I SA/Gl 655/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Bożena Pindel (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 i art. 59 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 1015 ze zm.; dalej: u.p.e.a. lub ustawa egzekucyjna) – po rozpatrzeniu zażalenia dłużnika K. S., na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] Nr [...] odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. wystawił w dniu [...] tytuł wykonawczy o nr [...] dotyczący zobowiązanego K. S. obejmujący podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006 r. W dniu 29 listopada 2012 r. organ egzekucyjny (tj. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G.), nadal klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji. W dniu 11 grudnia 2012 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunków bankowych u dłużników zajętych wierzytelności będących bankami tj.: - w A S.A. Wydział Obsługi Zajęć Egzekucyjnych w S.. Zawiadomienie o zajęciu doręczono bankowi w dniu 11 grudnia 2012 r., natomiast zobowiązanemu w dniu 27 grudnia 2012 r. (potwierdzenia odbioru w aktach); - w B S.A. w G.. Zawiadomienie o zajęciu bank otrzymał w dniu 11 grudnia 2012 r., natomiast zobowiązany w dniu 28 grudnia 2012 r. (potwierdzenia odbioru w aktach). W odpowiedzi na ww. zawiadomienia dłużnicy zajętych wierzytelności (A S.A. oraz B S.A.) pismami z dnia 12 grudnia 2012 r. poinformowali organ egzkucyjny, że dłużnik nie posiada środków pieniężnych na rachunkach bankowych. Następnie kolejnym pismem z dnia 15 grudnia 2012 r. A S.A w S. poinformował, że rachunek bankowy K. S. został zamknięty. W dniu 14 grudnia 2012 r. poborca podatkowy usiłował dokonać osobistego doręczenia tytułu wykonawczy z dnia [...] nr [...] zobowiązanemu w miejscu prowadzonej przez niego działalności, zobowiązany jednak odmówił jego przyjęcia. Organ dokonał doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z dnia 11 grudnia 2012 r., co miało miejsce w dniu 27 grudnia 2012 r. Zobowiązany reprezentowany przez adwokata pismem z dnia 8 stycznia 2013 r. wniósł na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej o stwierdzenie, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. wygasło na skutek przedawnienia oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik zobowiązanego wskazał, że zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego za 2006 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2012 r., bowiem organ egzekucyjny nie zastosował skutecznego środka egzekucyjnego, o którym podatnik zostałby zawiadomiony. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2013 r. organ egzekucyjny, w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowa należność nie uległa przedawnieniu z uwagi na zastosowanie środka egzekucyjnego, który skutecznie przerywał bieg terminu przedawnienia. Organ stwierdził również, że w sprawie nie miała miejsca żadna inna przesłanka warunkująca umorzenie postępowania egzekucyjnego. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji pełnomocnik zobowiązanego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 w związku z § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa), poprzez przyjęcie, że zobowiązanie w podatku dochodowym za 2006 r. nie uległo przedawnieniu na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, a to z uwagi na fakt, iż w dacie zajęcia nie posiadał rachunków bankowych w wymienionych bankach, a o żadnej innej czynności egzekucyjnej nie został poinformowany przed dniem 31 grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia rachunków bankowych zobowiązanego w A S.A. oraz w B S.A., na podstawie zawiadomień z dnia 11 grudnia 2012 r., doręczonych bankom tego samego dnia, natomiast zobowiązanemu w dniach 27 i 28 grudnia 2012 r. Równocześnie w dniu 27 grudnia 2012 r. doręczono zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego z dnia [...]. Zatem doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia przed dniem 31 grudnia 2012 r., co oznacza, że biegnie on na nowo od dnia następnego, po dniu w którym zastosowano środek egzekucyjny, co nie uchybia przepisowi art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Na poparcie swoich twierdzeń organ powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 2063/09 oraz tut. Sądu z dnia 26 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 466/12. Zobowiązany reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie organu II instancji, któremu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 70 § 1 w zw. z § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie, że zobowiązanie w podatku dochodowym za 2006 r. nie uległo przedawnieniu na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, a to z uwagi na fakt, iż w dacie wskazanej w postanowieniu, w dniu 27 i 28 grudnia 2012 r. zobowiązany nie posiadał rachunków bankowych w wymienionych bankach, a o żadnej innej czynności egzekucyjnej nie został poinformowany przed dniem 31 grudnia 2012 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumentację zawartą we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, sprowadzającą się do stwierdzenia, że w chwili zajęcia rachunków bankowych zobowiązany nie posiadał rachunków bankowych, za wyjątkiem rachunku prywatnego, na którym zdeponowane były środki w kwocie [...] zł, przyznane przez bank w drodze jakiejś bliżej nieokreślonej specjalnej premii, o której to skarżący nie został zawiadomiony. Zdeponowana na rachunku prywatnym kwota była wolna od zajęcia i skarżący dokonał jej wypłaty pomimo zajęcia rachunku bankowego, a następnie rachunek ten zamknął. Podsumowując skargę pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż zobowiązany w styczniu 2013 r. dowiedział się o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu o popełnienie przestępstwa karno-skarbowego, tym nie mniej jednak mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 lipca 2012 r. przyjąć należy, że samo wszczęcie postępowania nie spowodowało zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu powtórzył dotychczasową argumentację, a dodatkowo powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 1456/11 podniósł, że "momentem przerwania biegu terminu przedawnienia jest zastosowanie środka egzekucyjnego, a nie zawiadomienie podatnika o zastosowaniu tego środka" oraz, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego ze względu na treść art. 80 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1 tego przepisu. W § 3 art. 80 ustawy egzekucyjnej wskazano, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1 tego przepisu, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Sformułowanie "o którym podatnik został zawiadomiony" zawarte w art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, uwzględnia więc jedynie postanowienia zawarte w § 3 art. 80 ustawy egzekucyjnej. Odnosząc się natomiast do podniesionego zarzutu dotyczącego zdeponowanych środków na prywatnym rachunku bankowym w wysokości [...] zł, o którym zobowiązany nawet nie wiedział, a następnie wypłaconych przez zobowiązanego pomimo zajęcia rachunku bankowego przez organ egzekucyjny, organ stwierdził, iż kwestia braku rozeznania przez zobowiązanego, co do posiadanych rachunków bankowych nie podlega jego ocenie, a okoliczność ta w świetle ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wpływa na przebieg postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 punkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem rozważań Sądu jest ustalenie, czy w sprawie wystąpiły przesłanki przewidziane w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej stanowiące podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący jako przyczynę wygaśnięcia obowiązku wskazał przedawnienie twierdząc, że organ egzekucyjny nie zastosował środka egzekucyjnego, który doprowadził do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2006. Dokonane przez organ egzekucyjny zajęcie rachunków bankowych w bankach A S.A. oraz B S.A. były nieskuteczne, bowiem dłużnik nie posiadał w wymienionych bankach rachunków bankowych. Swoich twierdzeń jednak nie poparł żadnymi dowodami. Organ natomiast wskazał, że przed terminem przedawnienia (tj. 31 grudnia 2012 r.) dokonał zarówno zajęcia rachunku bankowego dłużnika, jak również zawiadomił go o dokonanej czynności. Przepis art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – na naruszenie którego powołał się pełnomocnik skarżącego – stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedmiotem postępowania egzekucyjnego w rozpatrywanej sprawie było zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Termin płatności tego podatku