I SA/Gl 804/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Bożena Suleja, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) orzeka, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego kwotę 194 zł (sto dziewięćdziesiąt cztery złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., w dalszej części określane zamiennie "Kolegium" lub "SKO" działając na podstawie art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001r., nr 79, poz. 856 z późn. zm.) art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity: Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 1980 r. z późn. zm.- dalej określanym zamiennie "Kpa") oraz art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. Nr 229, poz. 1954 z 2005 r. z późn. zm. ) po rozpatrzeniu zażalenia J.P. – dalej określanego jako "zobowiązany" "strona" lub "skarżący´- utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta P. z dnia [...] Nr [...],[...] w sprawie uznania stanowiska wierzyciela w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym dotyczącym opłaty za wywóz śmieci za nieuzasadnione. Argumentując rozstrzygnięcie, Kolegium podniosło, że Burmistrz Miasta P., po rozpatrzeniu zarzutów zobowiązanego, postanowieniem Nr [...],[...] z dnia [...] uznał zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel ustosunkowując się do zarzutów zobowiązanego podniósł m. in., że tytuły wykonawcze, co do których skarżący wniósł zarzuty, nie obejmują wpłaconej na konto Urzędu Miasta w P. kwoty [...] zł., bowiem została ona zaksięgowana na poczet części należności z tytułu wywozu odpadów komunalnych za I i II kwartał 2010r. Natomiast tytuły wykonawcze objęte zarzutami skarżącego dotyczą należności za II, III, IV kwartał 2008r., wszystkie kwartały 2009r. oraz pozostałą do zapłaty część należności za I i II kwartał 2010r. Z tego względu organ wskazał, że kwoty wykazane w tytułach wykonawczych zostały prawidłowo ustalone. W zażaleniu na w/w postanowienie skarżący podniósł, że: 1) zapłacił kwotę [...] zł tytułem opłaty za wywóz śmieci za II, III, IV kwartał 2010r. oraz I kwartał 2011r. 2) organ nie dokonał korekty należności za okres, w którym skarżący nie posiadał pojemnika na gromadzenie odpadów komunalnych Odnosząc się do w/w zarzutów, SKO wskazało, że podstawą zarzutu mogą być okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) tj: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. SKO w całości podzieliło stanowisko organu I instancji wskazując, że wpłata została prawidłowo zaksięgowana, bowiem skarżący nie wskazał na poczet, których zobowiązań ma być zaliczona. Z tego względu wierzyciel miał prawo uznać, iż wpłata obejmuje zaległości za I i II kwartał 2010 r. Natomiast wystawione tytuły wykonawcze dotyczą pozostałych nieuregulowanych zaległości. Odnosząc się do drugiego z podniesionych zarzutów SKO wskazało, że obowiązek płacenia za wywóz odpadów komunalnych zaistniał wraz z przejęciem w dniu 01.05.2008r. przez Gminę P., w drodze referendum, obowiązków właścicieli dotyczących wywozu odpadów komunalnych i fakt niedostarczenia kubła na śmieci nie dezaktualizuje tego obowiązku. Jednocześnie brak kubła nie świadczy o tym, że odpady komunalne na przedmiotowej nieruchomości nie powstawały i nie były odbierane. Jeżeli natomiast skarżący twierdzi przeciwnie, powinien dany zarzut należycie uzasadnić. Na potwierdzenie wskazanej argumentacji SKO powołało się na wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21.12.2010r., sygn. II SA/Bk 712/10 LEX nr 752401, zgodnie z którym: "Jeżeli zobowiązany chce uchylić się od odpowiedzialności, to zgłaszający zarzuty winien wykazać ich zasadność. Bowiem to nie organ egzekucyjny, ale zobowiązany zgłaszający dany zarzut zamierza odnieść określony skutek prawny. Jeżeli zobowiązany nie przedstawi dowodów uzasadniających zgłoszony zarzut, to organ prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego może ocenić tylko w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty". Na postanowienie z dnia [...] Nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. skargę wniósł J.P. zarzucając: 1. naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77§1, art. 107§3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 i art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne, a także nieodniesienie się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącego 2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację zapisów uchwały Rady Miasta w Pszczynie nr XVII/177/07 z dnia 20 grudnia 2007r. w sprawie przejęcia przez Gminę P. obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie wyposażenia nieruchomości w urządzenia służące do zbierania odpadów komunalnych stałych, utrzymywanie tych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych stałych 3. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 6a ust.3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowiącego, że opłata ustalana jest za okresowe pozbywanie się określonej ilości wskazanego rodzaju odpadów komunalnych poprzez uznanie, iż opłata ta ma odmienny charakter i nie jest związana z odbiorem odpadów komunalnych 4. naruszenie art. 7 kpa poprzez uchybienie zasady, że istnienia w sprawie interesu społecznego i słusznego interesu obywatela nakazującego respektowanie przez organy wartości istotnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość społeczna, reguły ekonomii, zasady współżycia społecznego, równość w ponoszeniu obowiązków publiczno-prawnych, ekwiwalentność świadczenia wnosząc o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że na gminie ciążył obowiązek wyposażenia nieruchomości w urządzenie do zbierania odpadów komunalnych co wynika z §1 uchwały Rady Miasta w Pszczynie nr XVII/177/07 z dnia 20 grudnia 2007r. w sprawie przejęcia przez Gminę P. obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie wyposażenia nieruchomości w urządzenia służące do zbierania odpadów komunalnych stałych, utrzymywanie tych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych stałych, w którym zapisano: Gmina Pszczyna przejmuje od właścicieli nieruchomości zlokalizowanych na terenie gminy Pszczyna obowiązek w zakresie: - wyposażenia nieruchomości w urządzenia służące do zbierania odpadów komunalnych stałych oraz utrzymywania tych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym Względem skarżącego obowiązek, o którym mowa powyżej został spełniony dopiero w drugiej połowie czerwca 2009r., czego dowodem ma być, niedołączony do skargi, protokół dostarczenia kubła przez firmę A. W ocenie skarżącego dopiero od tej chwili organ był uprawniony do naliczania opłat za wywóz odpadów, gdyż opłata ta jest świadczeniem za faktyczne wykonanie usługi o czym przesądza art. 6a ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skarżący wskazał ponadto że organ II instancji pominął dowody przez niego przedłożone i powierzchownie rozpoznał sprawę twierdząc, że brak kubła nie przesądza, iż odpady komunalne na przedmiotowej nieruchomości nie powstawały i nie były odbierane. Według skarżącego wierzyciel nie potwierdził, aby usługa została wykonana, a odbiór śmieci przez firmę A był niemożliwy bez kubła, gdyż samochód w/w firmy nie jest przystosowany do odbioru odpadów z innych pojemników. Uzasadniając naruszenie powołanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, skarżący podniósł że SKO nie zajęło merytorycznego i prawnego stanowiska w kwestii: - zasadności naliczania opłat od 2008r. w sytuacji gdy protokół wyposażenia nieruchomości w urządzenie do zbierania odpadów z nieruchomości pochodzi z czerwca 2009r. - naruszenia uchwały Rady Miasta przez zarządzenie Burmistrza Pszczyny nr GK/403/08 z dnia 27 marca 2008r., które w załączniku nr 1 określa sposób wyliczenia wysokości opłaty za wywóz odpadów komunalnych według ilości osób zameldowanych, w sytuacji gdy powoływana uchwała Rady Miasta przyjmowała miesięczną stawkę opłaty pobieraną od mieszkańca nieruchomości. W ocenie skarżącego zameldowanie nie jest pojęciem tożsamym z zamieszkaniem, a tym samym zarządzenie Burmistrza jest sprzeczne z uchwałą Rady Miasta i wychodzi poza ramy przyznanego mu upoważnienia. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący wskazał, iż w wyniku działań nadzorczych Wojewody [...] w dniu 4 kwietnia 2012r. Burmistrz wydał zarządzenie nr SG.0050.350.2012 zmieniające w pkt 1 zarządzenie nr GK/403/08 z dnia 27 marca 2008r. Jednakże zdaniem skarżącego zmiana zarządzenia skutkuje jego wewnętrzną sprzecznością. Na zakończenie skarżący sformułował de facto kolejne zarzuty wskazując, że: - Burmistrz pośrednio powiązany jest z firmą A i z tego powodu działa na rzecz interesów tej firmy, a nie na rzecz interesów mieszkańców, - organ nie wyjaśnił sprawy pisemnych reklamacji skarżącego na brak odbioru pojemnika z odpadami i braku stosownej korekty opłaty za odbiór odpadów, - organ nie wyjaśnił, dlaczego skarżący otrzymał kubeł na odpady o pojemności 120 l w sytuacji, gdy z wysokości nałożonej opłaty wynika iż nieruchomość skarżącego winna być wyposażona w kubeł o pojemności 240 l. SKO w B., w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Ponadto organ II instancji wskazał, że mieszkańcy posesji przy ul. [...] odmówili przyjęcia pojemnika na odpady komunalne, który ostatecznie został dostarczony dopiero w dniu 13.06.2009r. Z tego względu brak pojemnika nie zwalnia strony od wypełniania obowiązku nałożonego mocą uchwały Rady Miejskiej w Pszczynie nr XVII/177/07 z dnia 20.12.2007r. Odnosząc się do kolejnych zarzutów SKO stwierdziło, że zgodnie z regulaminem naliczania opłat za wywóz odpadów komunalnych – załącznik do Zarządzenia Burmistrza Pszczyny nr GK/403/08 z dnia 27.03.2008r. ilość