I SA/Gl 76/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Asesor WSA Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Bożena Suleja-Klimczyk, Protokolant Katarzyna Czabaj, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.), po rozpoznaniu odwołania M. K. (dalej: podatniczka, skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: organ pierwszej instancji, organ podatkowy) z dnia [...] nr [...] uchylającą decyzję z dnia [...] nr ewid. [...] i ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...] zł. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] nr ewid. [...] organ pierwszej instancji ustalił podatniczce wysokość podatku od nieruchomości za 2013 r. położonej w R. przy ul. [...] w kwocie [...] zł. Następnie postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji wznowił z urzędu postępowania podatkowe w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego na 2013 r., z uwagi na wyjście na jaw nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. W dniu 10 października 2014 r. organ podatkowy otrzymał do wiadomości odpis aktu notarialnego z dnia [...] Rep. [...], z którego wynika, że podatniczka, celem zabezpieczenia zwrotu pożyczki, przeniosła na rzecz A z o.o. w organizacji z siedzibą R. zabudowaną nieruchomość w postaci działki nr [...] o obszarze [...] ha, położoną w R. przy ul. [...]. W akcie tym zawarto oświadczenie właścicielki działki, że nieruchomość jest zabudowana piętrowym, murowanym budynkiem socjalnym, murowaną halą produkcyjną oraz dwiema murowanymi halami magazynowymi. Organ podatkowy podjął wówczas czynności, zmierzające do wyjaśnienia, czy dane zgłoszone do opodatkowania podatkiem od nieruchomości było prawidłowe. Na jego wezwanie o złożenie informacji podatniczka przesłała dwie, sporządzone 6 sierpnia 2015 r. informacje o nieruchomościach i obiektach budowalnych: jedną - za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2012 r., a drugą – za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 października 2014 r. W drugiej informacji, obejmującej m. in. rok podatkowy 2013 (którego dotyczy niniejsza sprawa), podatniczka wykazała: budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...], budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2. Decyzją z dnia [...] nr ewid. [...] organ pierwszej instancji zmienił wymiar podatku za 2013 r. ustalony decyzją z dnia [...] z kwoty [...] zł na kwotę [...] zł. Organ ten w uzasadnieniu podał, iż wymiar podatku został zwiększony z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, a wynikających z danych zgłoszonych przez podatniczkę zawartych w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z 6 sierpnia 2015 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik podatniczki. Decyzją z dnia [...] organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji korzystając z nadzwyczajnego trybu wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej powinien wyraźnie wskazać, że okoliczności z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie były znane organowi wcześniej tj. podczas wydawania pierwotnej decyzji. Nadto brak było w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji wezwał pełnomocnika podatniczki do złożenia wyjaśnień. W wezwaniu organ wskazał, aby wyjaśniono czy powierzchnia użytkowa budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej znajdującego się na nieruchomości w R. przy ulicy [...] i wykazana pierwotnie do opodatkowania (tj. [...]) odpowiadała jego faktycznej powierzchni użytkowej w tym okresie, kiedy nastąpiły zmiany na nieruchomości (nowe składniki podlegające opodatkowaniu, nowy metraż budynków i sposób użytkowania nieruchomości) i dlaczego podatniczka nie dopełniła obowiązku zgłoszenia wszelkich zmian sposobu użytkowania nieruchomości mających wpływ na wysokości opodatkowania w ciągu 14 dni od ich wystąpienia, lecz dopiero zareagowała na wezwanie organu podatkowego. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik podatniczki w piśmie z 4 grudnia 2015 r. wskazał, że zgodnie z jego wiedzą zmiany sposobu użytkowania budynku przy ulicy [...] w R., gruntu oraz budowli, skutkujące związaniem ich z działalnością gospodarczą nastąpiły w 2015 r., co znalazło odzwierciedlenie w złożonej przez podatniczkę deklaracji korygującej. Wcześniej był to majątek osobisty podatniczki, który nie był wykorzystywany do prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Pełnomocnik podkreślił, że organ pierwszej instancji ustalając wymiar podatku od nieruchomości za 2013 r. miał wiedzę, że podatniczka prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Decyzją z dnia [...] nr [...] organ pierwszej instancji na podstawie art. 13 § 1 pkt 1, art. 143, art. 207 i art. 245 § 1 O.p., art. 1c, art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm., dalej: u.p.o.l.) oraz uchwały nr 385/XXVIII/2012 Rady Miasta Rybnika z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2013 (Dz.Urz. Woj. Śl.) uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2013 i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2013 w kwocie [...] zł oraz ustalił wysokość raty i termin płatności podatku – [...] zł, płatne w ciągu 14 dni od daty doręczenia decyzji. Powyższa rata uwzględniała wcześniejszą wpłatę w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu tejże decyzji, organ pierwszej instancji powołując