I SA/Gl 618/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2008 r. sprawy ze skargi Ł.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenia zaległości podatkowej w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 20 czerwca 2007 r. skarżąca Ł.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach - za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. - skargę na decyzję tegoż organu z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] nr [...] odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za lata 2005-2006 wraz z odsetkami za zwłokę. Wraz z powyższą skargą Ł.K. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc w jego uzasadnieniu, iż jest osobą starszą, [...] i wymagającą opieki ze strony innych osób. Zamieszkuje wraz z córką, która również jest [...], zaś obydwie ponoszą duże koszty finansowe związane z ich stanem zdrowia. Skarżąca wskazała, iż egzekucja zaległego podatku spowodowałaby "załamanie egzystencji" jej i córki oraz uniemożliwiłaby dalsze leczenie oraz rehabilitację, a także wykupienie potrzebnych lekarstw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zapis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. stanowi jedną z ogólnych zasad postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do brzmienia art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, Sąd - na wniosek skarżącego - może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu (może ono obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy). Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W omawianej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym. W świetle powyższych uwag decyzja ta nie korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania takiej decyzji. Nie obliguje ona bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego – co należy podkreślić – nienoszącego znamion wykonalności. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie powołanych przepisów i przy zastosowaniu art. 61 § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.