I SA/Gl 730/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz- Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 2 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Szczyrku z dnia 27 października 2015 r. nr XVII/73/2015 w przedmiocie świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych w zamian za opłatę uiszczoną tym tytułem postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 maja 2017 r. R. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach uchwałę Rady Miejskiej w Szczyrku z dnia 27 października 2015 r. nr XVII/73/2015 w przedmiocie świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych w zamian za opłatę uiszczoną tym tytułem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Jednocześnie wskazał, że przed wniesieniem skargi skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 lipca 2017 r. wezwano skarżącą do wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwała organ, który podjął zaskarżoną uchwałę do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżąca przy piśmie z dnia 26 lipca 2017 r. nadesłała plik dokumentów wśród, których znajdują się również te, które kierowała do Gminy Szczyrk. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy odnotować, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Jednakże zakres tej kontroli został przez prawodawcę ograniczony treścią art. 52 § 1 ppsa, zgodnie z którym skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). W myśl z kolei art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm., zwanej dalej "u.s.g."), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z treści tego ostatniego przepisu wynika, że warunkiem koniecznym dla dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Wezwanie takie może być wniesione w każdym czasie, ale dopiero jego dokonanie otwiera drogę do kontroli sądu administracyjnego nad zaskarżoną uchwałą lub zarządzeniem. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. m.in. Komentarz do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 481). W świetle zatem powyższych uwag, wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, zgodnie ze wskazanym wyżej art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, m.in. gdy strona nie wyczerpała przed jej wniesieniem środków zaskarżenia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że zarówno z akt administracyjnych, jak i z pism nadesłanych w odpowiedzi na wezwanie Sądu nie wynika, iż skarżąca wyczerpała tryb wskazany w art. 101 u.s.g. W ocenie Sądu, wezwania, o którym mowa w ostatnio wskazanym przepisie, nie stanowi żadne pismo strony przysłane przy piśmie z dnia 26 lipca 2017 r. Wezwanie takie, bowiem powinno wskazywać, na czym polega naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnioskodawcy oraz wskazywać kwestionowaną uchwałę (zarządzenie) z uwzględnieniem postanowień naruszających ten interes. Tymczasem żadne z nadesłanych pism nie zawiera w swej treści powyższych elementów. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skarżąca nie zachowała trybu przewidzianego w art. 101 u.s.g., a zatem przed wniesieniem skargi nie wyczerpała przysługującego jej środka zaskarżenia. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa oraz art. 52 § 1 i § 2 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.