podlega rozpatrzeniu w trybie opisanym w art. 34 tej ustawy. Obowiązkiem zobowiązanego jest wskazanie podstawy zarzutu, a więc faktur lub prawa mieszczącego się w dyspozycji przepisu art. 33 ustawy egzekucyjnej. Wskazanie podstawy zarzutu wiąże organ egzekucyjny. W tym miejscu należy zauważyć, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przy tym podniesione w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego, wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ( przesądzają o jego niedopuszczalności ), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Jeżeli zatem dany zarzut nie zostanie podniesiony przez zobowiązanego, to nie może być rozpoznany przez organ egzekucyjny ( tak wyrok WSA z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1057/06 ). Zgłoszony przez zobowiązanego zarzut ( lub zarzuty ) stanowi przedmiot sprawy rozstrzyganej przez organ egzekucyjny. Postanowienie wydane w tak określonej sprawie wyznacza granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji. Jeżeli więc dany zarzut nie został zgłoszony, a tym samym nie był rozpatrzony przez organ egzekucyjny to nie może być skutecznie podnoszony w zażaleniu na postanowienie, o którym mowa w art. 34 § 5 ustawy egzekucyjnej. Zażalenie to służy bowiem na postanowienie wydane w określonej sprawie – w sprawie konkretnych, już zgłoszonych zarzutów i nie ma na celu umożliwienia zobowiązanemu uzupełnienia czy rozszerzenia zarzutu o kolejne, wcześniej nie zgłoszone, podstawy. Zarzuty podniesione po raz pierwszy w zażaleniu na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów jako wykraczające poza granice rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego nie podlegają rozpoznaniu przez organ drugiej instancji. Ich rozpoznanie i rozstrzygnięcie w postępowaniu drugoinstancyjnym naruszyłoby nie tylko przepis art. 34 ustawy egzekucyjnej lecz również zasadę dwuinstancyjności ( art. 15 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej ). Organ odwoławczy nie może bowiem orzekać w zakresie innym niż to uczynił przed nim organ pierwszoinstancyjny. W niniejszej sprawie pismem z dnia 7 lutego 2008 r. zobowiązany zgłosił zarzut wskazując jako jego podstawę wykonanie w całości obowiązku określonego w doręczonych mu tytułach wykonawczych. Dopiero w zażaleniu z dnia 29 lutego 2008 r. na postanowienie w sprawie zgłoszonego zarzutu, podniósł kolejne zarzuty w tym zarzut przedawnienia oraz nieistnienia obowiązku wobec nie wydania orzeczenia obowiązek ten określającego. Organ drugiej instancji rozstrzygając sprawę rozpoznał zgłoszony w zażaleniu zarzut przedawnienia uznając go za bezzasadny. Postępując w ten sposób organ drugoinstancyjny naruszył przepis art. 34 ustawy egzekucyjnej albowiem orzekał w sprawie należącej do kompetencji organu egzekucyjnego co do zarzutu zgłoszonego po upływie terminu wyznaczonego prawem. Ponadto wypowiedział się w sprawie, która nie była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Uchylenie to choć istotne dla prawidłowego procedowania w przedmiocie zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy w zażaleniu nie miało jednak bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie organu drugiej instancji, które dotyczyło w istocie postanowienia w sprawie zarzutu, którego podstawą był fakt wykonania przedmiotowego obowiązku. Rozstrzygając w przedmiocie tego zarzutu organ drugiej instancji stwierdził, że zobowiązany na formularzu wpłaty z dnia 25 maja 2001 r. nie wskazał, na które konkretnie zaległości powinna być ona zarachowana, dlatego też ZUS zgodnie z dyspozycją art. 62 Ordynacji podatkowej, zaksięgował je w kolejności zaliczenia zobowiązań o najwcześniejszym terminie wymagalności. Organ odwoławczy uznał więc, że w niniejszej sprawie miał zastosowanie przepis art. 62 Ordynacji podatkowej zaś dla skorzystania z uprawnień przewidzianego tym przepisem dla wpłacającego, konieczne jest pisemne wskazanie na formularzu wpłaty konkretnej zaległości. Zgodnie z treścią art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r., do należności z tytułu składek stosuje się odpowiednio art. 62 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 62 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. nie nakładał obowiązku wydania postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej. Dopiero