I SA/Gl 679/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Bożena Suleja-Klimczyk, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi A w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej: organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613, dalej: O.p.) oraz art. 2 ust. 3, art. 5 ust. 1 pkt 3b, art. 6m ust 1, art. 6o ust 1, art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1399 z późn. zm., obecnie t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 250, dalej: u.c.p.g.), po rozpoznaniu odwołania A z siedzibą w P. (dalej: A, skarżąca) uchyliło decyzję Burmistrza Miasta P. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...], nr [...], w przedmiocie określenia A z siedzibą w P. - jako zarządcy nieruchomości położonej w P. przy ul. [...],[...],[...],[...] wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 maja 2015 r. w kwocie [...]zł i określiło przedmiotową opłatę za miesiąc maj 2015 r. w kwocie [...]zł. Decyzja organu odwoławczego zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] wszczął z urzędu postępowanie wobec A w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 maja 2015 r. dotyczącej nieruchomości położonej w P. przy ul. [...],[...],[...],[...]. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] określił A - jako zarządcy nieruchomości położonej w P. przy ul. [...],[...],[...],[...] wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 maja 2015 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zawiadomieniem z dnia 21 kwietnia 2015 r., doręczonym w dniu 6 maja 2015 r. A została poinformowana o nowej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczącej wskazanych powyżej nieruchomości. Jednocześnie organ pierwszej instancji wskazał, że A za miesiąc maj 2015 r. dokonała wpłaty kwoty [...]zł. A złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji A zarzuciła naruszenie zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej: k.p.a.). Uzasadniając ten zarzut A wskazała, że zgodnie z art. 4 pkt 71 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1222, dalej: u.s.m.) A była zobowiązana powiadomić o zmianie wysokości opłat mieszkańców zasobów wielorodzinnych co najmniej 14 dni przed terminem wnoszenia opłat, ale nie później niż ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego ten termin. Wobec otrzymania informacji o nowej wysokości opłat dopiero w dniu 6 maja 2015 r. A nie zdążyła powiadomić mieszkańców zasobów o nowej wysokości opłat. A podkreśliła, że nie posiadając oficjalnego zawiadomienia o zmianie wysokości opłat, nie mogła podjąć czynności związanych ze zmianą wysokości opłat, gdyż mogłoby to być zakwestionowane przez każdego mieszkańca A oraz przez Radę Nadzorczą jako organ kontrolny i nadzorczy A. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g. właściciele nieruchomości zobowiązani są do pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Organizacja odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy leży w sferze obowiązku gminy (art. 6c ust 1 u.c.p.g.). Dodatkowo rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (art. 6c ust. 2 u.c.p.g.). Ponadto jak stanowi art. 6i ust. 1 pkt. 1 u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Ustawodawca w art. 6q ust. 1 u.c.p.g. wskazał, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2 u.c.p.g., w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego. Bezspornym w sprawie jest to, że obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6m ust. 1 u.c.p.g., spoczywa w tym przypadku na spółdzielni mieszkaniowej. Odnosząc się do przedmiotu postępowania organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 6 m ust. 2a u.c.p.g. w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu. W przypadku, gdy właściciel nieruchomości nie uiszcza opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2a, wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje decyzję określającą wysokość tej opłaty, stosując wysokość opłaty podaną w zawiadomieniu (art. 6 m ust. 2b u.c.p.g.). W ocenie organu odwoławczego zasadnym jest postawienie tezy, że organ powinien zawiadomić właściciela nieruchomości o nowej wysokości