I SA/Gl 722/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenia zaległości podatkowej p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania. Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą umorzenia zaległego podatku od nieruchomości wraz z odsetkami za zwłokę. W ramach skargi na powyższą decyzję strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. Uzasadniając wniosek strona podała, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, która nie pozwala na uregulowanie zaległego podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W omawianej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej podatku do nieruchomości wraz z odsetkami za zwłokę. Decyzja ta nie korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym, jak już była wyżej o tym mowa, nie można orzec o wstrzymaniu wykonania takiej decyzji. Nie obliguje ona bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie przyznaje również uprawnień i dlatego jest aktem, który nie podlega wykonaniu. W tym stanie rzeczy należy jeszcze raz podkreślić, iż zaskarżona decyzja nie posiada przymiotu wykonalności. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.