osób zamieszkujących nieruchomość ustalana jest na podstawie danych Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w P. W przypadku, gdy ilość osób faktycznie zamieszkujących jest mniejsza niż liczba zameldowanych, to właściciel nieruchomości może tą okoliczność wykazać przedstawiając zaświadczenie wystawione przez odpowiedni organ. Z akt sprawy nie wynika aby skarżący z takiej możliwości skorzystał, a więc wysokość opłaty została ustalona na podstawie informacji posiadanych przez organ. Natomiast wpłata uiszczona przez skarżącego, w wysokości niższej niż wyliczona przez organ, została zaksięgowana na poczet powstałych zaległości. W ocenie SKO również zarzut dotyczący sprzeczności zarządzeń Burmistrza nr SG.0050.350.2012 i nr GK/403/08 z uchwałą Rady Miasta nie jest zasadny, bowiem sposób naliczania opłaty został wskazany w sposób prawidłowy i w zakresie upoważnienia uchwały. Do pozostałych zarzutów SKO nie odniosło się wskazując, że nie mają one wpływu na przedmiotową sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie zasadnym jest wskazanie, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skarga okazała się uzasadniona. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta P. o uznaniu stanowiska wierzyciela w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym dotyczącym opłaty za wywóz śmieci za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny i organ nadzoru przyjęły, że wystawione tytuły wykonawcze określały zarówno okresy jak i wysokość opłaty zgodnie z prawem, z czym nie zgadzał się skarżący twierdząc, że pojemnik został dostarczony na jego posesję dopiero w czerwcu 2009 r., a ponadto, że ryczałt za wywóz odpadów został ustalony w sposób niezgodny z prawem, gdyż objęte zostały nim osoby (cztery), które od 2000 r. nie mieszkają na nieruchomości. W tym przedmiocie akcentował głównie niezgodność zarządzenia Burmistrza Miasta Pszczyny z dnia 27 marca 2008 r. nr GK/403/08 zarówno z uchwałą Rady Miasta Pszczyna z dnia 20 grudnia 2007 r. nr XVII/177/07 w sprawie przejęcia przez Gminę P. obowiązków właścicieli nieruchomości w wyposażania nieruchomości w urządzenia służące do zbierania odpadów komunalnych stałych, utrzymywania tych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych stałych – dalej określanej zamiennie "uchwałą przejmującą", jak i z art. 6 a ust. 3 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Wskazał także na niepełność materiału dowodowego w tym m.in. dowodów przedłożonych na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego dotyczących przekazania pojemnika na odpady, reklamacji świadczonych usług oraz ustaleń dotyczących ilości osób zamieszkałych na nieruchomości, a tym samym naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa. Oceniając tak zaistniały spór, w pierwszej kolejności należy wskazać, że wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, iż pełny materiał dowodowy znajduje się w aktach wierzyciela przekazanych do Sądu w sprawie WSA XIII 80/12 (sygn. akt sądowych I SA/Gl 803/12), akta wierzyciela nie zawierają dokumentów, na które powołuje się zarówno skarżący jak i organ. Przede wszystkim brak w tych aktach dowodu o odmowie przyjęcia pojemnika na odpady komunalne, protokołu dostarczenia tego pojemnika w dniu 13 czerwca 2009 r., i jakiegokolwiek dowodu dotyczącego ilości osób zamieszkałych na nieruchomości. Podkreślenia wymaga, iż obowiązek uiszczenia opłaty za wywóz śmieci – w sytuacji przejęcia przez gminę obowiązków właściciela – powstaje z mocy samego prawa. W konsekwencji oznacza to, iż w sprawie obowiązku uiszczenia tej opłaty nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Zatem możliwość dochodzenia swych racji przez korzystających z usługi – określonej w prawie miejscowym – powstaje praktycznie dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego właśnie poprzez złożenie zarzutu. Zatem w tego typu sprawach wraz z wniesieniem zarzutu ogólna zasada wynikająca z treści art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a. podlega pewnej modyfikacji a to oznacza, że szczególnego znaczenia nabiera reguła wynikająca z art. 18 ustawy dotycząca odpowiedniego zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Fakt, że w sprawie opłaty za wywóz śmieci (w takiej sytuacji jak oceniania tj. przy przejęciu przez gminę obowiązków właścicieli) nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, nie może pozbawić zobowiązanego stosownych gwarancji procesowych. Wobec tego, że postępowanie dowodowe nie zostało w ogóle uregulowane w u.p.e.a., to w tym zakresie zastosowanie mają przepisy k.p.a. Organ egzekucyjny w takich wypadkach zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przy zastosowaniu odpowiednich reguł postępowania administracyjnego, w takim zakresie, aby zapewnić zobowiązanego możliwość dochodzenia swoich praw, zwłaszcza w sytuacji, gdy podnosi zarzut nieistnienia obowiązku w pełnym lub częściowym zakresie (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.). Rozpatrując ten zarzut, organ musi w pewnym zakresie wnikać w meritum sprawy. Tymczasem w tej sprawie skarżący utrzymywał, że ryczałtem została objęta zawyżona ilość osób oraz że świadczenie usługi wywozu odpadów komunalnych nastąpiło dopiero po dostarczeniu pojemnika tj. po dniu 13 czerwca 2009. Organy obu instancji nie odniosły się do pierwszego z zarzutów przyjmując, że przyjęto ilość osób zameldowanych na posesji (w tym przedmiocie też nie ma odzwierciedlenia w materiale dowodowym). Jednakże takie postępowanie nie może zyskać akceptacji, gdyż de facto prowadziłoby to do obciążania wysokością opłaty niezgodnie z prawem, gdyż o ilości wytworzonych odpadów nie decyduje wartość hipotetyczna (ilość zameldowanych osób) ale ilość faktycznie zamieszkałych osób. Jest to oczywiste, skoro odpady mogą generować osoby zamieszkałe, faktycznie przebywające na nieruchomości a nie osoby, które co prawda są zameldowane, ale nie mieszkają. Nie może wytworzyć odpadów na konkretnej nieruchomości osoba, która na niej nie mieszka, dlatego w tej części twierdzenia skarżącego zasługują na uwzględnienie. Skład orzekający w sprawie za zasadny i mający zastosowanie także w niniejszej sprawie uznaje pogląd NSA, wyrażony w wyroku z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 610/12, zgodnie z którym "W sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Zatem możliwość dochodzenia swych racji przez korzystających z drogi publicznej powstaje praktycznie dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu. Zatem w tego typu sprawach wraz z wniesieniem zarzutu ogólna zasada wynikająca z treści art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a. doznaje stosownego ograniczenia" (System Informacji Prawnej LEX nr 1228465). Nie do zaakceptowania są także twierdzenia organu, że skarżący ma przedłożyć zaświadczenie określonego organu o stałej nieobecności osoby zameldowanej pod stałym adresem. Spostrzeżenia autora skargi w tym przedmiocie są trafne. Na obecnym jednak etapie nie zachodzi potrzeba ich analizy i omówienia, gdyż tut. Sąd wyrokiem z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 887/12 stwierdził nieważność zarządzenia Burmistrza Miasta Pszczyna z dnia 27 marca 2008 r., nr GK/403/08 stwierdzając, że "Odnosząc powyższe rozważania do treści kontrolowanego zarządzenia stwierdzić przyjdzie, że zostało ono wydane przez niewłaściwy organ, bez wyraźnej delegacji i z przekroczeniem kompetencji organu wykonawczego gminy. Zgodnie z art. 6a ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego zarządzenia, jak również w brzmieniu obecnie obowiązującym, wyłączną kompetencję do stanowienia aktu prawa miejscowego w przedmiotowej sprawie posiadała i posiada rada gminy. Przepisy ustawy nie zawierały i nie zawierają żadnego upoważnienia dla organów wykonawczych gminy do stanowienia w tym zakresie powszechnie obowiązujących norm prawnych. Delegacja do stanowienia takich norm nie wynika też z art. 30 u.s.g., ani też z § 6 uchwały nr 177. Przez wykonanie uchwały rady gminy nie może być rozumiane jej modyfikowanie, doprecyzowanie, czy uzupełnianie. Wykonanie uchwały polega wyłącznie na wprowadzeniu jej postanowień do stosowania przez osoby i instytucje podległe służbowo organowi wykonawczemu, chyba że co innego wynikałoby z treści delegacji zamieszczonej w samej uchwale, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca". Stwierdzenie nieważności oznacza, że akt nie obowiązuje z mocą ex tunc (od samego początku), a więc rozważania organu nadzoru zawarte zarówno w decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę dotyczące zgodności z prawem w/w zarządzenia straciły – wobec rozstrzygnięcia Sądu – na aktualności. Reasumując, wskazać należy, że poddane kontroli Sądu postanowienie SKO narusza przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie zażalenie, organ nadzoru przede wszystkim uzupełni materiał dowodowy w taki sposób, aby możliwa była weryfikacja jego stanowiska. Szczególnie istotne znaczenie będzie miało takie zgromadzenie dowodów, które będzie odzwierciedlało przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia stan faktyczny. Organ uwzględni także opinię prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu, a dotyczącą możliwości obciążenia opłatą za wywóz odpadów osób nie zamieszkałych na nieruchomości. Dodatkowo, odniesie się do wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu, z odwołaniem się w tym przedmiocie do konkretnych dowodów. Wskazane wyżej uchybienia wierzyciela zadecydowały o tym, że w sprawie zostały naruszone przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniło uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).