I SA/Gl 694/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Sędziowie WSA Borys Marasek, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi E.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 25 kwietnia 2024 r. nr 2401-IEE.7192.205.2024.2.MT UNP: 2401-24-110568 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z 25 kwietnia 2024 r. nr 2401-IEE.7192.205.2024.MT UNP: 2401-24-110568 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej "K.p.a.") w związku z art. 17 § 1, art. 18 oraz art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505, dalej: "u.p.e.a.") – po rozpoznaniu zażalenia E. M. (dalej: "zobowiązany" lub "skarżący") na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. 8 marca 2024 r. nr [...] w sprawie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr 1431-723.521577.2021 oraz 1431-723.521703.2021 wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.- [...] – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej "organ egzekucyjny") prowadzi wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.- [...] (dalej "wierzyciel") o ww. numerach wystawionych 22 czerwca 2021 r. Tytuły wykonawcze wystawione zostały na podstawie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 18 marca 2021 r., która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W.- [...] z 10 sierpnia 2020 r., którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności z W. L. oraz z PUHP W Sp. z o.o. (dalej "Spółka") o odpowiedzialności podatkowej za zaległości PUHP W Sp. z o.o. z siedzibą w W. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. Pismem z 4 stycznia 2024 roku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. przekazał do organu egzekucyjnego wniosek zobowiązanego o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego złożony na podstawie art. 56 u.p.e.a., zawarty w odwołaniu z 11 sierpnia 2023 r., wraz z jego doprecyzowaniem z 20 listopada 2023 r. W uzasadnieniu wniosku zobowiązany wskazał, że zarówno organy podatkowe i egzekucyjne pomijają podniesione przez dłużnika okoliczności takie jak np. złożenie wniosku o zatwierdzenie postępowania restrukturyzacyjnego Spółki. We wniosku opisał sytuację dotyczącą odmowy umorzenia zaległości podatkowych, o które wnioskowała Spółka oraz wskazał na swoją sytuację spowodowaną prowadzonymi do majątku zobowiązanego postępowaniami egzekucyjnymi. Ponadto uznał, że organ podatkowy I instancji błędnie ocenia zarówno okoliczności powstania zaległości, uzyskany dochód Spółki, jak i to od kiedy pełnił on funkcję prezesa Spółki. Organ egzekucyjny wezwał zobowiązanego o sprecyzowanie pisma, który z odpowiedzi z 15 lutego 2024 r. podał, że wniosek dotyczy zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 ust. 5 u.p.e.a. W piśmie wskazał wiele wątków, które dotyczyły prowadzonego postępowania przez organ podatkowy - Naczelnika Urzędu Skarbowego W.- [...]. Pismem z 6 lutego 2024 r. organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o informację, czy podniesione przez kwestie mają wpływ na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W odpowiedzi wierzyciel w piśmie z 26 lutego 2024 r. stwierdził, że podnoszone przez okoliczności pozostają bez znaczenia dla postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Potwierdził, że decyzja z 18 marca 2021 r. będąca podstawą wystawienia tytułów wykonawczych jest ostateczna i podlega wykonaniu. Organ egzekucyjny postanowieniem z 8 marca 2024 r. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela. Zaznaczył, że okoliczności, na które się powołuje strona przysługiwały w toku prowadzonego postępowania podatkowego w sprawie odpowiedzialności osób trzecich i wskazał, że część z nich została podniesiona w tym postępowaniu, jednak nie miało to wpływu na orzeczoną odpowiedzialność. W zażaleniu zobowiązany zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie art. 56 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, że rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i wydanie decyzji nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd podczas gdy ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż taka przesłanka nie zachodzi, a w konsekwencji koniecznym jest zawieszenie niniejszego postępowania, jako oczywiście bezprzedmiotowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, że rozpatrzenie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej jest zbyteczne, wobec złożenia wniosku o zatwierdzenie postępowania restrukturyzacyjnego Spółki, 5 października 2023 r. zabezpieczonego depozytem u Komornika sądowego D. R. w 100% wartości roszczenia, co wyklucza dochodzenia solidarnego roszczenia, - naruszenie art. 56 § 1 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki do zawieszenia egzekucji administracyjnej, - naruszenie art. 119 § 1 u.p.e.a. przesłanek rozpoczęcia egzekucji administracyjnej na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] w celu przymuszenia poprzez błędne przyjęcie spełnienia przez zobowiązanego obowiązków, których nie może spełnić przymuszona osoba prawna, - naruszenie przepisu art. 33 i art. 34 u.p.e.a. i art. 34 poprzez brak przeprowadzenia istotnych dowodów wnioskowanych przez stronę celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i jednocześnie nie zrealizowanie obowiązującej zasady w postępowaniu administracyjnym prawdy obiektywnej, poprzez przyjęcie z góry narzuconej tezy, bez zebrania dowodów, że skarżący podlega odpowiedzialności wskazanej w art. 119 ustawy egzekucyjnej, - naruszenie przepisu art. 34 u.p.e.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz brak rozpatrzenia przez organ I instancji wnioskowanych w postępowaniu dowodów. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie uwzględnił zażalenia. Wskazał, że przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymienione w art. 56 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. mają charakter obligatoryjny, a na zobowiązanym spoczywa obowiązek wykazania jednej z nich. Podkreślił, ze dochodzona zaległość wierzyciela objęta tytułami wykonawczymi jest wymagalna, a więc podlega zaspokojeniu poprzez zastosowanie środków egzekucyjnych dopuszczonych ustawą. Wierzyciel zaś potwierdził, że jego roszczenie wynika z decyzji, która uzyskała przymiot ostateczności i prawomocności w toku instancji. Obowiązek jest wymagalny, ponieważ jego wykonanie nie zostało wstrzymane, nie odroczono terminu wykonania obowiązku i nie nastąpiło również rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Dlatego nie wystąpiła żadna z okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.; nie zaistniały również podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z powodu zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 56 § 1 pkt 2-5 u.p.e.a. Podał także, że zobowiązany posiada zdolność do czynności prawnych, a wierzyciel nie wystąpił o zawieszenie postępowania egzekucyjnego i nie zaistniały inne przypadki przewidziane w ustawach. Zwrócił uwagę, że zobowiązany zarówno we wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, jak i w zażaleniu odniósł się głównie do postępowania prowadzonego przez organ podatkowy (wierzyciela). Uznał, że przytoczone kwestie, są bez znaczenia w przypadku, gdy w obrocie prawnym pozostaje ostateczną decyzją, z której wynikają zaległości objęte tytułami wykonawczymi. Jak długo decyzja, będąca podstawą wystawienia tytułów wykonawczych realizowanych przez organ egzekucyjny pozostaje w obrocie prawnym, tak długo jest wiążąca w postępowaniu egzekucyjnym. Dodał, że z akt sprawy wynika, że zarzuty wniesione przez zobowiązanego na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wierzyciela zostały ostatecznie rozpatrzone, wskutek czego organ egzekucyjny postanowieniem z 12 grudnia 2022 r. (doręczonym 15 grudnia 2022 r.) podjął zawieszone uprzednio postępowanie egzekucyjne. Wierzyciel poinformował organ egzekucyjny w piśmie z 22 listopada 2022 r. o ustaniu przyczyny zawieszenia (ostateczne rozpatrzenie wniesionych zarzutów) ze względu na wydanie 8 czerwca 2022 r. postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia podania w sprawie postępowania egzekucyjnego. W skardze zobowiązany wniósł o uchylenie postępowania egzekucyjnego o jako bezpodstawnego, a zaskarżonemu postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zarzucił: 1) naruszenie art. 56 "ka" poprzez błędne przyjęcie, że rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i wydanie decyzji nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd podczas gdy ze stanu faktycznego sprawy, wynika, iż taka przesłanka nie zachodzi, a w konsekwencji koniecznym jest zawieszenie niniejszego postępowania, jako oczywiście bezprzedmiotowego. Ponadto w świetle całości okoliczności związanych z przedmiotowym postępowaniem "zaskarżonemu zawiadomieniu Naczelnika [...] Urzędu w G." zarzucił: 2) naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, że rozpatrzenie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej jest zbyteczne, wobec złożenia przez skarżącego z dnia 15 lutego 2024 r. z której wynika, że pominięto wniosek o zatwierdzenie postępowania restrukturyzacyjnego spółki PUHP W Sp. z o.o. w dniu 5 października 2023 r. zabezpieczonego depozytem u Komornika sądowego D. R. w 100% wartości roszczenia, co wyklucza dochodzenia solidarnego roszczenia od skarżącego, 3) naruszenie art. 56 § 1 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki do zawieszenia egzekucji administracyjnej, 4) naruszenie art. 119 § 1 u.p.e.a. przesłanek rozpoczęcia egzekucji administracyjnej na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] w celu przymuszenia poprzez błędne przyjęcie spełnienia przez zobowiązanego obowiązków, których nie może spełnić przymuszona osoba prawna 5) naruszenie przepisu art. 33 u.p.e.a. i art. 34 i.p.e.a. poprzez brak przeprowadzenia istotnych dowodów wnioskowanych przez stronę celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i jednocześnie nie zrealizowanie obowiązującej zasady w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej, poprzez przyjęcie z góry narzuconej tezy, bez zebrania dowodów, że skarżący podlega odpowiedzialności wskazanej w art. 119 u.p.e.a. 6) naruszenie przepisu art. 34 u.p.e.