I SA/Gl 78/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Protokolant st. sekretarz sądowy Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego postanowił: zawiesić postępowanie sądowe. Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 17 § 1, art. 18, art. 29 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., zwana dalej także "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta K., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. w sprawie zwrotu Prezydentowi Miasta K. tytułu wykonawczego wystawionego na Andrzeja K.. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Prezydent Miasta B., wskazując na art. 19 § 2 u.p.e.a., uznał, iż nie jest organem egzekucyjnym właściwym rzeczowo do prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Wobec tego zwrócił wierzycielowi Prezydentowi Miasta K. tytuł wykonawczy wystawiony na A. K.. W zażaleniu Prezydent Miasta K. zaakcentował, że art. 19 § 2 u.p.e.a. nie ma tak wąskiego zastosowania, jak przedstawił to organ egzekucyjny. Organ jednostki samorządu terytorialnego uprawniony do prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnej może prowadzić egzekucję obowiązków, których wierzycielami są inne organy jednostek samorządu terytorialnego. Organ nadzoru wskazał, że przedmiotem sporu jest zagadnienie właściwości organów gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach w egzekucji należności o charakterze pieniężnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organem egzekucyjnym właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego mającego na celu przymusowe wyegzekwowanie od A. K. zobowiązania podatkowego należnego Miastu K. z tytułu opłaty skarbowej, jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.. Wniosek ten organ wyprowadził z analizy art. 19 § 2 u.p.e.a. Na poparcie swego stanowiska organ przytoczył m.in. uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Bd 138/08. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Prezydent Miasta K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się odmienne podglądy w omawianej kwestii spornej. Podniósł przy tym, że przychyla się do poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2309/10. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej zasygnalizował możliwość zwrócenia się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie uchwały w składzie 7 sędziów zawierającej rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniosło o oddalenie skargi. Należy w tym miejscu zauważyć, że wnioskiem z dnia 23 czerwca 2014 r., nr BO-4660-23/14, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozstrzygnięcia następujące zagadnienie prawne: "1. Czy w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, art. 19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015, z późn. zm.) w sposób wyłączny określa właściwość organu egzekucyjnego, będącego właściwym organem gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego. 2. W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytanie 1, czy na podstawie art. 19 w związku z art. 22 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015, z późn. zm.) do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych właściwym organem egzekucyjnym jest właściwy organ gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego, czy też naczelnik urzędu skarbowego, miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, bądź w obszarze działania których znajduje się miejsce położenia składników majątku zobowiązanego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazanego wyżej zagadnienia prawnego przekazanego przez Prezesa tego Sądu wnioskiem z dnia 23 czerwca 2014 r., nr BO-4660-23/14, będzie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zagadnienie prawne dotyczy bowiem problemu, stanowiącego przedmiot sporu w rozpatrywanej sprawie. Należy zauważyć, że w skardze sformułowano m.in. zarzut naruszenia art. 19 § 2 u.p.e.a. Rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego będzie mieć zatem przesądzający wpływ na wynik niniejszego postępowania. Zaznaczyć wreszcie trzeba, że zawieszenie niniejszego postępowania znajduje oparcie w silnie eksponowanej w orzecznictwie sądowym konieczności zachowania wspólnej i jednolitej wykładni stosowania przepisów prawa. Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W związku z tym, zjawiskiem wysoce niepożądanym jest prezentowanie odmiennych stanowisk sądów w zakresie wykładni i stosowania prawa w sprawach o tożsamych bądź zbliżonych stanach faktycznych i prawnych. Reasumując, podkreślić należy, że względy ekonomii procesowej oraz celowości przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.