I SA/Gl 802/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja- Klimczyk po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] określającą skarżącej spółce wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. w kwocie [...] zł. Na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz jest realnym zagrożeniem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podano, że prowadzona wobec spółki egzekucja paraliżuje jej płynność finansową. Zajęcie rachunków bankowych oraz zabezpieczenie na ruchomościach powoduje, że spółka pomimo nielicznych wierzytelności wynikających z realizowanych prac, nie ma możliwości na regulowanie bieżących opłat związanych z prowadzeniem działalności, tj. uiszczania należności do ZUS jak też odpowiedniego zabezpieczenia w celu przystąpienia do nowych przetargów. W dalszej kolejności podniesiono, że czynności egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., uniemożliwią podjęcie nowych zleceń, a w konsekwencji doprowadzą do sytuacji, w której spółka będzie zmuszona do rozważenia wszczęcia postępowania upadłościowego. Reasumując wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowi ryzyko konieczności likwidacji spółki jeszcze przed wydaniem orzeczenia w sprawie, co będzie skutkowało nieodwracalnymi dla spółki konsekwencjami. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K.odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa do wykazania tego typu przesłanek przysługuje więc skarżącym, a ich istnienie strona skarżąca winna uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie twierdzeń skarżących - działający w tym przypadku wyłącznie na ich wniosek - Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, NSA stwierdził, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, powołano ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania aktu administracyjnego, zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednakże okoliczności faktyczne, które zostały przywołane w uzasadnieniu wniosku, mające być odzwierciedleniem przesłanek ustawowych opierają się praktycznie jedynie na hipotetycznym wnioskowaniu o możliwości nastąpienia określonych skutków. Wnioskodawca powołuje się bowiem na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do bankructwa i likwidacji spółki, co w efekcie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jednakże zdarzenia hipotetyczne, gdyby posiadały nawet pewien stopień prawdopodobieństwa, nie mogą stanowić skutecznej przesłanki uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych, konkretnych, adekwatnych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 września 2012 r., I FZ 332/14, LEX nr 1503379). Należy przy tym zwrócić uwagę, że zawarta w skardze wniesionej do tut. Sądu hipoteza o rychłym zakończeniu prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, na skutek prowadzonej wobec niej egzekucji i zagrażającego jej bankructwa, miała miejsce już w lipcu ubiegłego roku. Po upływie jednakże ośmiu miesięcy od tego czasu, pomimo deklarowanych trudności finansowych spółka wciąż funkcjonuje na rynku gospodarczym, a aktualny rejestr przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie zawiera żadnych wpisów dotyczących prowadzonego wobec spółki postępowania upadłościowego. Tymczasem zgodnie z art. 21 obowiązującej w tymże czasie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, dłużnik obowiązany jest, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Do dnia dzisiejszego według informacji posiadanej przez tut. Sąd, wniosek taki nie został zgłoszony. Godzi się także wskazać, iż wobec spółki prowadzone było w niniejszej sprawie postępowanie wpadkowe z wniosku o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sadowych. W postępowaniu tym Sądy obu instancji odmówiły przyznania spółce tej formy pomocy prawnej. Uznano, że spółka prowadzi działalność na dużą skalę, wykazała bowiem dokonywanie dostaw towarów i świadczenie usług, za które otrzymała w okresie od lutego do lipca 2015 r. kwotę [...] zł i dysponowała środkami pieniężnymi w kasie i na rachunkach bankowych w kwocie [...] (stan nad dzień 31 maja 2015 r. ) oraz w kwocie [...] (stan na dzień 31 lipca 2015 r.) i to mimo prowadzonych stosunku do niej postępowań egzekucyjnych. Ponadto wskazano, że kapitał rezerwowy na koniec poprzedniego roku obrotowego stanowił kwotę [...] zł. Zwrócono również uwagę na możliwość pozyskania przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością środków finansowych w szczególny sposób, jakim jest zobowiązanie wspólników do dopłat. W związku z odmową przyznania spółce prawa pomocy, dniu 8 marca 2016 r. skarżąca uiściła na rachunek bankowy tut. Sądu kwotę w wysokości [...] zł tytułem wpisu sądowego od skargi. Wskazać także należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, publ. LEX nr 742913). Podnieść również trzeba, iż wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.