poczynając od dnia 1 stycznia 2003 r. przepis art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń poprzez odpowiednie stosowanie art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej nakazywał wydanie stosownego postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości składkowych. Tak więc przed dniem 1 stycznia 2003r. zaliczenie wpłaty na zaległości składkowe nie wymagało wydania postanowienia w tej sprawie. Stanowiło więc czynność faktyczną. Z akt sprawy nie wynika w jakiej dacie wierzyciel ( ZUS ) zaliczył wpłaty z dnia 25 maja 2001 r. na poczet zaległych składek za maj i czerwiec 2000 r. W piśmie z dnia 12 marca 2008 r. dyrektor oddziału ZUS wyjaśnił, że w wyniku dokonanej analizy stanu należności zobowiązanego za cały okres prowadzenia działalności ustalono, że na dzień sporządzenia pierwszego upomnienia tj. 21 maj 2001 r. w systemie komputerowym nie "dowiązały" się deklaracje rozliczeniowe za miesiąc maj i czerwiec 2000 r. W związku z tym wpłaty za wymieniony okres rozliczyły należności z tytułu składek za lipiec 2000 r. i sierpień 2000 r. Organ drugiej instancji nie zbadał tej okoliczności, nie wyjaśnił kiedy ujawniono brak wpłat składek za maj i czerwiec 2000 r. i czy w czasie dokonania faktycznego zaliczenia wpłaty istniał obowiązek wydania stosownego postanowienia. Należy przy tym mieć na uwadze, że przedmiotowe należności stały się podstawą wystawienia tytułów wykonawczych dopiero w 2008 roku. Rozpoznając sprawę organ drugiej instancji pominął treść pisma z dnia 21 maja 2001 r. w którym wierzyciel ( ZUS Oddział w S. Inspektorat w D.), poinformował zobowiązanego o zaległościach składkowych za miesiące sierpień 2000 – luty 2001 wymieniając tytuły i kwoty zaległości oraz rachunki, na które należności te wraz z odsetkami zwłoki winny być wpłacone w terminie do dnia 24 maja 2001 r. pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Z pisma wynikało, że o dobrowolnej zapłacie zadłużenia należy powiadomić wierzyciela celem nie wszczynania, bądź wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Na piśmie widnieje adnotacja, z której wynika, że w dniu 25 maja 2001 r. dokonano przelewów i tego samego dnia poinformowano ( wierzyciela ) telefonicznie, że dowody wpłat zostaną przesłane w dniu 28 maja 2001 r. Zarówno treść pisma jak i poczynione na nim adnotacje i dokonane czynności ( wpłata, rozmowa telefoniczna ) nie zostały ocenione przez organ pierwszej i drugiej instancji w kontekście art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej. W myśl powołanego wyżej przepisu jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonane wpłaty zalicza się na poczet podatku począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Z powyższego wynika, że od ogólnej reguły zaliczenia wpłat na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności istnieje wyjątek w postaci możliwości wskazania przez podatnika, na poczet którego zobowiązania dokonywana jest wpłata. Przepisy Ordynacji podatkowej nie określają formy, w jakiej to wskazanie musi nastąpić. Może to nastąpić zarówno ustnie ( np. w kasie organu podatkowego ), jak i pisemnie w tym również poprzez zaznaczenie na dokumencie wpłaty ( tak wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Bk 434/06 ). Tym samym twierdzenie organu drugiej instancji, że jedną dopuszczalną formą wskazania przeznaczenia wpłaty jest umieszczenie pisemnej wzmianki na formularzu wpłaty nie znajduje uzasadnienia. Należy również zauważyć, że zgodnie z twierdzeniem samego wierzyciela ( k - 43 odwrót drugi akapit akt administracyjnych ) pismo z dnia 21 maja 2001 r. stanowiło pierwsze upomnienie. Miało więc charakter pisma, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej. Pismo to zawierało wezwanie do wykonania konkretnego, dokładnie oznaczonego w nim obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Adresat pisma podporządkował się wezwaniu i wpłacił wynikające z upomnienia należności. Tym samym wywiązał się z obowiązku określonego w upomnieniu zaś uiszczona kwota nie mogła być traktowana inaczej niż spełnienie żądania wierzyciela w granicach wynikających z wezwania. Dokonanie wpłat – w wysokości określonej w wezwaniu do ich zapłaty i w celu wykonania zawartych w nim żądań nie może być zaliczone na poczet innych, niż objętych wezwaniem, zaległości składkowych i nie jest wpłatą, o której mowa w art. 62 Ordynacji podatkowej lecz wykonaniem wezwania przedegzekucyjnego . Zastosowanie się zobowiązanego do pisemnego upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zawierającego wezwanie do wykonania ściśle określonego obowiązku o charakterze pieniężnym powoduje, że wpłata dokonana na wezwanie wierzyciela jest wypełnieniem obowiązku objętego upomnieniem. Potraktowanie takiej wpłaty jako niestanowiącej dobrowolnego wykonania określonego w wezwaniu obowiązku nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego. Wezwanie to jest czynnością wynikającą z relacji wierzyciel – zobowiązany. Podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku poprzez jego konkretyzację w wezwaniu do wykonania określa niewykonany przez zobowiązanego obowiązek co oznacza, że jego wykonanie przez zobowiązanego, zgodnie z wezwaniem, uniemożliwia prowadzenie egzekucji administracyjnej w zakresie obowiązku określonego wezwaniem. Jednocześnie oznacza to niemożność rozliczenia wpłaconej kwoty do wysokości wynikającej z upomnienia na inne obowiązki zobowiązanego. Określenie obowiązku i wezwanie do wykonania zobowiązania o późniejszym terminie płatności nie rodzi po stronie wierzyciela uprawnienia do zaliczenia otrzymanej w wykonaniu wezwania wpłaty na poczet zobowiązania powstałego wcześniej. Wierzyciel nie może żądać wykonania zobowiązania, a po jego realizacji twierdzić, że wpłaconą kwotę zalicza na inne niż żądane zobowiązanie. Wydając zaskarżone postanowienie organ drugiej instancji nie odniósł się do wskazanej wyżej kwestii przez co błędnie zastosował przepis art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Wykonanie w całości obowiązku jako podstawa zarzutu wymieniona w art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej może polegać na jego spełnieniu w wyniku realizacji przez zobowiązanego upomnienia z art. 15 § 1 tej ustawy. Z tych przyczyn Sąd uznał, że rozstrzygnięcie organu drugiej instancji narusza przepisy postępowania w tym art. 62 Ordynacji podatkowej oraz art. 15 § 1 i art. 34 ustawy egzekucyjnej a nadto przepis prawa materialnego tj. art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej i to w sposób który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Organ drugiej instancji uchybił także przepisami art. 15 oraz art. 7 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej rozstrzygając w kwestiach nie będących przedmiotem orzeczenia pierwszoinstancyjnego oraz nie podejmując niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pomijając okoliczności wynikające z akt sprawy. Z uwagi na fakt, że zarzuty przedawnienia i nieistnienia obowiązku ( brak orzeczenia określającego obowiązek ) nie zostały zawarte w zarzucie zgłoszonego na etapie badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej Sąd odstąpił od ich oceny, gdyż byłoby to bezpodstawne, a co najmniej przedwczesne. Rozpoznając sprawę ponownie organ drugiej instancji rozstrzygnie o dopuszczalności orzekania w przedmiocie zarzutów o podstawach zgłoszonych w zażaleniu na postanowienie pierwszoinstancyjne, a następnie po raz kolejny oceni zasadność skutecznie podniesionego zarzutu, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności przy uwzględnieniu znaczenia wezwania wierzyciela z dnia 21 maja 2001 r. Badając kwestie wykonania obowiązków określonych w przedmiotowych tytułach wykonawczych organ drugiej instancji w miarę potrzeby uzupełni informacje co do ewentualnych uzgodnień wierzyciela i zobowiązanego dotyczących uiszczonych w dniu 25 maja 2001 r. należności oraz, o ile okaże się to konieczne, zażąda wyjaśnień co do momentu i sposobu ich zaliczenia na poczet zobowiązań nie ujętych we wskazanym wyżej wezwaniu. Weryfikując zarzut wykonania przedmiotowych obowiązków organ drugiej instancji uwzględni ocenę prawną Sądu w tym dokonaną wykładnię mających zastosowanie w sprawie przepisów. Dlatego też Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Mając na względzie charakter uchylonego rozstrzygnięcia Sąd nie orzekł o jego wykonalności ( art. 152 cytowanej ustawy ), a wobec braku żądania strony skarżącej dotyczącego zwrotu kosztów postępowania odstąpił od ich zasądzenia ( art. 200 i art. 210 § 1 cytowanej wyżej ustawy).