art. 6 u.p.o.l. stwierdził, iż podatniczka nie dopełniła obowiązku wynikającego z powołanego przepisu, a potwierdzeniem tego faktu jest złożenie dopiero w dniu 6 sierpnia 2015 r. informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w których zgłosiła począwszy od 2010 r. zmiany w opodatkowaniu (nowy przedmiot opodatkowania jakim jest budowla związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, zwiększona powierzchni budynku oraz gruntu związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nową okolicznością faktyczną, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jest – zdaniem organu - ujawnienie, że na działce, oprócz zgłoszonego budynku (zresztą o większej niż pierwotnie deklarowana powierzchni), znajdowały się także budowle, a cały grunt był związany z działalnością gospodarczą podatniczki, co podatniczka zgłosiła dopiero w informacji z dnia 6 sierpnia 2015 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik podatniczki. Pełnomocnik podatniczki podniósł naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 62 O.p. poprzez uwzględnienie wcześniejszej wpłaty podatku w kwocie [...] zł przy ustalaniu wysokości raty podatku, podczas gdy o zaliczeniu wpłaty organ powinien rozstrzygnąć w drodze postanowienia. Ponadto pełnomocnik zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że cały grunt podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należało zakwalifikować jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W uzasadnieniu strona odwołująca się podniosła, iż w ramach prowadzonego postępowania organ podatkowy zaniechał ustalenia jaka część podlegającej obowiązkowi podatkowemu nieruchomości jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, przyjmując już od samego początku, iż to cała nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy - podatniczki przeznaczona jest dla działalności gospodarczej. Wyjaśniając rozbieżności we wskazywanych przez podatniczkę przedmiotach opodatkowania na przestrzeni spornych lat, pełnomocnik wskazywał, iż odwołująca każdorazowo podawała zamiast powierzchni całej nieruchomości jedynie obszar, na którym rzeczywiście działalność gospodarcza była prowadzona. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] uchylającą decyzję tego organu z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2013 i ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że istotnie takie okoliczności zaistniały w rozpoznawanej sprawie. Organ pierwszej instancji wiadomość o zmianie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości powziął na podstawie danych zawartych w akcie notarialnym z dnia [...] Rep [...], danych z [...] Systemu Informacji Przestrzennej prowadzonego przez Starostę R. oraz ostatecznie danych zaprezentowanych przez podatniczkę w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z 6 sierpnia 2015 r., co bezspornie nastąpiło już po wydaniu pierwotnej decyzji ustalającej wymiar podatku. Organ odwoławczy zaakcentował, odnosząc się do zarzutów odwołującej się, iż sam wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, odnoszący się do faktu prowadzenia działalności, o którym organ podatkowy miał wiedzę, nie świadczy o faktycznym prowadzeniu tej działalności ani o jej przedmiotowym zakresie. Stąd informacja o konkretnej działalności w konkretnych okolicznościach była nowa w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie ,,grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej’’ należy rozumieć jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, za wyjątkiem tych, które jako przedmiot opodatkowania nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji słusznie dokonując ustaleń prawnopodatkowych tj. faktu posiadania przez przedsiębiorcę (podatniczkę) oznaczonych gruntów, budynków, budowli, nie miał obowiązku ustalania okoliczności w postaci faktycznego prowadzenia i wykonywania na tych nieruchomościach działalności gospodarczej. W świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 111/13, już samo stwierdzenie przez organ podatkowy faktu posiadania przez przedsiębiorcę - podatnika prowadzącego działalność gospodarczą nieruchomości, wywołuje określone konsekwencje w sferze podatkowej, a dla zaistnienia tych skutków nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy stanął więc na stanowisku, iż skoro sporna nieruchomość położona w R. przy ulicy [...] istotnie była w posiadaniu odwołującej się, która jest przedsiębiorcą, to powyższe prowadzi do wniosku, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy uznać ją jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Co istotne wbrew stanowisku odwołującej się, w sprawie nie wykazano w żaden sposób, ażeby słusznym było zakwalifikowanie jedynie części gruntu (a nie całej jego powierzchni) jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z materiału dowodowego nie wynika też, aby nieruchomość miała charakter mieszkalny lub stanowiła grunt, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l. Ponadto podstawa opodatkowania zastosowana w zaskarżonej decyzji jest zgodna z danymi zawartymi w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z 6 sierpnia 2015 r., podanymi przez odwołującą się oraz jest zbieżna z danymi z [...] Systemu Informacji Przestrzennej. Również organ odwoławczy nie podzielił zarzutu naruszenia art. 62 O.p. W tych ramach stwierdził, iż wskazanie