stawki co najmniej przed terminem płatności opłaty. Niedotrzymanie tego minimalnego wymogu skutkować będzie tym, że właściciel nie będzie zobowiązany do zapłaty opłaty według nowej stawki, aż do czasu otrzymania stosownego zawiadomienia o wysokości stawki. Nowa stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zgodnie z uchwałą Rady Miasta P. nr [...] zaczęła obowiązywać od 1 maja 2015 r. Zważywszy na to, że termin płatności opłaty za dany miesiąc przypada do 15 dnia tego miesiąca, istotne znaczenie ma to, czy zawiadomienie o nowej wysokości stawki opłaty zostało dokonane przed terminem płatności za maj 2015 r. Zawiadomienie o nowej wysokości stawki opłaty oraz wynikającej z tej stawki wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zostało doręczone w dniu 6 maja 2015 r. Oznacza to, że skoro termin płatności tej opłaty przypadał na dzień 15 maja 2015 r., to A uiszczając opłatę za maj 2015 r. była zobowiązana do jej zapłaty według nowej stawki wskazanej w zawiadomieniu. W przypadku zaś gdy, w dacie 6 maja 2015 r. opłata ta zostałaby już zapłacona według dotychczasowej niższej stawki, to na A ciążyłby obowiązek uzupełniania brakującej kwoty tak, aby do dnia 15 maja 2015 r. uregulować opłatę w wysokości wynikającej z nowych stawek. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, na które powołuje się A nie uchylają obowiązku zastosowania się do przepisów ustawy o czystości i porządku w gminach i wynikających z tej ustawy zasad uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami. Przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych dotyczące obowiązku powiadamiania mieszkańców zasobów o podwyżkach opłat (art. 4 pkt. 71 u.s.m.) kształtują relacje prawne pomiędzy spółdzielnią a mieszkańcami jej zasobów, natomiast nie odnoszą skutku w relacji pomiędzy spółdzielnią a organem administracji publicznej, właściwym w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ten ostatni organ nie może być uznany za adresata art. 4 pkt. 71 u.s.m. Następnie organ odwoławczy odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania wyjaśnił, że dotyczą one zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. Tymczasem jak stanowi art. 6q 1 u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. To przepisy tej ustawy, a nie k.p.a., wyznaczają zatem zasady procedowania, w oparciu, o które została wydana zaskarżona decyzja. Niemniej organ odwoławczy ocenił te zarzuty w kontekście przepisów O.p. Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji określił wysokość opłaty za okres od 1 maja 2015 r., a zatem bez wskazania momentu końcowego, w którym nowa wysokość opłaty będzie obowiązywać. Taki sposób określenia wysokości opłaty obejmujący okres czasu wyznaczony jedynie datą początkową, bez jednoczesnego wskazania końca tego okresu, jest dopuszczalny w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 6o u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2015 r. Natomiast w rozpoznawanej sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 6m ust. 2b u.c.p.g. Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy właściciel nieruchomości nie uiszcza opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2a, wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje decyzję określającą wysokość tej opłaty, stosując wysokość opłaty podaną w zawiadomieniu. W ocenie organu odwoławczego przepis ten pozwala na wydanie decyzji jedynie w odniesieniu do tych miesięcy, w których właściciel nieruchomości nie uiścił całości lub choćby części opłaty za gospodarowanie podanej w zawiadomieniu o nowej stawce opłaty, o ile inne dane niż stawka nie uległy zmianie. Wynika to między innymi z tego, że w odniesieniu do decyzji wydanej na podstawie art. 6m ust. 2b u.c.p.g., ustawodawca inaczej niż w przypadku decyzji, o której mowa w art. 6o u.c.p.g. nie wprowadził zasady, że opłata określona w tej decyzji obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. Zatem brak takiej regulacji w odniesieniu do decyzji, o której w art. 6m ust. 2b u.c.p.g. świadczy o tym, że decyzja ta może być wydawana jedynie w odniesieniu do tych miesięcy, w których właściciel nieruchomości