I SA/Gl 628/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ drugiej instancji, organ nadzoru) z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. (dalej: organ pierwszej instancji, organ egzekucyjny) z dnia [...] nr [...] w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A Sp. z o.o. w K. (dalej: zobowiązana, spółka) na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] obejmującego opłatę dodatkową za nieopłacone parkowanie pojazdu. 2. Postępowanie przed organami administracji. 2.1. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta K. (dalej: skarżący, wierzyciel) wystawił w dniu [...] wobec zobowiązanej tytuł wykonawczy, obejmujący zaległość z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu w kwocie [...] zł, po uprzednim doręczeniu spółce w dniu [...] upomnienia. Następnie organ egzekucyjny, po przekazaniu mu tytułu wykonawczego przez wierzyciela, nadał klauzulę o skierowaniu tego tytułu do egzekucji. Działając w trybie art. 80 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201, dalej: u.p.e.a. albo ustawa egzekucyjna), organ egzekucyjny dokonał zajęcia środków pieniężnych na rachunku bankowym zobowiązanej w B S.A. (zawiadomienie z dnia [...]). Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem doręczono zobowiązanej w trybie zastępczym, zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.), po dwukrotnym awizowaniu w dniach [...] oraz [...]. Bank w piśmie z dnia [...] zawiadomił o istnieniu przeszkody w realizacji zawiadomienia, ponieważ wystąpił zbieg egzekucji na rachunkach dłużnika. Wierzyciel pismem z dnia [...] zwrócił się do organu egzekucyjnego o udzielenie informacji odnośnie etapu prowadzonego postępowania egzekucyjnego, na co udzielono stosownej odpowiedzi przy piśmie z dnia [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne, z uwagi na przedawnienie opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu – zgodnie z art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie: t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2222, dalej również: u.d.p.). 2.2. W zażaleniu na postanowienie z dnia [...] wierzyciel wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając zażalenie wierzyciel wyraził pogląd, że umorzenie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie nie jest zasadne z uwagi na fakt, iż w dniu [...] nastąpiło zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego a wymagana należność dotyczy roku 2012. W jego ocenie w postępowaniu został przerwany bieg terminu przedawnienia zgodnie z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201, dalej: O.p.), poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został powiadomiony. Zdaniem wierzyciela, brak środków na rachunku bankowym zobowiązanego nie wyłącza skuteczności jego zajęcia a zajęcie wierzytelności, zgodnie z u.p.e.a., dokonane jest z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia. Reasumując, wierzyciel stwierdził, że już samo zajęcie konta zobowiązanego przerywa bieg terminu przedawnienia i w konsekwencji termin ten jest na nowo liczony od dnia, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Tym samym okres przedawnienia w niniejszej sprawie wydłużył się o kolejne 5 lat. 2.3. Postanowieniem z dnia [...] organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia organ drugiej instancji w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie organ drugiej instancji podniósł, że zaległość będąca przedmiotem postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie powstała pod rządami ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym przed 20 stycznia 2015 r. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Z kolei przepis art. 40d ust 3 u.d.p. reguluje kwestię przedawnienia obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13f ust. 1 tej ustawy. Obowiązek przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłata powinna zostać uiszczona. Zdaniem organu nadzoru, należy zwrócić przy tym uwagę na publicznoprawny charakter obowiązku opiewającego na tytuł wykonawczy, wystawiony w niniejszej sprawie. Dalej organ drugiej instancji wskazywał, że art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2077, dalej: u.f.p.) stanowi o środkach publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, którymi są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych: 1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie; 2) należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego; 3) wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych; 4) wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych; 5) wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych; 6) należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności; 6a) należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe; 7) dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw; 8) pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa. Organ nadzoru podkreślił, że katalog należności wymienionych wyżej jest otwarty, zatem w praktyce ustalenia będzie wymagało, które należności są należnościami pobieranymi przez samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. W tych ramach organ drugiej instancji wskazał, że opłata dodatkowa za nieopłacone parkowanie jest niepodatkową należnością budżetową o charakterze publicznoprawnym. Organ nadzoru wskazał na art. 40d ust. 2 u.d.p. zgodnie z którym opłaty, o których mowa w art. 13f ust. 1 tej ustawy wraz z odsetkami za zwłokę podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy egzekucyjnej. Organ ten w szczególności podnosił też, że od dnia 1 stycznia 2010 r. art. 67 u.f.p. odsyła