I SA/Gl 714/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi E. W. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi jest wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1689, dalej: u.o.a., ustawa abonamentowa) postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej także: Dyrektor) nr [...] z dnia [...]r. w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. 2. Postępowanie przed organami administracji. 2.1. Z akt sprawy wynika, że w związku z brakiem realizacji przez E.W. (dalej: skarżący, zobowiązany) należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej przekazał w dniu [...]r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: organ egzekucyjny) tytuł wykonawczy o nr [...], obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentu radiowo – telewizyjnego za okres od stycznia 2015 r. do maja 2020 r. w kwocie [...] zł oraz koszty upomnienia w wysokości [...] zł i odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł. 2.2. Zobowiązany złożył do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zawarte w piśmie z dnia 18 września 2020 r. i oparte na art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. powołał się na okoliczność nieistnienia obowiązku, argumentując, że od 2001 r. nie posiada odbiornika telewizyjnego. Podniósł, że w 2001 r. dokonał nadto jego wyrejestrowania w urzędzie pocztowym. 2.3. Organ egzekucyjny pismem z dnia 25 września 2020 r. przekazał wierzycielowi pismo stanowiące zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. 2.4. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor uznał zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny. W motywach tego rozstrzygnięcia wierzyciel podniósł, iż na imię i nazwisko zobowiązanego została zgłoszona rejestracja odbiornika telewizyjnego w dniu 1 września 1994 r. Po zgłoszeniu rejestracji, wydano książeczkę radiofoniczną, stanowiącą dowód zarejestrowania odbiornika i służącą do dokonywania opłat abonamentowych. W momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342), został zobowiązanemu nadany indywidualny numer identyfikacyjny: [...]. To do obowiązków abonenta należy podjęcie działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników. W niniejszej zaś sprawie brak jest dokumentów potwierdzających fakt wyrejestrowania odbiornika, co oznacza, iż skarżący jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych. 2.5. W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązany podkreślał, iż od roku 2001 nie posiada telewizora i od tego czasu nie dokonywał rejestracji takiego urządzenia. Wniósł o "anulowanie tytułu wykonawczego" oraz "wykreślenie" jego danych osobowych z rejestrów wraz z potwierdzeniem dokonania tej czynności. 2.6. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...]r. uznające zarzut zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadny. W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel przede wszystkim wskazał, że w rozpatrywanej sprawie rejestracja odbiornika telewizyjnego została dokonana zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. - o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114), która weszła wżycie z dniem 1 marca 1993 r. Z kolei od dnia 16 czerwca 2005 r. – tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. – o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1689, dalej: u.o.a. albo ustawa abonamentowa), powszechnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi opłat abonamentowych są wyłącznie przepisy tej ostatniej ustawy. Zarejestrowanie odbiornika w czasie obowiązywania którejkolwiek z ww. ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do istnienia, wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie przepisów u.p.e.a. Wskazując następnie na § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1676), Dyrektor podnosił, że zgodnie z tym przepisem użytkownik odbiorników niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie w placówce pocztowej zgłoszenia wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. W dacie wskazanej przez zobowiązanego, tj. w 2001 r., o wyrejestrowaniu odbiornika, zgodnie z treścią § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 1993 r., Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był zobowiązany powiadomić placówkę pocztową poprzez przedstawienie wypełnionych odcinków "Z" lub "W" stanowiących integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych, w terminie 7 dni od dnia