I SA/Gl 702/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Paweł Kornacki (spr.), Wojciech Organiściak, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. A S.A. z siedzibą w W. (dalej także: Spółka lub skarżąca) reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta C. i określającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...]zł. W skardze tej Spółka zarzuciła m.in. naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 208 § 1 oraz w zw. z art. 70 § 1 i 6 pkt 1 (błędnie wskazanego w zarzutach skargi jako art. 70 § 4) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej jako O.p. W uzasadnieniu powyższego zarzutu skarżąca wskazała, ze wszczęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. postępowania przygotowawczego nie zawiesiło biegu terminu przedawnienia, gdyż ww. organ nie przedstawił potencjalnemu sprawcy zarzutu co jest koniczne do przerwania biegu przedawnienia. Tym samym, w ocenie skarżącej, doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego co winno skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji i umorzeniem postępowania w sprawie. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej jako Kolegium) wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego Kolegium wskazało, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie przy wydawaniu rozstrzygnięcia została uwzględniona okoliczność zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 O.p., a tym samym zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto podkreśla się, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie. Kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi m.in. ustalenie, czy w postępowaniu doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. Wyjaśnienia bowiem wymaga zagadnienie, czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Należy podkreślić, że w zaskarżonej decyzji, a także w odpowiedzi na skargę, Kolegium powołało się na zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od nieruchomości za 2008 r. spowodowane wszczęciem dochodzenia w sprawie o czyn zabroniony popełniony przez poprzednika prawnego skarżącej, a polegający na podaniu nieprawdy w deklaracjach na podatek od nieruchomości za lata 2006-2008, tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 186 ze zm.). Okoliczność ta stanowi przesłankę zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, przewidzianą w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Organ ustalił, że skarżącego zawiadomiono o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, aby osobie działającej w imieniu skarżącej Spółki postawiono zarzuty, albowiem postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. postępowanie przygotowawcze zostało zawieszone. Sąd ustalił, że do Trybunału Konstytucyjnego złożony został wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 22 października 2014 r. (zarejestrowany pod sygn. akt K 31/14) o zbadanie zgodności: 1) art. 114a k.k.s. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; 2) art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zakresie, w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie z art. 2 Konstytucji RP. Zakres wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich przyjętego do rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny ma zatem bezpośredni związek z problematyką prawną występującą w niniejszej sprawie. Oceniając powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone, albowiem ewentualne stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z art. 2 Konstytucji stanowić będzie podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 272 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie Sąd zauważa, że rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt K 31/14 stanowiło podstawę zawieszenia w sprawach toczących się przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, jak również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (por: postanowienie NSA z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 1276/14, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2464/14 prawomocne na skutek oddalenia zażalenia postanowieniem NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FZ 1920/14, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3897/14, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1326/14, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 1287/15, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 1205/15, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 412/15, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 415/15, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 8 września 2015 r. i inne). Biorąc zatem dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez tut. Sąd do wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jaki zapadnie w sprawie o sygn. akt K 31/14, nie stanowić będzie uchybienia. Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało zawiesić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co też orzeczono w sentencji postanowienia