I SA/Gl 597/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe w następstwie złożenia przez skarżącą wniosku z dnia 8 kwietnia 2013 r. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...], nr [...] postanawia odmówić wstrzymania wykonania wskazanej decyzji. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...], nr [...], to jest decyzji, której wstrzymania wykonania domaga się skarżąca M.D. Decyzją tą Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako wiceprezesa zarządu Spółki z o.o. A z siedzibą w M. wraz z tą Spółką i pozostałymi członkami jej zarządu, a mianowicie H. K. i P. B., za zaległości podatkowe tej Spółki obejmujące: 1) odsetki za zwłokę od niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za okres: 01/2006, 03,05/2008; 2) podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłat wynagrodzeń dokonanych w okresie: 12/2005, 02,03,05,08-12/2006, 01-12/2007, 01/2008, 07-12/2008; 3) podatek od towarów i usług za okres: 08/2008 i 03/2010 - wraz z należnymi od zaległości podatkowych odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca oparła na art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., dodając, że w przypadku nieuwzględnienia tego żądania przez organ, kieruje je do sądu stosownie do § 3 tego artykułu. W uzasadnieniu wskazała, że prowadzenie wobec niej egzekucji administracyjnej wyrządza jej znaczną szkodę w postaci braku środków na minimum egzystencji. Podała, że jest rencistką. Przedstawiła kopię decyzji o przyznaniu jej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości 967,15 zł, a także kopię pisma informującego o zajęciu tego świadczenia (z pisma tego wynika, że należność główna podlegająca egzekucji jest równa 40.148,00 zł, a odsetki naliczone na dzień 12 lutego 2013 r. wynoszą 28.772,30 zł). W odpowiedzi na skargę organ oznajmił, że pozostawia sądowi rozpatrzenie tego wniosku, gdyż skarżąca jako jego podstawę wskazała wyraźnie art. 61 § 3 p.p.s.a. W dniu 7 sierpnia 2013 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. W toku postępowania dotyczącego tego żądania ustalono, że skarżąca rozwiodła się, od ponad roku pozostaje bez zatrudnienia, nie ma żadnego majątku i mieszka w lokalu córki, która ją wspiera. Skarżąca oświadczyła nadto, że 25% jej renty podlega zajęciu. Podniosła też, że ponosi wydatki na leki w wysokości około 300 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywany wniosek nie jest zasadny. Stosownie do art. 61 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji (§ 1), niemniej jednak strona może wystąpić z takim wnioskiem do organu, który decyzję tę wydał (§ 2), lub do sądu, który - po przekazaniu mu skargi na tę decyzję - może żądanie to uwzględnić nawet w przypadku, gdyby organ uprzednio wydał rozstrzygnięcie odmowne (§ 3). Powołany przepis uzależnia jednak wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd od spełnienia przynajmniej jednej z wymienionych w nim przesłanek, a mianowicie od niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Odnosząc tę regulację do niniejszej sprawy w pierwszej kolejności odnotowania wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd zakładający dopuszczalność żądania wstrzymania wykonania decyzji, której wzruszenia w trybie nadzwyczajnym dotyczy decyzja stanowiąca przedmiot skargi (zob. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 grudnia 2009 r., II FZ 452/09, LEX nr 582803; z dnia 14 czerwca 2011 r., II OSK 1064/11, LEX nr 1083513; z dnia 9 listopada 2012 r., II OSK 2684/12, LEX nr 1248460). Dalej za uchybienie organu uznać należy nierozpoznanie wniosku, który został przecież skierowany wpierw do niego. Wreszcie niezbędne jest wyjaśnienie powodów odmowy uwzględnienia badanego żądania, w którego uzasadnieniu skarżąca wskazała jedynie, że w prowadzonej wobec niej egzekucji upatruje przyczyny znacznej szkody, jaka jest jej wyrządzana w postaci braku środków na minimum egzystencji. Pogląd ten nie zasługuje jednak na aprobatę. Co prawda, sytuacja skarżącej nie jest łatwa. Podkreślenia jednak wymaga, że fakt ten nie przesądza o zasadności rozpatrywanego wniosku. Okolicznością, którą w tym względzie należy brać pod uwagę są natomiast skutki wykonania decyzji, przy czym prowadzenie egzekucji, choć z pewnością będące odczuwalną dolegliwością, nie może niejako samo przez się przemawiać za wstrzymaniem wykonania, ponieważ stanowi ono naturalną konsekwencję braku dobrowolnego wykonania zobowiązania. Rzeczywistym skutkiem egzekucji prowadzonej w niniejszej sprawie jest zmniejszenie dochodu osiąganego przez skarżącą tytułem renty. Bez wątpienia nie jest to jednak szkoda znaczna, a zatem taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. Skarżąca przynajmniej tego nie wykazała, a samo oświadczenie o wysokości wydatków na leki czy chorobie bez udokumentowania tych okoliczności nie jest w tym względzie wystarczające. Z tych względów należało odmówić uwzględnienia rozpatrywanego wniosku.