powstania zdarzenia. Pracownik placówki pocztowej po potwierdzeniu przyjęcia odcinka "Z" lub "W", zwracał go klientowi. Zasady tego postępowania zawarte były w książeczce radiofonicznej, a uregulowania prawne dotyczące obowiązku realizacji opłat abonamentowych dostępne są we wszystkich placówkach pocztowych oraz na stronie internetowej. Jak zaznaczył Dyrektor, fakt wyrejestrowania odbiornika powinien wykazać zobowiązany. W przypadku skutecznego wyrejestrowania odbiornika, zarówno zobowiązany jak i wierzyciel byliby w posiadaniu dokumentu potwierdzającego dokonanie stosownego zgłoszenia, jednak w niniejszej sprawie okoliczność taka nie zachodzi. Dyrektor wskazał, że przeszukane zostały zasoby archiwalne i zapisy systemowe, w których nie odnaleziono dokumentacji potwierdzającej fakt wyrejestrowania odbiornika. W konsekwencji, zobowiązany posiada formalno – prawny status abonenta, co wiąże się z obowiązkiem uiszczania opłat. Dlatego też niezasadny okazał się zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku, co słusznie stwierdzono w zaskarżonym zażaleniem postanowieniu. Dyrektor w uzasadnieniu postanowienia wskazywał nadto, iż w związku z prowadzoną egzekucją zobowiązany składał także zarzuty, zawarte w piśmie z dnia 28 czerwca 2013 r., które jednak okazały się zgłoszone po upływie przewidzianego terminu, dlatego postanowieniem z dnia [...]r. orzeczono o jego uchybieniu, zaś postanowienie to zostało odebrane w dniu [...]r. i nie wniesiono na nie zażalenia. Nadto, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...]r. umorzył postępowanie egzekucyjne, co jednak nie powoduje umorzenia zaległości w opłatach abonamentowych. 3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 3.1. Na powyższe postanowienie Dyrektora z dnia [...]r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę. Skarżący wniósł o "anulowanie i wycofanie z egzekucji wszystkich bezprawnie wystawionych tytułów wykonawczych" wystawionych na jego dane osobowe przez Pocztę Polską. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał zaprezentowaną już uprzednio w toku postępowania egzekucyjnego argumentację, w szczególności podnosząc, że od 2001 r. nie posiada odbiornika telewizyjnego, w tym samym roku "wyrejestrował się" na Poczcie z opłacania abonamentu, a po tym fakcie do dnia dzisiejszego nie zarejestrował nowego odbiornika, gdyż ogląda telewizję jedynie sporadycznie, na laptopie. Stwierdził, że w 2001 r., przy wyrejestrowaniu odbiornika, Poczta Polska nie wystawiała mu żadnego dokumentu z tytułu dokonania tej czynności, przy czym żąda się od niego przedstawienia dowodu wyrejestrowania tego odbiornika. Zarzucił organom dopuszczenie się oszustw i matactw oraz podnosił, iż nigdy nie doręczono mu postanowienia z dnia [...]r. w przedmiocie wniesionych zarzutów, które zgłosił w postępowaniu egzekucyjnym. Wyraził też zdziwienie, iż – jak podnosił – w dniu 17 lipca 2008 r. miało miejsce zarejestrowanie na jego dane osobowe odbiornika telewizyjnego, podczas gdy czynności takiej nie dokonywał. 3.2. Odpowiadając na skargę pełnomocnik Dyrektora wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania). 4.3. Spór dotyczy stanowiska Dyrektora (wierzyciela) uznającego za niezasadne zarzuty nieistnienia i przedawnienia obowiązku z tytułu opłat abonamentowych wskazanych w tytule wykonawczym nr [...], obejmującym zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentu radiowo – telewizyjnego za okres od stycznia 2015 r. do maja 2020 r. w kwocie [...] zł oraz koszty upomnienia w wysokości [...] zł i odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł. 4.4. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonego postanowienia w granicach zakreślonych ww. przepisami p.p.s.a. wskazać należy, że zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1) u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Dalej przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy abonamentowej, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust. 3 ww. ustawy) i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1324). W świetle ww. przepisów obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży na osobie od momentu ich zarejestrowania. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy abonamentowej Poczta Polska S.A. uprawniona jest do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 3 ww. ustawy, do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. 4.5. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skargi dotyczącego nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych za okres objęty postępowaniem egzekucyjnym wskazać należy, że skarżący podnosi, że Poczta Polska S.A. nie doręczyła mu "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" Zdaniem Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w zaskarżonym postanowieniu trafnie wskazano, że rozporządzeniem, które weszło w życie dnia 13 grudnia 2007 r. Poczta Polska została zobowiązaną do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych (w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, tj. do dnia 13 grudnia 2008 r.) indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników o wprowadzonej zmianie. Z akt sprawy wynika, że skarżący dokonał zgłoszenia rejestracji odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem: [...], [...] Z., czemu nie zaprzeczył, co potwierdzają także wnoszone opłaty abonamentowe (ostatnia wpłata dokonywana 9 sierpniu 2006 r.) Przepisy ustawy abonamentowej odnosiły się do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone. Z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji, ustawodawca połączył obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych. Tak więc obowiązek ponoszenia opłat ciążył m.in. na podmiotach, które w dniu w życie ustawy abonamentowej miały, tak jak skarżący, zarejestrowany odbiornik, co potwierdza wydruk z systemu informatycznego, wskazujący na regulowanie opłat abonamentowych. Z uwagi na fakt zarejestrowania odbiornika telewizyjnego przez skarżącego, uprawnione było również nadanie mu przez wierzyciela indywidualnego numeru identyfikacyjnego tj. [...] i powiadomienie o jego nadaniu. Przesyłka z zawiadomieniem o nadaniu ww. numeru została wysłana do zobowiązanemu z dniem jej wystawienia tj. 17 sierpnia 2008 r., na adres ul. [...], [...] Z., co spełniało warunki wskazane w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy abonamentowej, ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz wcześniejszych uregulowań prawnych, poprzedzających ustawę o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania). Na podstawie obowiązujących przepisów nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opiat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wprowadzona zmiana nie wymagała ponownego zgłoszenia rejestracji używanych odbiorników. Wejście w życie rozporządzenia spowodowało zmianę technologii realizacji usługi radiofonicznej. Poczta Polska została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych, które zostały wycofane z użytku, indywidualnych numerów identyfikacyjnych. Od grudnia 2008 r. zarówno abonenci już zarejestrowani, jak i nowi, zaewidencjonowani pozostają pod indywidualnymi numerami, które stanowią osiem ostatnich cyfr w numerze konta bankowego przyporządkowanego danemu abonentowi w celu wnoszenia opłat abonamentowych. ! Poczta Polska realizując rozporządzenie nie dokonywała powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonej dotychczasowymi dowodami zarejestrowania w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej i nie wzywała zarejestrowanych posiadaczy odbiorników do potwierdzenia ich użytkowania. To na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, o zaprzestaniu korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych lub posiadaniu uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 listopada 2019 r. III SAA/r 223/19). Trafność zajętego stanowiska potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2018 r. I GSK 2271/18, w którym stwierdzono, iż zarzucany fakt braku wywiązania się przez wierzyciela z obowiązku, o którym mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia i nie załączenie do akt dowodu wysłania zawiadomienia nie ma znaczenia w kontekście zgłoszenia rejestracji odbiorników rtv, gdyż po dokonaniu rejestracji uiszczenie opłaty abonamentowej staje się obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Obowiązek nie przestaje istnieć z uwagi na wejście w życie przepisów ustawy o opłatach abonamentowych jak i rozporządzenia. Podnosząc nieistnienie obowiązku zobowiązany powinien wykazać wyrejestrowanie tego odbiornika. (...) w świetle § 5 ust. 2 rozporządzenia operator nie musi dysponować potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego (wyroki NSA z 13 grudnia 2016r., II GSK 1297/15, z 1 czerwca 2016 r. II GSK 913/15; z 22 marca 2018 r., II GSK 1343/16; z 30 stycznia 2018 r. II 3012/17; z 11 sierpnia 2017 r., II GSK 3328/15). W wyroku NSA z dnia 11 marca 2020 r., II GSK 1518/19, uznano, iż przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności Poczty Polskiej będącej operatorem wyznaczonym ( wcześniej publicznym), który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca dla skuteczności nadana użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego nie wprowadził wymogu doręczenia zawiadomienia o Jego przesłaniu. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu a wierzyciel nie jest zobowiązany do posiadania dokumentu potwierdzającego jego odbiór przez zobowiązanego (wyrok NSA z 13 grudnia 2016 r. II GSK 1297/15). Dla skuteczności czynności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne również legitymowanie się operatora wyznaczonego (publicznego) dowodem nadania takiej przesyłki (wyrok NSA z 22 czerwca 201 r., II GSK 2262/15, wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r. II GSK 913/15). W aktach sprawy znajduje się poświadczona kserokopia wygenerowanego zawiadomienia o nadaniu zobowiązanemu, indywidualnego numeru identyfikacyjnego podpisana przez uprawnionego pracownika operatora, które to zawiadomienie stanowi obecnie dowód zarejestrowania odbiornika rtv w rozumieniu § 3 pkt 2 rozporządzenia. Tym samym skarżący był obowiązany do ponoszenia, a po nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, do kontynuowania opłat za używanie odbiorników RTV. Prawidłowość postępowania Wierzyciela potwierdza także fakt, iż § 5 rozporządzenia określający tryb nadawanie i przesyłania użytkownikom odbiorników rtv zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, nie odwołuje się do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym w sprawie nie miały zastosowania przepisy o doręczaniu pism w postępowaniu administracyjnym, zawarte w rozdziale 8 "Doręczenia" k.p.a. Reasumując, Poczta Polska S.A. nie jest zobowiązana do legitymowania się potwierdzeniem doręczenia przedmiotowego zawiadomienia, gdyż prawodawca nakazał operatorowi przesłanie zawiadomienia, nadto nie wskazał, że przedmiotowe zawiadomienie należało wysłać przesyłką rejestrowaną. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy abonamentowej, a nie wydanego na jej podstawie, rozporządzenia. Tak więc nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie stanowi okoliczności zwalniającej posiadacza odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych od obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 12 listopada 2019 r., I SA/GI 1219/19). Ponadto abonenci, którzy posiadają dostęp do Internetu, mogą również za pomocą strony internetowej www.poczta- polska.pl ustalić swój numer rachunku bankowego, zawierający nadany indywidualny numer identyfikacyjny (osiem ostatnich cyfr). Rejestracja odbiorników dokonana na gruncie nieobowiązujących już regulacji prawnych nie utraciła mocy ex lege, a w związku z tym nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiornika lub dopełnienia formalności związanych z uzyskaniem zwolnienia od opłat abonamentowych 4.6. Wskazać także należy, że zgodnie z § 4 rozporządzenia o zmianie danych zawartych we wniosku, o którym mowa w § 2 ust. 2, a także o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników, o których mowa w § 3, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora publicznego poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia. W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący nie przedłożył dokumentu wyrejestrowania odbiornika radiowo/telewizyjnego stanowiącego dowód jego wyrejestrowania, a tym samym braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Również Dyrektor nie jest w posiadaniu takiego dokumentu. Tym samym przyjąć należy, że skarżący zobowiązany nie wyrejestrował odbiornika. 4.7. Sąd nie doszukał się również naruszenia przepisów prawa procesowego. Art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany przede wszystkim w sposób wyczerpujący zebrać rozpatrzyć cały materiał dowodowy (§1). W ocenie Sądu stan faktyczny został ustalony prawidłowo, przepisy prawa właściwie zastosowane, a podjęte rozstrzygnięcia w sposób prawidłowy oraz wyczerpujący uzasadnione i spełnia wymogi określone przepisami prawa. Tym samym nie doszło do naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów krajowych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl. 4.8. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę