I SA/Gl 677/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości w kwestii zażalenia skarżącej z dnia 31 marca 2015 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 marca 2015 r. postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 2 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie z dnia 27 listopada 2014 r., jakie skarżąca – po terminie – wniosła na postanowienie z dnia 23 października 2014 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. Doręczenie skarżącej odpisu tego postanowienia z uzasadnieniem i pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia zażalenia miało następujący przebieg. Wobec niezastania adresata przesyłkę tę pozostawiono w dniu 9 marca 2015 r. w placówce pocztowej. Równocześnie w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącej umieszczono zawiadomienie o złożeniu tej przesyłki i możliwości jej odbioru. Powtórnie uczyniono to w dniu 17 marca 2015 r. Z kolei w dniu 24 marca 2015 r. przesyłka ta została odebrana. Zażalenie na powyższe postanowienie skarżąca wniosła w dniu 31 marca 2015 r. Zostało ono opatrzone nieczytelnym podpisem. Mając na względzie powyższe, Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał w dniu 8 kwietnia 2015 r. zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez wskazanie, kto podpisał to zażalenie oraz wykazanie, że jest to osoba upoważniona do reprezentowania skarżącej, a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 28 kwietnia 2015 r. W odpowiedzi w dniu 4 maja 2015 r. skarżąca wniosła pismo, które zawierało wyjaśnienie, że zażalenie podpisał L. W. z upoważnienia prezesa zarządu skarżącej – W. G.. Pismo to sygnował W. G.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zażalenie skarżącej z dnia 31 marca 2015 r. podlega odrzuceniu jako spóźnione, a także ze względu na niewykonanie wezwania do uzupełnienia jego braku formalnego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii wymogów formalnych, należy podkreślić, że stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., każde pismo strony (a więc także zażalenie) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nadto w myśl art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Nie ulega zatem wątpliwości, że pismo złożone w imieniu takiego podmiotu powinno zawierać podpis pozwalający na identyfikację osoby go składającej. Zarazem jest konieczne, by osoba ta udokumentowała możność sygnowania pisma w imieniu tego podmiotu. Wszak w braku rozstrzygnięcia, kto pismo podpisał oraz czy był do tego uprawniony, nie jest możliwe ustalenie, czy pismo to wyraża rzeczywistą wolę podmiotu, w którego imieniu zostało wniesione. Jeżeli zaś pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., jednakże jeżeli pismem tym jest zażalenie, to w myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. odpowiednie zastosowanie ma art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ono odrzuceniu przez sąd. Odniesienie tych uwag do rozpatrywanego przypadku wymaga stwierdzenia, że skarżąca nie wykonała wezwania, które w dniu 28 kwietnia 2015 r. jej doręczono. Po pierwsze, W. G. nie wykazał, by pełnił funkcję prezesa zarządu skarżącej upoważnionego do samodzielnego działania w jej w imieniu, co uniemożliwia uznanie, by to ona złożyła pismo z dnia 4 maja 2015 r., które on sygnował. Po drugie, nawet przy przyjęciu założenia, że zażalenie z dnia 31 marca 2015 r. rzeczywiście podpisał L. W., dostrzec należy, iż jego umocowanie do dokonania tej czynności nie zostało w żaden sposób udokumentowane, a jest to istotne tym bardziej, że on sam na rozprawie przeprowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 4 marca 2015 r. w sprawach o sygn. akt I SA/Gl 1097/10, I SA/Gl 1098/10, I SA/Gl 1099/10 oraz I SA/Gl 1100/10 wyraził przekonanie, że nie jest uprawniony do reprezentowania skarżącej. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z dnia 31 marca 2015 r. nie zostało wykonane. Jest również oczywiste, że termin do dokonania tej czynności bezskutecznie upłynął skarżącej z dniem 5 maja 2015 r., a stwierdzenie tego faktu musiało skutkować odrzuceniem zażalenia na podstawie powołanego art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Jak już jednak wcześniej wspomniano, nie był to jedyny powód tego rozstrzygnięcia. Odnotowania bowiem wymaga, że zgodnie z art. 194 § 1 pkt 8 i art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. W niniejszej sprawie doręczenie to należało uznać za dokonane w dniu 23 marca 2015 r. Niezbędne przy tym staje się wyjaśnienie, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który wobec osób prawnych ma zastosowanie w razie niemożności doręczenia: organowi uprawnionemu do reprezentowania takiego podmiotu przed sądem lub pracownikowi upoważnionemu do odbioru pism (art. 67 § 2 p.p.s.a.). W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.). O wykonaniu tych czynności w niniejszej sprawie świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na potwierdzeniu odbioru wspomnianej przesyłki, jak również informacje o doręczeniu tej przesyłki dostępne na emonitoring.poczta-polska.pl. Zgodnie z nimi, jak wskazano, przesyłkę tę dwukrotnie awizowano: po raz pierwszy – w dniu 9 marca 2015 r., powtórnie – w dniu 17 marca 2015 r. Z kolei w dniu 24 marca 2015 r. przesyłka ta została odebrana. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 23 marca 2015 r. i wówczas nastąpił skutek doręczenia. Podkreślenia przy tym wymaga, iż na tę kwalifikację nie ma wpływu fakt wydania stronie przesyłki po upływie wskazanego terminu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt: II FZ 541/10 oraz II FZ 542/10, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie ostatnim dniem do wniesienia zażalenia był poniedziałek 30 marca 2015 r. Tymczasem rozpatrywane zażalenie złożono dnia następnego. Reasumując, zażalenie zostało wniesione po terminie, a ponadto skarżąca nie wykonała w terminie wezwania do uzupełnienia jego braku formalnego. W tej sytuacji zażalenie to należało odrzucić zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Art. 178 p.p.s.a., który do zażaleń stosuje się odpowiednio na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a., stanowi bowiem, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.