nie uiścił stawki podanej w zawiadomieniu o wysokości nowych stawek, o którym mowa art. 6m ust 2a u.c.p.g. Organ odwoławczy uznał więc decyzję organu pierwszej instancji za wadliwą, gdyż ustalała ona wysokość opłaty za okres od 1 maja 2015 r., podczas, gdy powinna ona wyłącznie ustalić wysokość opłaty za miesiąc maj 2015 r., uchylił więc zaskarżoną decyzję w całości i orzekł co do istoty sprawy. W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: P.p.s.a.), art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji poprzez zawarcie zbyt ogólnych twierdzeń, co narusza zasadę zaufania obywateli do organów państwa nakładając na organ administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli; 3. przepisów prawa materialnego: art. 4 ust. 7 oraz ust. 71 u.s.m. poprzez ich błędną wykładnię, co w konsekwencji spowodowało niewłaściwe rozumienie wskazanych w powyższych przepisach zasad i obowiązków. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na brak pełnego przeanalizowania materiału dowodowego przez organ odwoławczy, który w żaden sposób nie odniósł się do stanowiska organu pierwszej instancji, które sprowadza się do stwierdzenia, iż uczestnictwo Spółdzielni w konsultacjach w sprawie projektu uchwały podnoszącej wysokość stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jest równoznaczne z wejściem tej uchwały w życie i z terminem jej obowiązywania. Zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Zatem organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Dalej skarżąca stwierdziła, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przyjął, iż termin płatności opłaty za dany miesiąc przypada na dzień 15 każdego miesiąca. Natomiast pominął kwestię, iż do dnia 5 każdego miesiąca A ma czas na złożenie stosownej deklaracji. Skoro na organie spoczywa obowiązek zawiadomienia o nowej wysokości opłat, to właściwym byłoby udowodnienie, iż taką informację skarżąca otrzymała przed dniem 5 maja. Zasada prawdy obiektywnej przenosi bowiem ciężar dowodu w postępowaniu na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie. Skarżąca wskazała, że także interes obywateli przemawia za wcześniejszym powiadomieniem osób zainteresowanych o dodatkowym obciążeniu finansowym, jakie w licznych przypadkach może stanowić poważne zachwianie domowego budżetu. Tym bardziej, że przez pojęcie słusznego interesu obywateli należy rozumieć nie tylko interes jednostki, będącej stroną postępowania administracyjnego, lecz także podmiotów legitymujących się tylko interesem faktycznym. Następnie skarżąca odwołała się do zasady zaufania obywateli do organów państwa, która jest mocno powiązana z zasadą praworządności, zasadą prawdy obiektywnej, zasadą uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu strony. W tych ramach skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 183/06. Dalej zarzuciła organowi odwoławczemu, że w żaden sposób nie odniósł się do protokołu z przeprowadzonych konsultacji, który nagle pojawił się w dokumentacji zgromadzonej w Urzędzie Miasta. A nie otrzymała jego kopii, jak również nie został on opublikowany na stronie internetowej Urzędu Miasta P. Skarżąca wskazała, że naruszenie art. 8 k.p.a. może stać się przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 859/05). Ponadto naruszenie zasady wynikającej z art. 8 k.p.a. może być zakwalifikowane przez sąd jako inne naruszenie przepisów postepowania, które może mieć wpływ na wynik sprawy. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 506/08). Uzasadniając zarzut naruszenia art. 4 pkt. 71 skarżąca wywodziła, że organ odwoławczy dokonał jego błędnej interpretacji, gdyż przepis art. 4 obciąża kosztami działania spółdzielni mieszkaniowej następujące podmioty: 1. członków spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali; 2. osoby niebędące członkami, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali; 3. członków spółdzielni będących właścicielami lokali; 4. właścicieli lokali niebędących członkami spółdzielni. Skarżąca wskazała, że artykuł 4 ust. 7 i 71 u.s.m. w obecnym brzmieniu rozróżnia dwa rodzaje opłat eksploatacyjnych, a mianowicie: 1. opłaty na pokrycie kosztów