I SA/Gl 687/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska, po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.S. (S.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Decyzją wskazaną w sentencji postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] ustalającą R. S. (dalej: skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie [...]zł. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wszczęcie egzekucji administracyjnej wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zwrócono uwagę, że natychmiastowe przymusowe wykonanie decyzji wydaje się obecnie przedwczesne i grozi poważnymi problemami natury finansowej które odbić mogą się nie tylko na osobie skarżącego ale również osób, na utrzymanie których zobowiązany jest on łożyć określone kwoty (zagrożona zostanie możliwość regularnego zaspokajania świadczeń alimentacyjnych). Wskazano, że skarżący nie miał możliwości poczynienia oszczędności na poczet przyszłego zobowiązania podatkowego, gdyż nałożenia na niego takiego zobowiązania nie mógł się spodziewać. Skarżący utrzymuje się natomiast i zaspokaja świadczenia alimentacyjne wyłącznie z wynagrodzenia za pracę wykonywaną za granicą. Wynagrodzenie to – z uwagi na koszty utrzymania poza granicami kraju – zapewnia poziom życia porównywalny z osobą uzyskującą w kraju minimalne wynagrodzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego wchodzi zatem w grę wówczas gdy, po pierwsze, akt ten nadaje się do wykonania, po wtóre zaś, jeżeli zachodzą przesłanki wstrzymania jego wykonania. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji, wydana w niniejszej sprawie, niewątpliwie może podlegać wstrzymaniu wykonalności, wydana bowiem została w granicach sprawy w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. i nakłada na skarżącego obowiązek świadczenia. Rozważyć zatem należało, czy wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji został w wystarczający sposób umotywowany. Na tak postawione pytanie należy w ocenie Sądu udzielić odpowiedzi przeczącej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Strona wnosząca o wstrzymanie wykonania obowiązana jest "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1240582). W rozpatrywanej sprawie okoliczności podniesione w sposób ogólny we wniosku nie zostały natomiast w żaden sposób udokumentowane. Sam fakt obciążenia skarżącego świadczeniami alimentacyjnymi oraz związane z tym nakłady finansowe w ocenie Sądu nie są wystarczające do wydania postanowienia wstrzymującego wykonanie decyzji. Na okoliczność niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie zostały przedłożone jakiekolwiek dokumenty czy też bardziej szczegółowe informacje, obrazujące aktualną sytuację finansową strony. Okoliczności takich nie obrazują ponadto akta sprawy. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, a także dyspozycję art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.