I SA/Gl 808/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędziowie WSA Piotr Pyszny, Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2024 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 maja 2024 r. nr SKO.F/41.4/386/2024/7230 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 maja 2024r. nr SKO.F/41.4/386/2024/7230 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 25 stycznia 2024r. nr [...] ustalającą D. Z. (dalej: skarżący, podatnik) wymiar podatku od nieruchomości na 2024 rok w kwocie 11 477,00 zł. Powyższa decyzja wydana została wydana na podstawie art. 13 § 1 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 2383 ze zm., dalej: o.p.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 570 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925). Stan sprawy. Prezydent Miasta S., decyzją z dnia 25 stycznia 2024 r. ustalił skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] na rok 2024 rok w wysokości 11.477,00 zł. Przedmiotem opodatkowania objęto 1064 m2 gruntów związanych z działalnością gospodarczą, 303,65 m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji zaskarżając ją w części, w której dla gruntów po powierzchni 186,55 m2 została zastosowana stawka dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy grunty te stanowią prywatną własność odwołującego i nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz w części w której dla budynku o powierzchni 30,55 m2 została zastosowana stawka dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji gdy budynek stanowi prywatną własność odwołującego i nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 70 ze zm., dalej: u.p.o.l.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sam fakt posiadania gruntu przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą stanowi przesłankę do uznania, że grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W uzasadnieniu odwołania powołano się na stanowisko wyrażone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19. SKO decyzją z dnia 17 maja 2024r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 25 stycznia 2024r. Z decyzji SKO wynikało, że skarżący złożył wobec Prezydenta Miasta S. we wrześniu 2021 r. informację podatkową w sprawie podatku od nieruchomości, od nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], działka [...] , w której zgłoszono: 1) grunty zw. z działalnością gospodarczą budynki o powierzchni 877,45 m2, 2) grunty pozostałe o powierzchni 186,55 m2, 3) budynki zw. z działał, gosp. o powierzchni 273,10 m2, 4) budynki pozostałe o powierzchni 30,55 m2. Skarżący wyjaśnił, że jako osoba fizyczna nie prowadzi ewidencji środków trwałych, natomiast w załączniku przesyła ewidencję prowadzoną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej D., a zapłata za nieruchomość została dokonana częściowo z konta prywatnego, a częściowo z konta firmowego. Podatnik podał również, że wydatki za nieruchomość są opłacane z konta firmowego, natomiast nieruchomość została nabyta zarówno do celów prywatnych, jak i do celów zw. z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podatnik wyjaśnił także, iż część nieruchomości jest wynajmowana, ale obecnie obowiązuje umowa ustna na podstawie umowy z poprzednim użytkownikiem wieczystym, nowa umowa jest negocjowana. Jak wynika z decyzji SKO, w dniu 15 grudnia 2021 r. przeprowadzone zostały oględziny nieruchomości przy ul. [...] w S.. W trakcie tej czynności ustalono, że działka nr [...] jest zabudowana budynkiem biurowym o powierzchni zabudowy 366 m2. Budynek zajęty był przez Bank [...] (za wyjątkiem pomieszczenia o powierzchni użytkowej 30,55 m2) na działalność gospodarczą, Pomieszczenie to zostało wykazane jako część budynku, do którego ma zastosowanie stawka podatkowa przewidziana dla budynków pozostałych. SKO zaznaczyło, iż w spornym pomieszczeniu znajduje się stacja transformatorowa należąca do spółki T . Teren działki wokół budynku w znacznej części jest utwardzony asfaltem oraz kostką brukową (chodniki, miejsca postojowe). Pozostała część działki stanowią tereny zielone - trawniki, krzewy, drzewa. Według SKO podatnik cały czas widnieje w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą, jako przedsiębiorca pod firmą D. w zakresie między innymi wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (dowód: wydruk z CEiDG). Od czasu przeprowadzenia oględzin nie nastąpiły żaden zmiany stanu faktycznego. Jak zaznaczyło SKO, podatnik przekazał organowi adresowane do skarżącego pismo T 1, w którego treści wskazano że stacja transformatorowa A-18 znajduje się w budynku przy ul. [...] od