I SA/Gl 729/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenie zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, G. D. wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych w tej sprawie (patrz druk PPF z dnia 17 czerwca 2013 r.). W motywach wniosku oświadczył, że nie posiada środków finansowych niezbędnych dla pokrycia ww. opłaty. Od 2012 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Nie posiada żadnych dochodów ani majątku. Podniósł dodatkowo, że jest osobą bezdomną, i że przebywa w schronisku [...] w G. Skarżący utrzymuje się wyłącznie z zasiłków wypłacanych przez opiekę społeczną. Oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach potwierdza ww. okoliczności. W następstwie wezwania referendarza sądowego do uzupełnienia wniosku, skarżący nadesłał zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia 1 lipca 2013 r., z którego wynika, że od 3 lipca 2012 r. G. D. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Z kolei z zaświadczenia ww. Urzędu z dnia 3 lipca 2013 r. wynika, że skarżący uczęszczał wielokrotnie na kursy podnoszące jego kwalifikacje zawodowe. W świetle oświadczenia kierownika ww. Urzędu, G. D. kilkukrotnie korzystał z przedstawionych mu propozycji zatrudnienia. Każdorazowo spotykał się jednak z odmową przyjęcia do pracy. Najczęściej podawaną przyczyną odmowy przez pracodawcę było niespełnienie przez kandydata wymagań na proponowane stanowisko pracy. Z nadesłanego przez skarżącego zaświadczenia z dnia 1 lipca 2013 r., wydanego przez [...] w G., wynika, że skarżący przebywa w tamtejszej placówce od 26 marca 2012 r. Skarżący w okresie od stycznia 2013 r. do czerwca 2013 r. otrzymał łącznie kwotę 4813,10 zł tytułem wsparcia udzielonego mu przez Ośrodek Pomocy Społecznej w G. Okoliczność ta wynika z zaświadczenia tej jednostki z dnia 1 lipca 2013 r., które skarżący przedstawił na potrzebę rozpoznania niniejszego wniosku. Należy zaznaczyć, że wsparcie finansowe przybierało formę zasiłków celowych i zasiłku okresowego. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Jego rozstrzygnięcie sprowadziło się do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a." Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z kolei przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 137/05, nie publ.). W oparciu o zgromadzone w tej sprawie dokumenty uznano, że skarżący należy do kręgu osób, które nie są w stanie zapewnić sobie minimum warunków bytowych. Jest bowiem nie tylko osobą bezrobotną, ale także bezdomną. Jedynym zaś źródłem jego dochodu są świadczenia pomocowe w postaci zasiłków celowych i okresowych. Nie sposób przyjąć, aby koszty niniejszego postępowania miałyby być pokryte z puli tych świadczeń. Taki stan rzeczy skutkowałby iluzorycznością przyznanej skarżącemu pomocy społecznej. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, w oparciu o przywołane wyżej przepisy.