zależnych od spółdzielni oraz 2. opłaty na pokrycie kosztów niezależnych od spółdzielni. Zawiadomienie spółdzielni jest adresowane imiennie do oznaczonej osoby i ma na celu dokonanie pewnego przeobrażenia w dotychczasowych stosunkach cywilnoprawnych pomiędzy spółdzielnią a adresatem. W istocie rzeczy jest ono jednostronną czynnością prawną spółdzielni w jurydycznym tego słowa znaczeniu, wywołującą - po upływie oznaczonych w art. 4 ust. 7 i 71 u.s.m. okresów - zmiany w zakresie wysokości pobieranych dotychczas opłat eksploatacyjnych. Taka czynność prawna jest działaniem, które nie może zostać zrealizowane, jeżeli oświadczenie woli spółdzielni nie dojdzie do wiadomości adresata. Skarżąca wskazała, że w jaki sposób ma zachować ustawowy termin, skoro o zmianie opłat dowiaduje się w ostatnim momencie przed terminem płatności. A może się także narazić na wytoczenie przeciwko niej powództwa na podstawie art. 4 ust. 8 u.s.m. Ponadto brak oficjalnego zawiadomienia może spowodować zakwestionowanie zasadności podwyżki stawki przez każdego mieszkańca jak i Radę Nadzorczą. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Skarga okazała się niezasadna. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy w związku ze zmianą wysokości stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstanie obowiązku zapłaty opłaty w nowej wysokości jest uzależnione od tego, czy i kiedy właściwy organ zawiadomił podmiot zobowiązany do zapłaty tej opłaty o jej nowej wysokości. Zgodnie z art. 6m ust. 2a u.c.p.g. w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu. Natomiast w myśl art. 6m ust. 2b u.c.p.g. w przypadku, gdy właściciel nieruchomości nie uiszcza opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2a, wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje decyzję określającą wysokość tej opłaty, stosując wysokość opłaty podaną w zawiadomieniu. Tak sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, ponieważ skarżąca nie uiściła opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc maj 2015 r. w nowej, podanej w zawiadomieniu wysokości. Zgodnie z uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] nr [...] nowa stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zaczęła obowiązywać od dnia 1 maja 2015 r. Jak stanowi bowiem § 5 tejże uchwały wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z mocą obowiązującą od 1 maja 2015 r. Przedmiotowa uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w dniu 31 marca 2015 r. poz. 1895. Zważywszy na to, że termin płatności opłaty za dany miesiąc przypada do 15 dnia tego miesiąca, istotne znaczenie ma to, czy zawiadomienie o nowej wysokości stawki opłaty zostało dokonane przed terminem płatności za maj 2015 r. Okolicznością bezsporną jest to, że zawiadomienie o nowej wysokości stawki opłaty oraz wynikającej z tej stawki wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zostało doręczone skarżącej w dniu 6 maja 2015 r. Zatem skoro termin płatności opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przypadał na dzień 15 maja 2015 r., to skarżąca uiszczając opłatę za maj 2015 r. była zobowiązana do zapłaty opłaty według nowej stawki wskazanej w zawiadomieniu. Natomiast w przypadku, gdy w dacie 6 maja 2015 r. opłata ta została już zapłacona według dotychczasowej niższej stawki, to na skarżącej ciążył obowiązek uzupełniania brakującej kwoty tak, aby do dnia 15 maja 2015 r. uregulować opłatę w wysokości wynikającej z nowych stawek. W świetle powyższych rozważań nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącej, że nie mogła zapłacić opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w nowej wyższej wysokości, bo została przez organ pierwszej instancji zbyt późno zawiadomiona, nie mogła w ten sposób złożyć nowej deklaracji za miesiąc maj 2015 r., bo termin do jej złożenia upłynął w dniu 5 maja 2015 r. Jak wynika bowiem z art. 6m ust. 2a u.c.p.g. właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu. Organ odwoławczy prawidłowo zatem zastosował prawo materialne - art. 6m ust. 2b u.c.p.g. Nie jest także zasadny zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego: art. 4 ust. 7 oraz