I SA/Gl 68/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A w K. na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 19 grudnia 2012 r. nr XXX/683/12 w przedmiocie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Pismem z dnia 19 grudnia 2013 r. A w K. (dalej także: Spółdzielnia) wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Katowice nr XXX/683/12 z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Woj. Śląskiego z 2013 r., poz. 883). Skarżąca, powołując się na art. 101 ust. 1 w zw. z art. 94 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 594) oraz art. 50, 52 i 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r. poz. 270, dalej także: p.p.s.a.), wniosła o uwzględnienie skargi, orzeczenie o niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały oraz przyznanie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 6k ust.1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (t.j. Dz. U. 2012 r. poz. 391, dalej także: ustawa o utrzymaniu czystości). W uzasadnieniu skargi przytoczono art. 6 k ust. 1 i ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości, a dalej stwierdzono, że zaskarżona uchwała "stoi w sprzeczności z obowiązkiem oznaczonym w art. 6k ustawy", gdyż Rada "ustaliła w uchwale metodę i stawkę, o której mowa w ust.1 pkt.1, przy czym pominęła ustalenie co do stawki, o której mowa w ust.1 pkt 2". Skarżąca podniosła, że § 1 uchwały stanowiący, że "w przypadku odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, dokonuje się wyboru metody ustalania opłaty (...)" sugerować może, że w dalszej części uchwały dokonane zostaną szczegółowe ustalenia, których jednakże nie wprowadzono. W konsekwencji - nieruchomości zabudowane budynkami wielorodzinnymi, w których znajduje się - ad exemplum - tylko jeden lokal o innym niż cele mieszkaniowe przeznaczeniu, w części (tej z lokalami mieszkalnymi) są objęte systemem odbierania odpadów, a w części z lokalami o innym przeznaczeniu system ten nie obowiązuje. Dalej wyjaśniono, że nieruchomości, którymi zarządza skarżąca Spółdzielnia są nieruchomościami zabudowanymi budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, gdzie część parterową zajmują lokale użytkowe, w których także powstają odpady komunalne. Skarżąca podniosła, że pozostawienie poza systemem gospodarowania odpadami komunalnymi odpadów powstających w części tych nieruchomości powoduje, że system jest niepełny, nie realizuje zatem podstawowego celu ustawy, a opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi Spółdzielnia może naliczać tylko w stosunku do mieszkań. Nadto usytuowanie miejsc przeznaczonych na ustawienie pojemników na odpady komunalne, spełniające wymagania określone w §8 ust.1 i 2 uchwały Rady Miasta nr XXX/685/12 oraz istniejące warunki techniczne zagospodarowania terenów zarządzanych przez Spółdzielnię nie dają żadnych możliwości oddzielnego zbierania odpadów komunalnych powstających w innych niż mieszkalne lokalach, a usytuowanych w tych samych nieruchomościach. W tym stanie rzeczy, inni niż mieszkańcy użytkownicy znajdujących w nieruchomościach Spółdzielni lokali nie partycypują w kosztach systemu, gdyż w uregulowaniach Rady Miasta zabrakło ustalenia dla tej grupy podmiotów jakiejkolwiek podstawy naliczenia opłaty. Pomimo wnoszenia przez Spółdzielnię opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest więc realizowany obowiązek wynikający z art. 3 ust.2 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości stanowiący, że gminy obejmują systemem gospodarowania wszystkich właścicieli na swoim terenie. Zdaniem skarżącej przyjęty w zaskarżonej uchwale system gospodarowania odpadami komunalnymi nie uwzględnia wytycznych zawartych w ustawie o utrzymaniu czystości i nie realizuje podstawowego celu ustawodawcy, jakim było takie zorganizowanie odbioru i zagospodarowania odpadów, by ich wytwórcy nie zaśmiecali środowiska. Pozostawienie poza systemem dużej ilości odpadów komunalnych (nieobjęcie systemem innych niż mieszkańcy wytwórców nawet wówczas, gdy ich lokale znajdują się w tej samej nieruchomości oraz wszystkich odpadów komunalnych jakie powstają w nieruchomościach) powoduje, że w konsekwencji nierealne staje się ustalanie i weryfikowanie rzeczywistej ilości odpadów komunalnych powstających w danej nieruchomości. Do miejsc składowania odpadów na terenie skarżącej Spółdzielni ma bowiem dostęp każdy, a nie tylko mieszkańcy tej nieruchomości obciążani opłatą na rzecz Gminy. Spółdzielnia, a w konsekwencji jej mieszkańcy, poza wnoszoną na rzecz Miasta opłatą za gospodarowanie odpadami, zmuszeni są do ponoszenia dodatkowych, nieuzasadnionych kosztów związanych ze zbiórką i transportem odpadów komunalnych nieobjętych systemem (zwłaszcza tych wytwarzanych nieregularnie). Wykazując swój interes w