ponad 30 lat. Spółka wyjaśniła, że przysługuje jej roszczenie o stwierdzenie zasiedzenia służebności obciążającej wspomnianą nieruchomość (dowód: pismo [...] z dnia 26 października 2021 r.). SKO zaznaczyło, iż w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki [...] uwidoczniony jest jeden budynek biurowy o powierzchni zabudowy [...] nr, grunt o powierzchni [...] nr sklasyfikowany jest jako "Bi" (dowody: wypisy z kartoteki budynków). Jak wynika z treści umowy sprzedaży z dnia 19 sierpnia 2021 r., budynek posadowiony na nieruchomości ma powierzchnię użytkową wynoszącą 303,65 m2, w 2019 r., a dotychczas uprawniony do nieruchomości zawarł na czas nieoznaczony umowę posadowienia na nieruchomości nośnika reklamy (§ i pkt 4) (dowód: akt notarialny rep. [...] ). Jak wskazało SKO, skarżący widnieje w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą jako przedsiębiorca prowadzący działalność pod firmą D. w zakresie m.in. wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Powyższe w ocenie SKO, świadczy o tym, że nieruchomość była i jest przewidziana do wykorzystywania w działalności gospodarczej zarówno przez innych przedsiębiorców, jak i skarżącego, poprzez udostępnianie nieruchomości innym podmiotom gospodarczym. Jak zaznaczono, spór w sprawie koncentruje się na zagadnieniu opodatkowania budynku oraz części gruntu należącego do osoby fizycznej, prowadzącej działalność gospodarczą. Organ odwoławczy podał, że kontrowersje związane z interpretacją art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowiły podstawę do wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroków, w tym z dnia z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 oraz z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19, a także niezwykle licznych wyroków sądów administracyjnych. W wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2021r. sygn. akt III FSK 4061/21 przedstawiono pogłębioną analizę stanu prawnego i orzecznictwa, a sformułowane przez NSA tezy oddają aktualnie dominujące stanowisko. Sąd w powyższym wyroku wyjaśnił, że: za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie : 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: - są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. la ust. 1 pkt 4 u.p.o.l, albo - mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego w sprawie SKO stwierdziło, iż sporny budynek jest w całości zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego, znajduje się on w posiadaniu przedsiębiorców, a to Banku [...] SA. w W., który ma w nim swój oddział, oraz T 1 S.A. który użytkuje znajdującą się w budynku stację transformatorową. Zarówno bowiem Bank [...] i jak też T 1 S.A. są przedsiębiorcami i korzystają z zajmowanych pomieszczeń na potrzeby prowadzonej przez te podmioty działalności gospodarczej, w ramach jednej z form prowadzenia działalności przez skarżącego polegającej na wynajmie i dzierżawie nieruchomości własnych. Organ odwoławczy wskazał, iż nieuzasadnione było zgłoszenie części budynku zajętej na stację transformatorową jako objętej stawką dla budynków pozostałych. Również grunt na którym znajduje się wspomniany budynek należy traktować jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem nie jest możliwe korzystanie ze wspomnianego budynku bez równoczesnego korzystania z gruntu go otaczającego. SKO podało, że dostęp do placówki bankowej odbywa się przez grunt, a miejsca parkingowe w pobliżu budynku wykorzystywane mogą być zarówno przez klientów jak i pracowników Banku. Oceny tej nie jest w stanie odmienić to, że grunt jest w części wykorzystywany również przez mieszkańców pobliskiego osiedla mieszkaniowego. Podniesiono, że w obrębie nieruchomości eksponowane są reklamy, co stanowić może źródło przychodu. Niezależnie zatem od oceny tego czy sporna nieruchomość znajduje się w posiadaniu skarżącego jako przedsiębiorcy, czy też jako nie-przedsiębiorcy, już powyższe okoliczności stanowią przesłankę do uznania, że znajduje się w posiadaniu przedsiębiorców, co odpowiada hipotezie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Odnotowano ponadto, iż stosownie do art. 22c pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów. Z kolei, w umowie sprzedaży nie wyodrębniono wartości budynku posadowionego na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste. W tej sytuacji brak było podstaw do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od budynku. Niemożność dokonywania amortyzacji do celów podatkowych uzasadniać może odstąpienie od ujęcia składnika majątku przedsiębiorcy w ewidencji środków trwałych. Okoliczność ta nie