w decyzji należnego podatku do zapłaty z uwzględnieniem kwoty już zapłaconej przez odwołującą się stanowi wyraz realizacji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i udzielania stronom wszelkich niezbędnych informacji. Takie rozstrzygnięcie miało unaocznić rzeczywistą wysokość pozostałego do zapłaty podatku w sposób niebudzący wątpliwości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję organu odwoławczego pełnomocnik skarżącej wniósł o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Nadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. Pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez przyjęcie, że w sprawie istniała przesłanka wznowienia postępowania w postaci wyjścia na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję; 2. art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p. i art. 191 O.p. poprzez dokonanie błędnych ustaleń polegających na przyjęciu, że nie zostało wykazane twierdzenie, że nie cały grunt podlegający opodatkowaniu należy zakwalifikować do kategorii gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącej wywodził, że organy podatkowe bezpodstawnie uznały, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Istotą sporu jest wyjaśnienie, czy organ podatkowy wydając pierwotną decyzję w dniu [...] wiedział o istnieniu na nieruchomości budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (nowego przedmiotu opodatkowania) oraz faktycznej powierzchni budynku oraz gruntu zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżąca była właścicielem nieruchomości w okresie od dnia 21 lutego 1997 r. do 6 października 2014 r. Skarżąca na całym etapie postępowania wskazywała, że organ podatkowy wiedział, że prowadzi ona działalność m.in. z zakresu wynajmu i zarzadzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, co potwierdza wpis w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Dalej pełnomocnik zwrócił uwagę, że organ podatkowy ustalił na podstawie danych z Krajowego Rejestru Sądowego podmioty, które na nieruchomości prowadziły działalność gospodarczą (dwie osoby fizyczne, dwie spółki z o.o.). Niemniej organ w ramach prowadzonego postępowania nie ustalił jaka część nieruchomości była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, przyjmując a priori, że prowadzona jest ona na całej nieruchomości, podczas, gdy na działalność zajętych zostało jedynie 200 metrów budynku – taką właśnie wartość deklarowała skarżąca. Organ nie podjął żadnych działań zmierzających do przesłuchania osób, które we wskazanym okresie prowadziły działalność gospodarczą na nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do przesłanki wznowienia postępowania wskazał, iż wbrew twierdzeniom skarżącej brak podstaw do twierdzenia, że samo istnienie wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w dniu wydania pierwotnej decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości, mogło świadczyć o faktycznym prowadzeniu działalności z wykorzystaniem konkretnej nieruchomości. Dopiero ujawnienie faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżąca w połączeniu wraz z informacją o wykorzystaniu do niej konkretnych składników nieruchomości stanowi nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Okoliczności te ujawniły się w dniu 10 października 2014 r. (data wpływu do organu podatkowego aktu notarialnego z [...]) a więc po wydaniu decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej, wskazanej w art. 128 O.p. Postępowanie to składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie rozstrzygnięciu podlega kwestia dopuszczalności "uruchomienia" trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 O.p. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.) lub wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.). Natomiast po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p., organ podatkowy wydaje decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie (art. 245 § 1 pkt 1 O.p.). Jeżeli organ nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., wówczas odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części (art. 245 § 1 pkt 2 O.p.). W rozpoznawanej sprawie postępowanie podatkowe zostało wznowione z urzędu na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak przyjmuje się w orzecznictwie "nowe okoliczności faktyczne to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 3684/14 – wszystkie wyroki powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 r., s. 543). Podstawą wznowienia postępowania było w rozpoznawanej sprawie wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych, a mianowicie ujawnienie rzeczywistego stanu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przede wszystkim w postaci usytuowanych na działce budowli oraz wykorzystywania całej działki do prowadzenia działalności gospodarczej. Wiedzę w tym zakresie organ podatkowy pozyskał dopiero w październiku 2014 r., w oparciu o dostarczony mu przez notariusza akt notarialny z dnia [...], zawierający pełny opis nieruchomości. Właścicielka złożyła bowiem przed notariuszem oświadczenie, że nieruchomość jest zabudowana piętrowym, murowanym budynkiem socjalnym, murowaną halą produkcyjną oraz dwiema murowanymi halami magazynowymi. W złożonej w dniu 6 sierpniu 2015 r., na wezwanie organu, skorygowanej informacji podatkowej za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 października 2014 r., skarżąca potwierdziła te okoliczności faktyczne, zgłaszając do opodatkowania: budynki (o większej niż poprzednio deklarowana powierzchni) i cały grunt - jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle. I tak skarżąca w nowej informacji wykazała: budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...], budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2. Natomiast wcześniej do opodatkowania skarżąca wykazywała jedynie budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...], grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. [...], grunty pozostałe – tereny przemysłowe "[...]" o pow. [...]