prawny skarżąca powołała się na art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości, który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości - rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali, obowiązki właściciela nieruchomości obciążają osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492), lub właścicieli lokali, jeżeli zarząd nie został wybrany. Zgodnie natomiast z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, Dz.U. z 2003.119.1116) zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Spółdzielnia jako zarządca nieruchomości wspólnej podejmuje zarówno decyzje mieszczące się w zakresie zwykłego zarządu, jak i decyzje przekraczające zakres zwykłego zarządu. Decyzje tę są podejmowane przez właściwe organy spółdzielni, według procedur spółdzielczych (tak: Ewa Bończak- Kucharczyk "Spółdzielnie mieszkaniowe. Komentarz", Oficyna 2008, komentarz do art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.). Zdaniem strony wybiórcze i niepełne zastosowanie w zaskarżonej uchwale przepisów ustawy o utrzymaniu czystości bezpośrednio rzutuje na interesy właściciela nieruchomości - A w K. gdyż poza systemem pozostawiono dużą ilość odpadów komunalnych, wskutek czego skarżąca jest zmuszana do ponoszenia dodatkowych, bezpodstawnych kosztów związanych ze zbiórką i transportem odpadów komunalnych nieobjętych uchwałą. Powyższe narusza interes prawny Spółdzielni, która de facto zobowiązana jest wykonywać część zadań, które na mocy art. 3 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości należą do obowiązkowych zadań własnych gminy. Pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją skarżącej zachodzi zatem – jak wykazano – bezpośredni związek (por. wyrok NSA z 4 września 2001 r., II SA 1410/2001, Lex nr 53376). W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Katowice podała, że pismem z dnia 13 listopada 2013 r. A w K. wezwała Radę Miasta Katowice do usunięcia naruszenia prawa, które nastąpiło, zdaniem Spółdzielni, w trzech uchwałach Rady, tj: - w uchwale nr XXX/684/12 z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów. - w uchwale nr XXX/685/12 z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Katowice - w uchwale nr XXX/683/12 z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawek opłaty. Uchwałą nr XLIII/1021/13 z dnia 18 grudnia 2013 r. Rada Miasta Katowice nie uwzględniła wezwania skarżącej dotyczącej uchwały nr XXX/683/12. Dalej organ przywołał art. 6c ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości, na mocy którego gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (jest to obligatoryjne) i stwierdził, że w zaskarżonej uchwale systemem gospodarowania odpadami komunalnymi w Katowicach zostały objęte wszystkie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 6c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości rada gminy może (ma więc w tym zakresie wybór), w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne i wyjaśnił, że z możliwości objęcia systemem nieruchomości niezamieszkałych Rada Miasta nie skorzystała. Nieruchomości niezamieszkałe (lokale handlowe, przedsiębiorstwa, instytucje itp.) mają zatem nadal obowiązek zawierania umów na odbieranie odpadów komunalnych z podmiotem posiadającym wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych oraz ponoszenia kosztów z tym związanych. Organ nadmienił także, iż fakultatywność, o której mowa we wspomnianym art. 6c ust. 2 potwierdzają także przepisy art. 6j ust. 5 w związku z art. 6 j ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości. Jednocześnie wskazano, że wobec tego, iż gmina nie objęła nowym systemem nieruchomości niezamieszkałych bezzasadne jest odwoływanie się do dyspozycji zawartych w art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości. Wobec powyższego organ uchwałodawczy stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i wniósł o oddalenie skargi oraz obciążenie skarżącej kosztami postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, która – w przypadku uchwał podejmowanych przez organy samorządu terytorialnego – sprowadza się do oceny, czy dany akt wydany został z obrazą obowiązujących przepisów, gdyż zaistnienie takiej sytuacji powoduje konieczność stwierdzenia jego nieważności bądź stwierdzenia, że wydany został z naruszeniem prawa – stosownie do treści art. 147 § 1 p.p.s.a. Akty prawa miejscowego to akty normatywne zawierające przepisy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, powszechnie obowiązujące na określonej części terytorium państwa, wydawane przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 Konstytucji). Do aktów takich niewątpliwie należy zaskarżona uchwała, gdyż została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego, obowiązuje na terenie Gminy Katowice, jest skierowana do właścicieli wszystkich nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy i określa stawkę opłaty za selektywne i nieselektywne gospodarowanie odpadami. Skarżąca wyczerpała także tryb określony w art. 52 § 1 i § 4 p.p.s.a., gdyż wezwała organ uchwałodawczy do usunięcia naruszenia prawa, a następnie zachowała termin, o którym mowa w art. 53 § 2 tej ustawy. Wykazała także swój interes prawny, który, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym warunkuje zaskarżenie uchwały. Skoro bowiem ustawa o utrzymaniu czystości określa m.in. obowiązki właścicieli nieruchomości dotyczące utrzymania czystości i porządku (art. 1 ust. 1), to interes prawny podmiotu będącego w rozumieniu tej ustawy (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy) właścicielem nieruchomości nie może być kwestionowany. Wspomniany art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości stanowi bowiem, że przez właścicieli nieruchomości - rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Zagadnienie to było już przedmiotem rozważań WSA w Olsztynie zawartych w wyroku z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 760/13, LEX 1413743, które skład orzekający w pełni podziela, w związku z czym posłuży się przedstawioną w tym orzeczeniu argumentacją. "Z treści art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy wynika zatem wprost, z uwzględnieniem pojęcia nieruchomości, że za właściciela ustawa uznaje każdy podmiot, który włada nieruchomością tj. wyodrębnionym gruntem i związanym z nim trwale budynkiem - na podstawie prawa własności, współwłasności, wieczystego użytkowania, zarządu i użytkowania (tzw. trwały zarząd i użytkowanie to władztwo nad nieruchomościami skarbu państwa lub gminy uregulowane przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami), a także ewentualnie na podstawie stosunku obligacyjnego. W odniesieniu do gruntów zabudowanych budynkami, w których nie nastąpiło wyodrębnienie własności chociażby jednego lokalu, Spółdzielnia jest zobowiązana do uiszczania opłaty za odbieranie odpadów komunalnych z mocy art. 6h w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości, gdyż jest ich właścicielem (bądź użytkownikiem wieczystym gruntu i właścicielem budynków). Z kolei, art. 2 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości stanowi, że jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali, obowiązki właściciela nieruchomości obciążają osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492), lub właścicieli lokali, jeżeli zarząd nie został wybrany. Zarząd nieruchomością wspólną uregulowany został w rozdziale czwartym ustawy o własności lokali (art. 18-33). W myśl art. 18 zarząd nieruchomością wspólną może być uregulowany umownie. Dopiero w braku umowy stosuje się reżim ustawowy. W przypadkach w umowie nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące sposobu zarządu Stanowi o tym art. 18 ust. 1 i ust. 3 ustawy. Zgodnie z ust. 1 art. 18 właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej lub prawnej. We wspomnianym art. 2 ust. 3 ustawy mowa jest o osobach sprawujących zarząd nieruchomością wspólną w rozumieniu przepisów ustawy o własności lokali, zatem mowa jest nie tylko o osobach pełniących funkcję zarządu wspólnoty mieszkaniowej, (wybranych zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali), ale również o każdej osobie fizycznej lub prawnej, której zarząd został powierzony. Spółdzielnia mieszkaniowa jest osobą prawną sprawującą zarząd nieruchomością wspólną. Ustanawiając na rzecz swoich członków i innych osób odrębną własność lokali na zasadach określonych w przepisach Rozdziału 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, odwołujących się w pewnych kwestiach do przepisów ustawy o własności lokali, spółdzielnia sprawuje zarząd nieruchomościami wspólnymi, jak zarząd powierzony w rozumieniu przepisów o własności lokali, z mocy art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Skarga, której dopuszczalność została powyżej wykazana, nie ma uzasadnionych podstaw. Skarżąca kwestionując legalność zaskarżonej uchwały zmierza bowiem do wykazania, że organ uchwałodawczy był zobowiązany do uregulowania w niej kwestii wyboru metody ustalenia opłaty oraz stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, tj. od lokali użytkowych, w których także powstają odpady komunalne. Motywując konieczność wprowadzenia takiej regulacji skarżąca powołała się na art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości, realizację celu ustawy oraz wskazała, że strona zmuszona jest do ponoszenia dodatkowych, bezpodstawnych kosztów związanych ze zbiórką i transportem nieobjętych uchwałą odpadów komunalnych powstających w lokalach niemieszkalnych, których wyodrębnienie, ze względu na wymogi określone w § 8 ust.1 i 2 uchwały Rady Miasta nr XXX/685/12 oraz istniejące warunki techniczne zagospodarowania terenów zarządzanych przez Spółdzielnię nie jest możliwe, gdyż trafiają one do ogólnodostępnych kontenerów. Zgodnie z art. 6 c ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Wymóg ten Rada Miasta Katowice wypełniła uchwalając zaskarżoną uchwałę, w której dla odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy wybrano metodę ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami, określoną w art. 6 j ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości (§ 1 uchwały), ustalono stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami (§ 2 ust. 1 uchwały) i preferencyjną stawkę tej opłaty za odpady zbierane selektywnie (§ 2 ust. 2 uchwały), ustalono, że miesięczna stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości zamieszkałych stanowić będzie iloczyn sumy mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki określonej w § 2 ust. 1 lub 2 stawkę opłaty za gospodarowanie (§ 3 ust. 1 uchwały) oraz uchwalono, że ilość osób zamieszkujących daną nieruchomość ustalana będzie na podstawie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (§ 3 ust. 2 uchwały). Art. 6 c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości stanowi natomiast, że Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. "Z przepisu tego wynika więc fakultatywność objęcia systemem odbierania odpadów komunalnych również właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 555/13, LEX nr 1423105). Wykorzystanie tego upoważnienia ustawowego jest zatem (w odróżnieniu od obligatoryjnego nakazu ustawowego zawartego w art. 6 ust. 1) fakultatywne, co oznacza, że uchwała, w której poprzestano na uregulowaniu odbioru odpadów od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy jest zgodna z prawem. Uchwała ta nie narusza także wskazanego przez skarżącą art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości, zgodnie z którym gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności obejmują wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. "Zgodnie z [...] art. 3 ust. 2 pkt 3 u.c.p.g. [...] gmina ma obowiązek objąć wszystkich właścicieli nieruchomości na swoim terenie systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Jednakże w dalszej części ustawy ustawodawca precyzuje, że ww. obowiązek gmina ma jedynie wobec właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, dzieląc tym samym nieruchomości na te zamieszkałe i niezamieszkałe przez mieszkańców (art. 6c ust. 1 i 2 u.c.p.g. [...] ). Ustalenie, czy dana nieruchomość jest zamieszkana przez mieszkańców, staje się w rezultacie kluczową z punktu widzenia systemu postępowania z odpadami komunalnymi. Przede wszystkim tylko w stosunku do zamieszkanych nieruchomości obowiązuje z mocy prawa obowiązek odbioru odpadów komunalnych" (Czepiel Paweł, Gospodarowanie odpadami komunalnymi w obliczu zmian wprowadzonych ustawą z 1 lipca 2011 r., Samorząd terytorialny z 2013 r., Nr 5, poz. 45). Istotą regulacji zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości jest zakaz wyłączenia jakiejś nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy z systemu gospodarowania odpadami, a także – "w przypadku gdy gmina zdecyduje się na realizację normy kompetencyjnej wynikającej z art. 6c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości to wówczas jest zobligowana do realizowania jej w całości, gdyż przepis ten nie upoważnia do różnicowania pozycji właścicieli nieruchomości z terenów niezamieszkałych" (por. wspomniany już wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 555/13). Jak więc wykazano powyżej zaskarżona uchwała, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółdzielni jest zgodna z prawem, w związku z czym skargę należało, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić. Wniosek Rady Miasta Katowice o obciążenie skarżącej kosztami postępowania nie mógł być uwzględniony ze względu na treść art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji to skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. "Wyjątek co do zwrotu kosztów postępowania określony w art. 200 p.p.s.a. podyktowany jest tym, że skarga jest środkiem kontroli działalności administracji publicznej i wobec tego w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność" (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OW 132/12, LEX nr 1282747). W postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji nie jest możliwe zasądzenie zawrotu kosztów postępowania na rzecz organu, niezależnie od wyniku sprawy, albowiem brak ku temu podstawy prawnej. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 września 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 72/11, LEX nr 965314).