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz brak rozpatrzenia przez organ I instancji wnioskowanych w postępowaniu dowodów. W uzasadnieniu powołał się na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 8 lutego 2024 r., którą uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] z dnia 26 lipca 2023 r. o odmowie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. w wysokości 200.592 zł i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Według strony oznacza to, że: - wierzytelność wobec niego nie jest wymagalna, - zachodzi przesłanka, że konieczne jest zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez Urząd - Skarbowy W. - [...] o umorzeniu przedmiotowego roszczenia. Wskazał na naruszenie art. 201 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Ponownie powołał się na złożenie wniosku o zatwierdzenie postępowania restrukturyzacyjnego spółki PUHP W Sp. z o.o. z siedzibą w W. z 5 października 2023 r., który został skutecznie przegłosowany a organ podatkowy otrzyma wszystkie zgłoszone roszczenia w 100%, co wyklucza dochodzenie solidarnych roszczeń od skarżącego. Roszczenia organu podatkowego są zabezpieczone w depozycie u komornika sądowego. W dalszej części przedstawił zestawienia obrotów o sald Spółki za 2015 r. Następnie przedstawił zarzuty wobec zawiadomień organu egzekucyjnego z 12 grudnia 2022 r. dotyczących zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych (w 17 punktach). Końcowo powtórzył zarzuty wobec toczącego się przeciwko niemu postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości zajęte w sprawie stanowisko. Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej P.p.s.a.) – podlegało postanowienie, którym utrzymano w mocy rozstrzygnięcie odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Podkreślić należy, że przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie nie jest całokształt sytuacji skarżącego związanej z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym jak i poprzedzającym postępowaniem dotyczącym odpowiedzialności osoby trzeciej, lecz jedynie postanowienie organu nadzoru o odmowie jego zawieszenia, złożonego przez skarżącego w odwołaniu z 11 sierpnia 2023 r., przekazanego do organu egzekucyjnego pismem z 4 stycznia 2024 r. (data wpływu do organu - 11 stycznia 2024 r.) Z przebiegu postępowania wynika m.in., że: - ostateczną decyzją z 18 marca 2021 r. wydaną przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. orzeczono o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako osoby trzeciej wraz z inną osobą oraz spółką za zaległości tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. (Sądowi z urzędu wiadomo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 20 sierpnia 2021 r., sygn. III SA/Wa 1033/21 odrzucił skargę E. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 18 marca 2021 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz z inną osobą oraz spółką za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r., natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 listopada 2022 r., sygn. III FZ 498/22 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi); - na podstawie ostatecznej decyzji z 18 marca 2021 r. wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze w dniu 22 czerwca 2022 r. i przekazał je do wykonania właściwemu miejscowo organowi egzekucyjnemu, - w związku z wniesionymi zarzutami przez skarżącego postępowanie uległo zawieszeniu, a po ich rozpatrzeniu, ponownie podjęto postępowanie egzekucyjne (w aktach sprawy znajduje się postanowienie wierzyciela z 8 czerwca 2022 r., którym pozostawia podanie w sprawie postępowania egzekucyjnego bez rozpatrzenia, sprawa dotyczy złożonych przez skarżącego zarzutów - karta 150 akt administracyjnych), - prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z 12 lipca 2022 r., I SA/Gl 120/22 oddalono skargę zobowiązanego na czynność egzekucyjną z 11 sierpnia 2021 r. polegającą na zajęciu przez organ egzekucyjny świadczenia zobowiązanego z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego obejmującego zaległy podatek dochodowy od osób prawnych za 2015 r., - we wniosku o zawieszenie postępowania , jak i dalszych pismach skarżący podnosił, że organy podatkowe i egzekucyjne pomijają podniesioną przez niego okoliczność złożenia wniosku o zatwierdzeniu postępowania restrukturyzacyjnego dłużnika głównego, tj. PUHP W Sp. z o.o. z 5 października 2023 r., który został przegłosowany, co skutkuje otrzymaniem przez organ podatkowy wszystkich zgłoszonych roszczeń w 100% i wyklucza dochodzenie solidarnych roszczeń od skarżącego, - w skardze powołano się na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 8 lutego 2024 r., którą uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] z dnia 26 lipca 2023 r. o odmowie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. w wysokości 200.592 zł i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia, według skarżącego dochodzona wobec niego wierzytelność nie jest wymagalna. Zgodnie z art. 56 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania w sytuacji pojawienia się którejkolwiek z podstaw zawieszenia postępowania, jeżeli nie stwierdzi on istnienia podstaw do odstąpienia od zawieszenia postępowania. Ocena istnienia tych podstaw jest dokonywana z uwzględnieniem stanu rzeczy z chwili rozpatrywania wniosku przez organ egzekucyjny. Jednocześnie w sposób wyczerpujący reguluje podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, z tym, że wymienione w przepisie przesłanki zawieszenia postępowania mają charakter obligatoryjny. Oznacza to, że nie pozostawiają uznaniu organu egzekucyjnego tego, czy w danym przypadku można zawiesić postępowanie. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sposób kompletny reguluje obligatoryjne przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego, zaś użyty przez ustawodawcę w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. zwrot "w innych przypadkach przewidzianych w ustawach" odnosi się do takich sytuacji, gdy przepis innej ustawy zobowiązuje, bądź upoważnia organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania, zatem tylko ustawa może określać inne podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w uzasadnieniu podniesiono także, że nie zaistniały przesłanki wymienione zarówno w pkt 1, jak również w pkt 2-5. Przepis art. 56 § 1 pkt 1 ustawy wymienia trzy przesłanki obligujące organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania, są to: wstrzymanie wykonania decyzji, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, to że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W.- [...] w sprawie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, nie oznacza, iż wierzytelność wobec niego nie jest wymagalna. O wymagalności dochodzonych należności wobec skarżącego decyduje bowiem ostateczna decyzja z 18 marca 2021 r. wydana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako osoby trzeciej wraz z inną osobą oraz spółką za zaległości tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. Dopóki ta decyzja pozostaje w obrocie, to wydane na jej podstawie tytuły wykonawcze stanowią podstawę dochodzenia wymagalnych zobowiązań przez wierzyciela. Skarżący w toku sprawy nie wykazał, że zostało wstrzymane wykonanie decyzji z 18 marca 2021 r., jak również nie wykazał, iż została wydana decyzja o odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. Z akt sprawy nie wynika, że podjął on jakiekolwiek czynności, które obligowałyby organ do wydania takich rozstrzygnięć. Natomiast twierdzenia skarżącego, że na skutek zatwierdzenie postępowania restrukturyzacyjnego wobec spółki W, organ podatkowy otrzyma wszystkie zgłoszone roszczenia w 100%, a jego roszczenia są zabezpieczone w depozycie u komornika sądowego, nie mają jakiekolwiek wpływu na treść przepisu art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i konieczność zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jeżeli w istocie twierdzenia skarżącego się potwierdzą, to dalsze czynności w sprawie mogą być podjęte jedynie przez wierzyciela. Chybiony jest także zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wyjaśnić więc należy, że po pierwsze w toku postępowania egzekucyjnego nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, a z mocy art. 18 u.p.e.a. jedynie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie tam wskazanym. Po drugie podnoszone przez skarżącego okoliczności nie stanowią "zagadnienia wstępnego" przed rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, bowiem decyzja i to ostateczna została wydana 18 marca 2021 r. i jak dotąd nie została ona wzruszona. Niezasadne są zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 33 i art. 34 u.p.e.a., stanowiące odpowiednio o podstawach zarzutów w postępowaniu egzekucyjnych i ich rozstrzygnięciu. Z akt sprawy wynika, że to postępowanie zostało zakończone, natomiast niniejsza sprawa dotyczy jedynie ustalenia czy istnieją podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Podobnie skarżący nie wyjaśnia na czym miałoby polegać naruszenie art. 119 § 1 u.p.e.a., bowiem rozpoznawana sprawa nie dotyczy "grzywny w celu przymuszenia". Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. A zatem w granicach sprawy nie mieści się podniesiony dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego zarzut dotyczący naruszenia art. 33 i art. 34, jak również art. 119 § 1 u.p.e.a. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania i wydawanych w nim orzeczeń administracyjnych. W granicach rozpoznawanej sprawy nie mieści się więc ocena w zakresie przedstawianej przez skarżącego argumentacji, dlatego sformułowane w skardze zarzuty w tym zakresie Sąd uznał za pozostające bez wpływu na w zakresie sprawy rozpoznawanej na podstawie art. 56 § 1 u.p.e.a. Podsumowując należy stwierdzić, że trafne jest stanowisko organów, iż brak jest w niniejszej sprawie podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, z uwagi na to, iż nie wykazał żadnej z ustawowych przesłanek zawartych w art. 56 § 1 u.p.e.a., które zobowiązują organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Z wyżej przedstawionych powodów zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. Ponadto w toku kontroli sądowoadministracyjnej dokonywanej w granicach sprawy Sąd nie stwierdził z urzędu, aby zaskarżone postanowienie, czy poprzedzające je postanowienie organu I instancji, naruszały prawo. Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku oddalając skargę.