ust. 71 u.s.m. poprzez ich błędną wykładnię. Jak słusznie bowiem zauważył organ odwoławczy przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, na które powołuje się skarżąca nie uchylają obowiązku zastosowania się do przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i wynikających z tej ustawy zasad uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami. Przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych dotyczące obowiązku powiadamiania mieszkańców zasobów o zmianie wysokości opłat (art. 4 pkt. 71 u.s.m.) kształtują relacje prawne pomiędzy spółdzielnią a mieszkańcami jej zasobów. Natomiast nie odnoszą skutku w relacji pomiędzy spółdzielnią a organem administracji publicznej, właściwym w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Należy także zwrócić uwagę, że uchwała Rady Miasta podwyższająca dotychczasowe stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w dniu 31 marca 2015 r. Uchwała jako akt prawa miejscowego obowiązuje wszystkich mieszkańców danej gminy. Domniemywa się, że winni ją znać wszyscy mieszkańcy danej gminy. Przechodząc do kolejnych zarzutów - naruszenia przepisów postepowania Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zatem skarżąca powinna formułować zarzuty naruszenia O.p. a nie k.p.a. Nie mogą więc być skuteczne zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. (art. 7 i 8) – wskazane w skardze. Z tych samych względów chybione są zarzuty konstruowane w oparciu o Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niemniej mając na uwadze treść art. 134 P.p.s.a. Sąd rozważy podniesione zarzuty w oparciu o właściwe przepisy proceduralne. W myśl art. 120 O.p. organy podatkowe powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w toku postępowania powinny stać na straży praworządności. Z kolei zgodnie z art. 122 O.p. organy podatkowe w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej. Realizacji tej zasady służy między innymi art. 187 § 1 O.p. nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przepis art. 187 O.p. stanowi zatem konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 O.p., poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. Organy podatkowe prowadząc postepowanie nie naruszyły żadnej ze wskazanych zasad. Ponadto nie została także naruszona zasada prowadzenia postepowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 O.p.), a wszelkie zarzuty skarżącej nie odnoszą się de facto do prowadzenia postepowania w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ale do zbyt późnego zawiadomienia skarżącej o wysokości tych opłat. Niezrozumiały jest zarzut skarżącej, że skoro na organie spoczywa obowiązek zawiadomienia o nowej wysokości opłat, to właściwym byłoby udowodnienie, iż taką informację skarżąca otrzymała przed dniem 5 maja. Okoliczność doręczenia zawiadomienia z dnia 21 kwietnia 2015 r. o zmianie wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi skarżąca otrzymała w dniu 6 maja 2015 r., co potwierdza także znajdująca się w aktach kserokopia doręczenia zawiadomienia i nikt tej okoliczności nie kwestionuje. Wbrew twierdzeniom skarżącej nietrafne okazały się zarzuty dotyczące uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy przeanalizował materiał dowodowy, czemu dał wyraz w pisemnym uzasadnieniu. Uzasadnienie organu odwoławczego spełnia wszelkie wymogi określone w art. 210 § 4 O.p. Natomiast zarzut strony skarżącej, że organ ten nie odniósł się do stanowiska organu pierwszej instancji, które sprowadza się do stwierdzenia, iż uczestnictwo A w konsultacjach w sprawie projektu uchwały podnoszącej wysokość stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jest równoznaczne z wejściem tej uchwały w życie i z terminem jej obowiązywania, nie może odnieść skutku. Takie stwierdzenie skarżącej jest wynikiem błędnej w tym zakresie interpretacji decyzji organu pierwszej instancji. Jak zauważył bowiem organ pierwszej instancji A uczestniczyła w takich konsultacjach i zdaniem tego organu "planowany termin wejścia w życie tejże uchwały był A znany".(str. 5 uzasadnienia). Ponadto protokół konsultacji nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.