I SA/Gl 773/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. (S.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia zawiesić postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] nr [...], określającą J. S. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości [...] zł z tytułu sprzedaży nieruchomości gruntowej, położonej w Z. i zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Istota sporu, jaki zarysował się w sprawie pomiędzy stroną skarżącą a organami podatkowymi dotyczy wykładni art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i e) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. – o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej także w skrócie: u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym do końca 2006 r. Skarżąca bowiem część przychodów, uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości gruntowej przeznaczyła w okresie dwóch lat od zbycia tej nieruchomości na spłatę kredytu refinansowego (zaciągniętego na spłatę wcześniejszego kredytu mieszkaniowego). Organy podatkowe uznały, iż spłata kredytu refinansowego, zaciągniętego na spłatę wcześniej zaciągniętych kredytów z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe nie spełnia warunków zwolnienia w trybie art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i e) u.p.d.o.f. Innymi słowy, w ocenie organów podatkowych w uregulowaniu powyższym nie przewidziano przeznaczenia kredytu na spłatę innego kredytu, chociażby ten ostatni w sposób bezpośredni służył finansowaniu potrzeb mieszkaniowych podatnika. Ze stanowiskiem takim nie zgodził się skarżący. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącego (radca prawny) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie z dnia 21 września 2012 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania, wskazując na przedstawienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA w sprawie o sygn. II FSK 2041/10 zagadnienia prawnego, tożsamego z kwestią prawną, będącą przedmiotem niniejszego postępowania. W piśmie z dnia 11 października 2012 r. organ przychylił się do wniosku pełnomocnika skarżącego o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej: P.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2041/10 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił składowi siedmiu sędziów tego Sądu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "czy spłata kredytu wraz z odsetkami (tzw. kredytu refinansowego), przeznaczonego na spłatę kredytu zaciągniętego na cele wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.), środkami stanowiącymi przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) – c), mieści się w celach objętych zwolnieniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. e) tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w latach 2004 – 2006?" Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwoli wyjaśnić pojawiające się na gruncie powyższych przepisów wątpliwości prawne i mieć będzie wpływ na treść rozstrzygnięcia zasadności skargi w rozpatrywanej sprawie. Końcowo należy zauważyć, że wprawdzie w niniejszej sprawie wniosek o zawieszenie postępowania złożył pełnomocnik skarżącego, do czego przychylił się organ odwoławczy a zatem mowa być może o zgodnym wniosku stron (art. 126 P.p.s.a.). Jednakże w doktrynie wskazuje się, że jeżeli strony złożą wniosek o zawieszenie postępowania a występuje inna przyczyna obligująca sąd lub umożliwiająca mu zawieszenie postępowania na podstawie przesłanek zawartych w art. 125 P.p.s.a., to postępowanie powinno być zawieszone na tej innej podstawie (por. np. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, s. 306). Mając zatem na uwadze względy natury celowościowej Sąd w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.