może jednakże stanowić przesłanki do wnioskowania o braku związku tego składnika majątku osoby fizycznej z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Uzupełniająco SKO zauważyło, że na związek spornej nieruchomości z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą wskazują takie okoliczności jak: charakter nieruchomości (budynek biurowy - niemieszkalny), fakt pokrycia w części kosztów nabycia nieruchomości oraz kosztów utrzymania nieruchomości ze środków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, która polega m.in. na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Nieruchomość ta nie jest przeznaczona, dostosowana i wykorzystywana do zamieszkania, czy też do celów rekreacyjnych. Według SKO, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił wysokość zobowiązania podatkowego stosując w sposób niewadliwy przepisy prawa podatkowego, w tym art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł na powyższą decyzję SKO skargę do tut. Sądu. Zaskarżonej decyzji SKO podatnik zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą skutkuje przyjęciem, że grunt ten jest związany z działalnością gospodarczą, a interpretacja ta jest niezgodna z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wspomnianą niezgodność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2021 roku w sprawie o sygn. akt: SK 39/19. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia 25 stycznia 2024 roku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie podatnika organ pominął fakt, iż nieruchomość została nabyta przez podatnika prywatnie, a nie w celach związanych z prowadzoną działalnością. Powyższe wynika z wprost z aktu notarialnego – D. Z. nabył nieruchomość legitymując się numerem PESEL, a następnie płacąc podatek od czynności cywilno-prawnych. Skarżący podniósł, że sporna nieruchomość nie wchodzi w skład prowadzonego przez podatnika przedsiębiorstwa. Ponadto jak podkreślono w skardze, nieruchomość została nabyta przez skarżącego, jako osobę fizyczną i pozostaje bez związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Jak zaznaczono, w przypadku podatnika przeważającym przedmiotem działalności jest sprzedaż hurtowa metali i rud metali. Co więcej, skarżący nie prowadzi swojej działalności gospodarczej w obrębie działek objętych niniejszą sprawą, ani też nie są one w żaden sposób związane z jego działalnością. Skarżący zwrócił uwagę, iż wskazana w informacji część budynku o powierzchni 30,55 m2 zajmowana jest przez transformator dostarczający energię elektryczną dla miasta S.. Powierzchnia zajęta przez transformator nie może zostać wykorzystana przez skarżącego w żaden sposób - ani do prowadzenia działalności gospodarczej ani w celach niegospodarczych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest sposób opodatkowania części nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] . Zdaniem skarżącego w odniesieniu do część gruntu o powierzchni 186,55 m2 oraz w odniesieniu do części budynku o pow. 30,55 m2 zastosowano w sposób nieuprawniony stawkę dla gruntów oraz budynków związanych z działalnością gospodarczą, podczas, gdy stanowią one prywatną własność skarżącego. Odmiennego zdania jest organ według którego zarówno działka oznaczona nr [...] jak i posadowiony na niej budynek biurowy o pow. 366 m2 winny zostać w całości opodatkowane stawką dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Rację w sporze należało przyznać organowi. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu mają postanowienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 powołanego aktu, użyte w ustawie określenia oznaczają: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie z kolei z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., użyte w ustawie określenia oznaczają: działalność gospodarcza - działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.) W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15. W orzeczeniu tym wyeksponowano tezę, że "Art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.". Trybunał Konstytucyjny podkreślił m.in., że zastosowane w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej. Zdaniem Trybunału nie do zaakceptowania z punktu widzenia wskazanych w tezie wyroku standardów konstytucyjnych jest przyjęcie, że dla ustalenia tego związku wystarczy stwierdzenie, iż grunt pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. "W konsekwencji obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., zostaje nałożony na osoby posiadające grunty niemające związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Szczególnie rażące jest nałożenie takiego obowiązku na współposiadaczy gruntu wówczas, gdy jeden z nich nie jest przedsiębiorcą. Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności polega na tym, że ustawodawca nie zastosował bardziej precyzyjnych kryteriów, pozwalających ustalić występowanie związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zastosowane kryterium «posiadania gruntu przez przedsiębiorcę» nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej". Niewątpliwie za sprzeczną ze standardami konstytucyjnymi należy uznać taką interpretację art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Jak słusznie zauważono w orzeczeniu SKO, w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2021r. sygn. akt III FSK 4061/21 zawarto praktyczne wskazówki, co do stosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Sąd w powyższym wyroku wyjaśnił, że: za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie : 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: - są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. la ust. 1 pkt 4 u.p.o.l, albo - mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. W realiach rozpoznanej sprawy ustalono że działka nr [...] jest zabudowana budynkiem biurowym o powierzchni zabudowy 366 m2. Budynek w spornym okresie zajęty był przez Bank [...] na działalność gospodarczą. Mieszczące się w spornym budynku pomieszczenie o powierzchni użytkowej 30,55 m2 zajęte było na stację transformatorową należącą do spółki T . Co istotne, podatnik widnieje w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą, jako przedsiębiorca pod firmą D. w zakresie między innymi wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (dowód: wydruk z CEiDG). Zdaniem Sądu powyższa okoliczność wskazuje, iż cała nieruchomość była i jest przewidziana do wykorzystywania w działalności gospodarczej zarówno przez innych przedsiębiorców, jak i skarżącego, poprzez udostępnianie nieruchomości innym podmiotom gospodarczym. Należy zwrócić uwagę na znajdujące się w aktach sporawy pismo T 1, w którego treści wskazano że stacja transformatorowa A-18 znajduje się w budynku przy ul. [...] od ponad 30 lat. Spółka wyjaśniła, że przysługuje jej roszczenie o stwierdzenie zasiedzenia służebności obciążającej wspomnianą nieruchomość. Treść powyżej cytowanego pisma wskazuję, iż T S.A. wykorzystuje sporną powierzchnię do własnej działalności gospodarczej. Istotną okolicznością jest również fakt, iż w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki [...] uwidoczniony jest jeden budynek biurowy o powierzchni zabudowy [...] nr, grunt o powierzchni [...] nr sklasyfikowany jest jako "Bi" (dowody: wypisy z kartoteki budynków). Należy również zwrócić uwagę na treść umowy sprzedaży z dnia 19 sierpnia 2021 r. Z umowy tej wynika, że sporny budynek posadowiony na nieruchomości ma powierzchnię użytkową wynoszącą 303,65 m2, w 2019 r., a dotychczas uprawniony do nieruchomości zawarł na czas nieoznaczony umowę posadowienia na nieruchomości nośnika reklamy (§ i pkt 4) (dowód: akt notarialny rep. [...] ). W rezultacie prawidłowe jest stanowisko, że sporny budynek jest w całości zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Znajduje się on w posiadaniu przedsiębiorców, a to Banku [...] SA. w W., który ma w nim swój oddział, oraz T 1 S.A. który użytkuje znajdującą się w budynku stację transformatorową. Nie budzą wątpliwości Sądu, iż zarówno Bank [...] i jak też T 1 S.A. są przedsiębiorcami i korzystają z zajmowanych pomieszczeń na potrzeby prowadzonej przez te podmioty działalności gospodarczej, w ramach jednej z form prowadzenia działalności przez skarżącego polegającej na wynajmie i dzierżawie nieruchomości własnych. Podobnie grunt na którym znajduje się wspomniany budynek należy traktować jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, jako że nie jest możliwe korzystanie ze wspomnianego budynku bez równoczesnego korzystania z gruntu go otaczającego. Jak słusznie uznało SKO, dostęp do placówki bankowej odbywa się przez grunt, a miejsca parkingowe w pobliżu budynku wykorzystywane mogą być zarówno przez klientów jak i pracowników Banku. Ponadto w obrębie nieruchomości eksponowane są reklamy, co stanowić może źródło przychodu. Prawidłowa jest zatem konstatacja SKO zgodnie z którą, powyższe okoliczności stanowią przesłankę do uznania, że sporna nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorców, co odpowiada hipotezie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W konsekwencji Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U., z 2024r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.