I SA/Gl 677/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Mirosław Kupiec, , , po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na Uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie skargi na uchwałę rady gminy w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić skargę; W piśmie z dnia [...] 2004 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, J. P. wniósł skargę na Uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. W tych ramach skarżący podniósł zarzut, że środki finansowe z podwyższania podatków są wydatkowane niezgodnie z ich przeznaczeniem. Zarzucił organom gminy Ł. niegospodarność. Zarządzeniem z dnia 30 maja 2005 r. sad wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez wykazanie jaki interes prawny lub uprawienie zostało naruszone Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] r. W wezwaniu pouczono skarżącego, że nieusunięcie braku skargi w terminie 7 dni będzie skutkować jej odrzuceniem. W piśmie procesowym z dnia 6 czerwca 2005 r. J. P. zarzucił stronie przeciwnej, że od 1998 r. środki pochodzące z podatku od nieruchomości przeznaczane są na: zwiększenie zatrudnienia w jednostce samorządu terytorialnego, podwyżki diet, powiększanie powierzchni biurowych, co stanowi naruszenie art. 60 i art. 74 ust. 2 Konstytucji RP. J. P. zarzucił Radzie Miejskiej w Ł., że niegospodarność jednostki pokrywana jest ze środków pochodzących z wpływów z tytułu podatków lokalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Należało w punkcie wyjścia odnotować, że w myśl art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 ). W myśl zatem art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego (ust. 1). Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę (ust. 2a). Postanowienia art. 50 § 1 P.p.s.a. mają charakter lex generalis i znajdują zastosowanie w takim zakresie, w jakim legitymacja skargowa nie została odmiennie określona w leges speciales. Skarżący, o którym mowa w tym przepisie musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. Praw. LexisNexis, W-wa 2005, s.214). Należało w tym miejscu zaakcentować, że przedmiotem skargi J. P. jest w tej sprawie uchwała jednostki samorządu terytorialnego, mocą której ustalono stawki podatkowe podatku od nieruchomości na rok 2005. Z treści skargi i pozostałych pism procesowych, nadesłanych przez J. P., nie wynika aby przedmiotem sporu w tej sprawie była wysokość ustalonych stawek podatku. Meritum sporu sprowadza się natomiast do sposobu dysponowania środkami publicznymi uzyskanymi z poboru podatków lokalnych. Z kolei do właściwości rzeczowej regionalnych izb obrachunkowych należy działalność nadzorcza, obejmująca uchwały podejmowane przez organy jednostek samorządu terytorialnego, w sprawach podatków i opłat lokalnych, do których mają zastosowanie przepisy - Ordynacja podatkowa (art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych - t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 55, poz. 577 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy zaskarżoną uchwałę przekazano właściwej regionalnej izbie obrachunkowej i w tych ramach nie została uchylona w trybie nadzoru. Analiza akt sprawy pozwoliła przyjąć, że J. P. nie wykazał, że zaskarżona uchwała w przedmiocie stawek podatku od nieruchomości w jakikolwiek sposób narusza jego własny interes prawny bądź uprawnienie. Stwierdzono zatem brak legitymacji skargowej do zaskarżenia Uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] r. nr [...]. Należało przy tym stwierdzić, że weryfikacja zarzutów zawartych w licznych pismach kierowanych do organów gminy, a dotyczących działania lub bezczynności burmistrza, w świetle znamion czynów penalizowanych na mocy przepisów zawartych w rozdziale XXIX ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), obejmujących przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego niewątpliwie nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Mając na uwadze wszystkie przytoczone wyżej spostrzeżenia postanowiono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.