upłynął w dniu 30 kwietnia 2007 r., a zatem pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania za 2006 r., gdyby nie został przerwany zdarzeniami, o których mowa w art. 70 § 2-8 Ordynacji podatkowej, upłynąłby z dniem 31 grudnia 2012 r. Jednym ze zdarzeń przerywających bieg terminu przedawnienia jest przewidziane w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, przy czym po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Pełnomocnik skarżącego wskazywał również na naruszenie tego przepisu. Przez zastosowanie środka egzekucyjnego, w myśl art. 1a pkt 12 u.p.e.a. rozumie się w postępowaniu administracyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucję: z pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń emerytalno-rentowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z papierów wartościowych, z weksla, z praw autorskich, z udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, z pozostałych praw majątkowych, ruchomości i nieruchomości. Zgodnie natomiast z art. 67 § 1 ustawy egzekucyjnej podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a) stanowi m.in. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Odnosząc się do zarzutów skargi, istotnym jest odwołanie się do stanu faktycznego sprawy, z którego wynika, że w dniu 11 grudnia 2012 r. zostały doręczone do dłużników zajętych wierzytelności tj. A S.A. Oddział [...] w G. oraz B S.A. [...] Oddział w G. "Zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem", wystawione w dniu 11 grudnia 2012 r. przez organ egzekucyjny – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G.. Wymienione banki udzieliły odpowiedzi organowi egzekucyjnemu w związku z dokonanymi zajęciami rachunków bankowych, w pismach z dnia 12 grudnia 2012 r.: - A S.A. Centrum Operacji Detalicznych w S. podał, że istnieją przeszkody w prowadzeniu egzekucji spowodowane brakiem środków na rachunku, - B S.A. Departament Usług Centralnych we W. podał, że na rachunkach bankowych, których posiadaczem jest K. S. brak środków pieniężnych, co stanowi przeszkodę w realizacji zajęcia egzekucyjnego. Udzielone przez dłużników zajętych wierzytelności odpowiedzi świadczą o tym, że skarżącego łączyła umowa rachunku bankowego z ww. bankami. Niezależnie od udzielonej odpowiedzi, bank A S.A. Centrum Operacji Detalicznych w S., w piśmie z dnia 15 grudnia 2012 r., poinformował organ egzekucyjny, że umowa rachunku bankowego klienta K. S. została rozwiązana. Dokonując analizy pism banku A S.A., zdaniem Sądu, rozwiązanie umowy rachunku bankowego nastąpiło po dacie 11 grudnia 2012 r. tj. po dokonanym zajęciu rachunku w tym banku. Potwierdza tę okoliczność także pełnomocnik skarżącego podając w skardze, że w dniu zajęcia skarżący posiadał "rachunek prywatny", na którym bank zdeponował bliżej nieokreśloną specjalną premię, która był wolna od podatku i skarżący dokonał jej wypłaty pomimo zajęcia rachunku, a następnie rachunek ten zamknął. Godzi się w tym miejscu wyjaśnić, że umowa rachunku bankowego w kategoriach prawnych jest to stosunek zobowiązaniowy mający swoje źródło w umowie. Umowa rachunku bankowego jest typową umową nazwaną z zakresu prawa cywilnego, zawieraną przez banki w ramach wykonywania czynności bankowych i została uregulowana w przepisach art. 725 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Natomiast zgodnie art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1376 ze zm.) umowa powinna być zawarta na piśmie. Skoro zatem pełnomocnik skarżącego twierdzi, że rachunek bankowy został przez skarżącego "zamknięty" (po dokonanym zajęciu rachunku bankowego), to oczywistym jest, że w celu jego "otwarcia" musiał on zawrzeć z bankiem umowę rachunku bankowego. Nie ma przy tym znaczenia charakter środków zdeponowanych na tym rachunku oraz fakt dokonania ich wypłaty na rzecz skarżącego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 54 ust. 1 Prawa bankowego "środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego do wysokości trzykrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za okres bezpośrednio poprzedzający dzień wystawienia tytułu wykonawczego." Przepis ten wyznacza granice tzw. przywileju egzekucyjnego, który może być wiązany jedynie z rachunkami oszczędnościowymi, w tym oszczędnościowo-rozliczeniowymi i terminowymi lokatami oszczędnościowymi. Posiadaczowi rachunku oszczędnościowego przysługuje ochrona przed egzekucją, ale tylko w granicach określonych w art. 54 Prawa bankowego, i bez znaczenia jest źródło, z którego pochodzą środki gromadzone na takim rachunku. Należy podkreślić, że inne rachunki oszczędnościowe, których nie wymieniono w tym przepisie, także powinny być objęte przywilejem egzekucyjnym, np. rachunek oszczędnościowo-kredytowy. Kwota podlegająca ochronie przed egzekucją jest limitowana, ponieważ środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego do wysokości trzykrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, ogłaszanego przez Prezesa GUS za okres bezpośrednio poprzedzający dzień wystawienia tytułu wykonawczego (por. Z. Ofiarski Komentarz do art. 54 Prawa bankowego; opubl. Lex). W ocenie Sądu nie mają znaczenia twierdzenia skarżącego określające charakter środków zdeponowanych na rachunku bankowym jako "bliżej nieokreśloną specjalną premię". Jeżeli bank prowadzący rachunek bankowy dłużnika uznał je za kwotę wolną od zajęcia (w myśl art. 54 ust. 1 Prawa bankowego) był uprawniony do dokonania jej wypłaty na rzecz posiadacza rachunku. Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na skuteczność dokonanego przez organ egzekucyjny zajęcia rachunku bankowego. Należy bowiem podzielić stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 2063/09, że z przepisu art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, ani też z żadnego innego przepisu nie wynika, iż zastosowany środek egzekucyjny musi być skuteczny, tzn. by doprowadził do wyegzekwowania dochodzonej kwoty, aby spowodować przerwanie terminu przedawnienia. Nie jest natomiast okolicznością sporną fakt doręczenia dłużnikowi zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego. Z załączonych do akt zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że skarżący otrzymał w dniu 27 grudnia 2012 r. zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego w A S.A. wraz z odpisem tytułu wykonawczego oraz w dniu 28 grudnia 2012 r. zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego w B S.A. Za zdarzenie powodujące przerwanie biegu terminu przedawnienia należy bowiem uznać wyłącznie zastosowanie środka egzekucyjnego. Jednocześnie należy wskazać, że zastosowanie środka egzekucyjnego tylko wtedy wywoła skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, gdy zawiadomienie o jego zastosowaniu nastąpi przed upływem terminu przedawnienia. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego, jako odrębna czynność, samo przez się nie przerywa więc biegu terminu przedawnienia, lecz stanowi dodatkowy i konieczny zarazem warunek, który musi się ziścić w odpowiednim czasie (przed upływem terminu przedawnienia), aby właśnie zastosowanie środka egzekucyjnego mogło być uznane za zdarzenie przerywające bieg tego terminu (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 6/12; dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Reasumując, zdaniem Sądu, zasadnie organy przyjęły, że w sprawie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia w świetle art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, a to z tej przyczyny, że: - dłużnika łączyła umowa rachunku bankowego z bankami, do których organ egzekucyjny skierował zawiadomienie o zajęciu rachunków bankowych, - zajęcia rachunku bankowego dokonano w dniu 11 grudnia 2012 r. (zastosowano środek egzekucyjny), - zawiadomiono skarżącego o dokonanym zajęciu w dniu 27 i 28 grudnia 2012 r. poprzez doręczenie mu zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego. Zatem skuteczne zastosowanie środka egzekucyjnego przerywało bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bowiem zawiadomienie dłużnika o jego zastosowaniu nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia tj. 31 grudnia 2012 r. Przerwanie biegu terminu przedawnienia skutkuje natomiast ponownym jego biegiem od dnia przerwania, a to oznacza w konsekwencji, że nie doszło w sprawie do przedawnienia zobowiązania, a to z kolei bezzasadnym czyni zarzut naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Z tych względów Sąd uznał, że wydane przez organ II instancji postanowienie nie narusza przepisu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a skarga nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.