I SA/Gl 726/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Mikołaj Darmosz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 8 kwietnia 2024 r. nr 2401-IEW2.4263.2.2024.5 UNP: 2401-24-094959 w przedmiocie ulg płatniczych – odmowa rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za luty 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić kwotę 500 zł (pięćset złotych) uiszczonych tytułem wpisu od skargi. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "Dyrektor") decyzją z 8 kwietnia 2024 r., po rozpoznaniu odwołania O. Sp. z o.o. w Z. (dalej: "Spółka", "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z 12 stycznia 2024 r. w przedmiocie odmowy Spółce rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Na powyższą decyzję Spółka pismem z 24 maja 2024 r. wniosła, za pośrednictwem Dyrektora, skargę własną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gliwicach z 27 czerwca 2024 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia należnego od skargi wpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwaniem z 5 lipca 2024 r. Spółka została wezwana do usunięcia braku formalnego ww. skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej odpis z KRS na dzień wniesienia skargi lub pełny odpis KRS. Strona została pouczona, że nieusunięcie braku formalnego skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie 10 lipca 2024 r. (akta sądowe k. 20). Strona uiściła tytułem wpisu od skargi kwotę 500 zł. Rachunek bankowy sądu uznano na ww. kwotę w dniu 11 lipca 2024 r. (akta sądowe k. 19). W dniu 17 lipca 2024 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo zawierające pełnomocnictwo udzielone przez J. W. i ustanawiające Z. O. pełnomocnikiem w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora z 8 kwietnia 2024 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wezwaniem z 17 września 2024 r. Spółka została wezwana do wykazania umocowania Z. O. do działania imieniem strony przed sądami administracyjnymi ze wskazaniem, czy należy on do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze. zm., dalej: "p.p.s.a."), w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że Spółka działa w spawie bez udziału pełnomocnika. Wezwanie doręczono stronie skarżącej 30 września 2024 r. Wraz z pismem z 7 października 2024 r. do działania w charakterze pełnomocnika Spółki w sprawie prowadzonej pod sygn. akt I SA/Gl 726/24 zgłosił się adw. R. R., który złożył do akt pełnomocnictwo podpisane przez J. W. Zarządzeniem z 10 października 2024 r. wezwano adw. R. R. do uzupełnienia braku formalnego pełnomocnictwa poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wskazującego umocowanie do podpisania pełnomocnictwa na dzień jego udzielenia i określającego sposób reprezentacji skarżącej (np. odpis z KRS). W wezwaniu zawarto pouczenie, że jego niewykonanie obarczone jest rygorem uznania, że Spółka działa bez pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, z uwagi na to, że jej braki formalne nie zostały uzupełnione w zakreślonym przez Sąd terminie. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei z treści art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dokument wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności, a zatem przy wniesieniu skargi. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 343/19). Obowiązek złożenia stosownych dokumentów potwierdzających legitymację sądową dotyczy każdego z postępowań prowadzonych z wniosku strony. Jak wynika natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do jej odrzucenia. Sytuacja taka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi z 24 maja 2024 r. poprzez nadesłanie dokumentacji potwierdzającej umocowanie do reprezentowania strony, ze wskazaniem że może być to odpis z KRS na dzień wniesienia skargi lub pełny odpis KRS. W wezwaniu z 5 lipca 2024 r. strona została wyraźnie i wprost (z podaniem podstawy prawnej) pouczona, że nieusunięcie braku formalnego skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wyznaczony wspomnianym wezwaniem 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie 17 lipca 2024 r. Spółka nie złożyła w tym terminie wskazanej w wezwaniu dokumentacji. Wykonania wezwania nie stanowiło złożenie pełnomocnictwa z 12 lipca 2024 r. udzielonego Z. O., do działania imieniem Spółki, a nadanego pocztą w dniu 15 lipca 2024 r. Złożony na wezwanie przy piśmie pełnomocnika z 21 października 2024 r. (nadanym tego samego dnia) odpis pełny KRS nie stanowił wykonania ww. wezwania, lecz wezwania z 11 października 2024 r. i potwierdzał skuteczność ustanowienia adw. R. R. jako pełnomocnika procesowego Spółki. Powyższe prowadzi do wniosku, że braki formalne skargi, polegające na niezłożeniu do akt sprawy dokumentu potwierdzającego legitymację do działania w jej imieniu osoby która wniosła skargę, nie zostały uzupełnione w wyznaczonym przez Sąd terminie. W tym stanie rzeczy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Stosownie do art. 232 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Skoro natomiast skarga Spółki została odrzucona, to uiszczony w związku z jej wniesieniem wpis w kwocie 500 zł podlegał zwrotowi.