I SA/Gl 690/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , , po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. na decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 czerwca 2009 r. T. D. wniósł skargę – jak wyjaśnił w odpowiedzi na wezwanie Sądu wydane w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 578/09 (vide: karta 12) – m.in. na oznaczoną wyżej w sentencji postanowienia decyzję Prezydenta Miasta C., która - co nie ulega wątpliwości - została wydana w postępowaniu podatkowym w pierwszej instancji. Zgodnie z kolei z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie przy tym z treścią wskazanego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenia sprawy, przewidziany w ustawie. Wobec powyższego podkreślić należy, że od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji – w niniejszej sprawie – Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Od decyzji tej służyło odwołanie do organu podatkowego drugiej instancji – samorządowego kolegium odwoławczego, o czym pouczono podatnika w skarżonej przez niego do sądu administracyjnego decyzji organu pierwszej instancji. W konsekwencji skarga wniesiona na decyzję pierwszoinstancyjną musi być uznana za niedopuszczalną, a taką skargę należy odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07, LEX nr 374841). Mając to na względzie, na mocy ostatnio przywołanego przepisu orzeczono jak w sentencji.