. Co więcej należy zauważyć, że w akcie notarialnym z [...], którym skarżąca nabyła nieruchomość wskazano jedynie jej powierzchnię - [...] i nie wymieniono żadnych obiektów budowlanych. Tak więc organ podatkowy dokonywał wymiaru podatku m. in. za 2013 r. w oparciu o deklarację samej podatniczki i dane z ewidencji gruntów. Podobnie wiedza o rozpoczęciu przez skarżącą działalności gospodarczej w 2002 r. nie daje podstaw do twierdzenia, że wymierzając podatek od nieruchomości za 2013 r. organ miał podstawę do objęcia opodatkowaniem według stawki dla działalności gospodarczej całej działki skarżącej, skoro stanowiła ona jej majątek osobisty jako osoby fizycznej, przy jednoczesnym zadeklarowaniu przez podatniczkę, że działalność gospodarczą prowadzi jedynie w budynku i na części działki. W tym kontekście ujawnienie, że w 2013 r. cała działka była wykorzystywania do prowadzenia takiej działalności było także nową okolicznością faktyczną. W ocenie Sądu w sprawie wyszły na jaw nowe, istotne dla sprawy okoliczności, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który wydał pierwotną decyzję wymiarową, uzasadniające wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zarzut skargi dotyczący naruszenia tego przepisu okazał się więc nieuzasadniony. Nie zasługują także na uwzględnienie pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p. i art. 191 O.p. I tak organy nie naruszyły zasady prawdy obiektywnej, określonej w art. 122 O.p. Podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należy podkreślić, że danych zawartych w skorygowanej informacji skarżąca nigdy skutecznie nie zakwestionowała w toku prowadzonego postępowania. Organ podatkowy ustalił bowiem na podstawie wpisów w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz Krajowym Rejestrze Sądowym, że w okresie objętym opodatkowaniem na terenie nieruchomości skarżącej prowadziły działalność gospodarczą dwie osoby fizyczne oraz dwie spółki z o.o. Co więcej organ podatkowy dysponował skorygowaną informacji podatkową za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 października 2014 r. złożoną przez samą skarżącą. Tak więc organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zgromadzone dowody były wystarczające do wydania prawidłowej decyzji wymiarowej w podatku od nieruchomości. Nie można organom zasadnie czynić zarzutu, że dokonały błędnych ustaleń faktycznych. Co więcej organy prawidłowo ustaliły, że cały grunt podlegający opodatkowaniu należy zakwalifikować do kategorii gruntów związanych z działalnością gospodarczą, co ma oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym wskazanym powyżej. Nie było zatem potrzeby przesłuchania osób, które we wskazanym okresie prowadziły działalność gospodarczą na nieruchomości, bo zostało to już wykazane dowodami będącymi w posiadaniu organu podatkowego. Ponadto z materiału dowodowego nie wynika też, aby nieruchomość miała charakter mieszkalny, natomiast wynika jednoznacznie, że wszystkie posadowione na nieruchomości budynki takiego charakteru nie miały skoro są to: murowany budynek socjalny, murowana hala produkcyjna oraz dwie murowane hale magazynowe. W tym miejscu trzeba także podkreślić, że organ pierwszej instancji w toku postępowania wzywał pełnomocnika skarżącej do przedłożenia w terminie 7 dni od otrzymania wezwania wszystkich umów najmu, użyczenia, dzierżawy nieruchomości w latach 2011-2014 oraz zwrócił się także do skarżącej o wyrażenie zgody w terminie 7 dni od otrzymania pisma na przesłuchanie jej w charakterze strony. Jednakże ani skarżąca ani jej pełnomocnik nie odpowiedzieli na otrzymane wezwania. W takim stanie faktycznym organ podatkowy miał pełne prawo ustalić wysokość zobowiązania podatkowego w oparciu o dane, zawarte w skorygowanej deklaracji podatkowej, a więc zgodnie z wiedzą i wolą samej podatniczki oraz zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy. Organy podatkowe nie naruszyły także art. 121 § 1 O.p. Nie została bowiem naruszona zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie budzące zaufanie do organów podatkowych to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne. Również ocena zgromadzonych dowodów mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 191 O.p. Na koniec Sąd zauważa, że tut. Sąd rozpoznawał już sprawę ze skargi podatniczki na decyzję organu odwoławczego w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2011 r. po wznowieniu postępowania podatkowego w analogicznym stanie faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 9 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1433/16 oddalił skargę. Wyrok ten jest prawomocny. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302).