do odpowiedniego zastosowania przepisów k.p.a. i odpowiednio działu III O.p., w tym ewentualnie przepisu art. 70 § 4 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r.), zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Organ nadzoru zaznaczył, że zgodnie z art. 67 u.f.p. przepisy k.p.a. i odpowiednio - działu III O.p. stosuje się tylko do spraw nieuregulowanych w u.f.p., która to ustawa nie zawiera żadnej regulacji odnośnie przedawnienia należności wymienionych w art. 60, zatem mogą mieć w tym zakresie generalnie zastosowanie przepisy O.p. Jeżeli jednak odrębne uregulowanie kwestii przedawnienia przewidziane jest w ustawach szczególnych, to uregulowania te, jako lex specialis, mają pierwszeństwo przed przepisami o charakterze ogólnym. Taką regulację stanowi zaś art. 40d ust. 3 u.d.p. Instytucję przedawnienia zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu reguluje u.d.p., która w ogóle nie odsyła w tym zakresie do przepisów O.p., w związku z czym nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania przepis art. 70 § 4 tej ostatniej ustawy. Organ nadzoru zaznaczył przy tym, iż pogląd taki zaprezentowano również w doktrynie. Skoro zatem w niniejszej sprawie tytuł wykonawczy opiewał na obowiązek za dzień [...], to w dniu 31 grudnia 2017 r. upłynął termin przedawnienia tego obowiązku. W konsekwencji, powodem wygaśnięcia obowiązku jest przedawnienie dochodzonej przymusowo dodatkowej opłaty za nieopłacone parkowanie na podstawie art. 40d ust. 3 u.d.p., według którego tego typu należności przedawniają się po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym opłata ta powinna zostać uiszczona. Końcowo organ nadzoru stwierdził, że bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność podnoszona przez wierzyciela w zażaleniu, zgodnie z którą brak środków na rachunku bankowym zobowiązanego nie wyłącza skuteczności zajęcia, a powoduje jedynie czasową niemożność w zaspokojeniu wierzyciela, zaś sama blokada trwa do czasu ostatecznej spłaty egzekwowanej należności, a w konsekwencji samo zajęcie konta zobowiązanego przerywa bieg przedawnienia. Ponadto organ drugiej instancji wskazał, że jak wynika z akt postępowania, B S.A. w piśmie z dnia [...] powołał się na okoliczność wystąpienia zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej. Reasumując, organ nadzoru stwierdził, że w sprawie wystąpiły okoliczności skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej z uwagi na przedawnienie należności. 3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 3.1. Na powyższe postanowienie organu nadzoru z dnia [...] wierzyciel, reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik skarżącego zarzucił: a) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 70 § 4 O.p. poprzez jego niezastosowanie, art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie oraz umorzenie postępowania wskutek wadliwego przyjęcia, że przedmiotowa należność wygasła wskutek przedawnienia, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, b) naruszenie art. 40d ust. 3 u.d.p. poprzez jego błędne zastosowanie oraz uznanie, iż przedmiotowa należność uległa przedawnieniu w dniu 31 grudnia 2017 r. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wierzyciela podnosił, że w niniejszej sprawie w wyniku zajęcia egzekucyjnego nie wyegzekwowano wprawdzie należności objętych tytułem wykonawczym, ale biorąc pod uwagę art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia należności został przerwany. Powołał się na wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 491/11. Dalej pełnomocnik skarżącego akcentował, iż zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania mają charakter należności publicznoprawnej - zarówno opłata za parkowanie jak i opłata dodatkowa stanowią daninę publicznoprawną, o której mowa w art. 217 Konstytucji RP. Powyższe stanowisko znajduje zdaniem pełnomocnika odzwierciedlenie w wyroku NSA z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 761/09. Powołał się on także na wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 1966/11. Zaznaczył, że należy przyjąć, iż w odniesieniu do należności z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania zastosowanie znajdą przepisy u.f.p. Zgodnie z art. 60 pkt 7 tej ustawy, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych: dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. W konsekwencji należy przyjąć, iż w myśl art. 67 ust. 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 stosuje się przepisy k.p.a. Skoro zatem w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka opisana w art. 70 § 4 O.p., nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia należności wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony i organy niezasadnie zastosowały art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. 3.2. Odpowiadając na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 3), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1). Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 4.3. Ustalony przez organ i bezsporny stan faktyczny Sąd przyjął za podstawę orzekania. Kwestią sporną pomiędzy stroną a organem pozostaje zastosowanie do tego stanu faktycznego odpowiednich przepisów, regulujących przedawnienie należności dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym od zobowiązanego z tytułu opłaty za nieopłacone parkowanie w wysokości [...] zł. Ustalenie, że nastąpiło przedawnienie tej należności organy obu instancji oparły na uregulowaniu zawartym w art. 40d ust. 3 u.d.p., przewidującym, że obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13 f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 20a ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty i kary powinny zostać uiszczone. Powołując się na powyższe uregulowanie organy uznały, że stanowi ono lex specialis kwestii przedawnienia m. in. opłat pobieranych na mocy art. 13f u.d.p. Zdaniem strony stanowisko takie jest błędne, albowiem podstawę do zastosowania wobec spornej należności instytucji przerwania biegu terminu przedawnienia stanowi art. 70 § 4 O.p. 4.4. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia na wstępie należy przypomnieć, że przepis o przedawnieniu obowiązku uiszczenia opłat wynikających z art. 13f u.d.p. (jak i innych opłat i kar przewidzianych w tej ustawie) ustawodawca wprowadził do ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. dopiero w drodze jej nowelizacji ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1489), która weszła w życie z dniem 4 października 2005 r., a więc po 20 latach obowiązywania ustawy. Do tego czasu należności z tego tytułu były nieprzedawnialne. Dodając przepis art. 40d ust. 3 ustawodawca usunął zatem ten stan braku regulacji prawnej, a jednocześnie nie wprowadził, ani wprost ani przez odesłanie do innych ustaw, możliwości przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Można zatem zasadnie wnioskować, że wolą ustawodawcy było określenie jednego, nie podlegającego wydłużeniu, pięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zapłaty należności wymienionych w art. 40d ust. 3. Od 1 stycznia 2010 r. art. 67 u.f.p. odsyła do odpowiedniego zastosowania przepisów k.p.a. i odpowiednio działu III O.p., w tym ewentualnie przepisu art. 70 § 4 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r.), zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zgodnie z art. 67 u.f.p. przepisy k.p.a. i odpowiednio - działu III O.p. stosuje się tylko do spraw nieuregulowanych w u.f.p., która to ustawa nie zawiera żadnej regulacji odnośnie przedawnienia należności wymienionych w art. 60, zatem mogą mieć w tym zakresie generalnie zastosowanie przepisy O.p. Jeżeli jednak odrębne uregulowanie kwestii przedawnienia przewidziane jest w ustawach szczególnych, to uregulowania te, jako lex specialis, mają pierwszeństwo przed przepisami o charakterze ogólnym. Taką regulację stanowi zaś art. 40d ust. 3 u.d.p. Instytucję przedawnienia zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu reguluje u.d.p., która w ogóle nie odsyła w tym zakresie do przepisów O.p., w związku z czym nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania przepis art. 70 § 4 tej ostatniej ustawy. Powyższy pogląd zaprezentowano także w doktrynie. (T. Brzezicki, W. Morawski - Przedawnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie, opubl. PPLiFS z 2011 r. nr 7-8, str. 25-29). K. Sobieralski (Dodatkowa opłata za parkowanie w strefie płatnego parkowania, NZS 2009, nr 2, s. 22), "brak możliwości przerwania i prolongowania biegu pięcioletniego terminu ich przedawnienia, nawet przez zastosowanie środka egzekucyjnego wymienionego w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wierzyciel oraz organ egzekucyjny muszą zdążyć dokonać czynności procesowych postępowania egzekucyjnego, zastosować środek lub środki egzekucyjne i wyegzekwować całą należność przed upływem tego okresu". Ponadto tożsame stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 644/16. 4.5. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy wskazać przyjdzie, że skoro w niniejszej sprawie tytuł wykonawczy opiewał na obowiązek za dzień [...], to w dniu 31 grudnia 2017 r. upłynął termin przedawnienia tego obowiązku. Powodem wygaśnięcia obowiązku stało się zatem przedawnienie dochodzonej przymusowo dodatkowej opłaty za nieopłacone parkowanie na podstawie art. 40d ust. 3 u.d.p., według którego tego typu należności przedawniają się po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym opłata ta powinna zostać uiszczona. Powołany w uzasadnieniu skargi wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 491/11 nie wspiera stanowiska strony. Wyrok ten zapadł bowiem w innym stanie faktycznym i prawnym; dotyczył zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2003 r. do których, co nie ulega wątpliwości, znajdują zastosowanie regulacje Ordynacji podatkowej, w szczególności odnoszące się do problematyki przedawnienia zobowiązań podatkowych uregulowanych w art. 70 O.p. Mając na uwadze powyższe strona nie wykazała, że błędne jest stanowisko organu w odniesieniu do charakteru regulacji instytucji przedawnienia należności w postaci opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu w ustawie o drogach publicznych jako lex specialis w odniesieniu do unormowań zawartych w art. 70 O.p. Organy obu instancji trafnie stanęły na stanowisku, iż regulacja dokonana w ustawie o drogach publicznych w przedmiocie przedawnienia dochodzonej należności została przez ustawodawcę w wystarczającym stopniu uregulowana, bez zastosowania instytucji przerwania biegu terminu przedawnienia uregulowanej w przepisach O.p. W konsekwencji trafnie organ nadzoru stwierdził, że w sprawie wystąpiły okoliczności skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej z uwagi na przedawnienie należności, a strona nie wykazała naruszenia prawa w stopniu skutkującym wyeliminowaniem zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Końcowo wskazać przyjdzie, iż bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność braku środków na rachunku bankowym zobowiązanego. Niemniej zauważyć należy, że nie wyłącza ona skuteczności zajęcia. 4.6. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.