I SA/Gl 809/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Mendecka, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz L. (Nr [...]) nie uwzględnił zarzutów zgłoszonych przez A S.A. z siedzibą w W. ul. [...] w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż Spółka wniosła zarzuty na prowadzone przez organ postępowanie egzekucyjne, opierając je na treści art. 33 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 229, poz. 1954 z 2005 r. z późn. zm.). W ocenie Spółki egzekucja nie mogła być prowadzona przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., gdyż właściwym zarówno miejscowo, jak rzeczowo do prowadzenia tej egzekucji jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., gdyż Spółka należy do podatników wymienionych w art. 5 ust. 9 b ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Wierzyciel stwierdził, że Spółka nie udokumentowała jednak do której grupy podatników wymienionych w tym przepisie należy. Podkreślono też, że gdyby organ egzekucyjny, do którego wierzyciel skierował tytuły wykonawcze był niewłaściwy, to winien skierować je do organu właściwego – czego nie uczynił. Wynika to z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 65 K.p.a. Skoro jednak organ egzekucyjny, który ma obowiązek przestrzegać z urzędu swej właściwości tego nie uczynił, to znaczy, że wniosek egzekucyjny został skierowany do właściwego organu egzekucyjnego. Na postanowienie wierzyciela Spółka wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. powtarzając zarzut, iż egzekucja prowadzona jest przez organ niewłaściwy, gdyż organem właściwym miejscowo dla niej jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., ponieważ należy ona do podmiotów wymienionych w art. 5 ust. 9 b ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm.) zaskarżone postanowienie w mocy, uznając za zasadną prawną argumentację zawartą w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji. W szczególności organ odwoławczy podniósł, iż art. 19 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954) przewiduje, że co do zasady naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Przepis ten ustanawia zatem właściwość rzeczową wskazanego organu w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, zaś właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego (art. 22 § 2 ustawy). Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami art. 5 ust. 9 a oraz 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych terytorialny zasięg działania określonego urzędu skarbowego wyłącznie w zakresie niektórych zadań określonych w art. 5 ust. 6 tej ustawy może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. Określono zatem odmiennie reguły ustanawiania właściwości miejscowej, co skłoniło organ I instancji do konstatacji, iż naczelnicy tzw. dużych urzędów skarbowych są właściwi jedynie do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do podatków, do których poboru są właściwi. W pozostałym zakresie egzekucję administracyjną prowadzą właściwe miejscowo organy egzekucyjne. Kontynuując wywód, wskazano, że art. 5 ust. 9a oraz 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych statuuje właściwość miejscową wymienionych tam organów, jednak właściwość miejscowa ustalana w ten sposób stanowi wyjątek w stosunku do ogólnych zasad ustalania właściwości miejscowej. Wskazani w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych naczelnicy urzędów skarbowych są właściwi jedynie do egzekucji administracyjnej własnych podatków. Jest to zatem zawężająca wykładnia przepisów prawa ograniczająca kompetencje wskazanych tam organów do prowadzenia "egzekucji własnych podatków" i uznająca, że właściwy w sprawie jest organ wskazany w załączniku Nr 1 do cytowanego rozporządzenia. Zdaniem organu odwoławczego, zobowiązana Spółka dokonała wykładni rozszerzającej wskazując, że organy wymienione w załączniku Nr 2 są organami właściwymi do poboru i egzekucji także w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego, z uwagi na wyjątkowość przepisów art. 5 ust. 9a i 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych w zakresie ustalania właściwości miejscowej konieczne jest dokonania zawężającej wykładni tych przepisów, jako że wyjątki nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Z tej przyczyny należy przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie organem właściwym jest naczelnik urzędu skarbowego wymieniony w załączniku Nr 1 rozporządzenia. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. - Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 z późn. zm.) w związku z jej art. 22 § 2 oraz art. 5 ust. 6, 9a i 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21 czerwca 1996 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.) oraz § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. z 2003 r. nr 209 poz. 2027) poprzez przyjęcie iż: - nowelizacja ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21czerwca 1996 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 121 poz. 1267 z późn. zm.) dokonana ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. z 2003 r. nr 137 poz. 1302) nie spowodowała zmiany właściwości organu egzekucyjnego egzekwującego należności publicznoprawne A S.A. z tytułu podatku od nieruchomości, a więc w przypadku prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do podmiotu wymienionego w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, właściwym miejscowo organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego wymieniony w zał. nr 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. z 2003 r. nr 209 poz. 2027) podczas gdy właściwy miejscowo ze względu na siedzibę podatnika organ podatkowy I instancji jest, za wyjątkiem naczelników urzędów skarbowych wymienionych w załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, jest także właściwym miejscowo organem egzekucyjnym, - właściwym miejscowo organem egzekucyjnym w stosunku do A S.A. ze względu na kryterium siedziby Spółki jest w zakresie egzekucji zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości, Naczelnik Urzędu Skarbowego wymieniony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, podczas gdy w stosunku do A S.A. jako podmiotu, o którym mowa w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21 czerwca 1996 r. właściwym miejscowo organem egzekucyjnym jest tylko i wyłącznie Naczelnik Urzędu Skarbowego wymieniony w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia, - naczelnicy urzędów skarbowych wymienieni w zał. nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, a w szczególności Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego nie mają kompetencji do prowadzenia postępowań egzekucyjnych w stosunku do podmiotów spełniających kryteria wymienione w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych w zakresie zobowiązań publicznoprawnych ciążących na tych podmiotach z tytułu podatku od nieruchomości, podczas gdy w obowiązującym stanie prawnym nie istnieje przepis pozbawiający naczelników urzędów skarbowych wymienionych w zał. nr 2 do cytowanego już rozporządzenia jakichkolwiek kompetencji przyznanych w art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych w tym zwłaszcza egzekucji należności pieniężnych w stosunku do podmiotów spełniających kryteria wymienione w art. 5 ust. 9b tej ustawy w zakresie zobowiązań publicznoprawnych ciążących na tych podmiotach, w tym m.in. z tytułu podatku od nieruchomości. 2.- Naruszenie art. 6, 7, 15 oraz 124 § 2 w związku z art. 107 § l i 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: nieodniesienie się w zaskarżanym postanowieniu do podniesionego przez skarżąca w zażaleniu na postanowienie Burmistrza L. z [...] tj. do zarzutu naruszenia art. 6, 7 i 8 oraz art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oparcie zaskarżanego rozstrzygnięcia nie na przepisach prawa, lecz domniemaniu, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. w przedmiotowej sprawie postąpił zgodnie z przepisami prawa, podczas gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., powinno przy rozstrzyganiu sprawy odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu, a w przypadku ich nieuznania wskazać w uzasadnieniu postanowienia dlaczego nie zostały one uznane. W uzasadnieniu skargi zawarto obszerną argumentację wspierającą zasadność podniesionych zarzutów, którą podsumowano w trzech następujących tezach sformułowanych w końcowej części uzasadnienia: 1 - właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych w stosunku do podmiotów spełniających wymogi określone w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych jest określona tylko i wyłącznie w zał. nr 2 rozporządzenia w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. z 2003 r. nr 209 poz. 2027 z późno zm), 2 - właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych w stosunku do podmiotów spełniających wymogi określone w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych określona w zał. nr 2 rozporządzenia w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych dotyczy całego zakresu kompetencji wymienionych w art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych - zwłaszcza należy zwrócić uwagę na fakt, iż naczelnicy ci nie są wymienieni w zał. nr 3 rozporządzenia w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych 3 - skoro, więc organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego, a jego właściwość terytorialną i zakres kompetencji, w tym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, określa ustawa z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, to organem egzekucyjnym nie może być naczelnik, którego właściwość terytorialna nie obejmuje A S.A. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem. W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja lub postanowienie narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchyla rozstrzygnięcie w części lub całości. Uchylenie następuje w przypadku, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. nie jest dotknięte uchybieniami, które mogłyby uzasadniać jego uchylenie. Konstatacja taka oparta została na treści art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym "Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca". W rozpatrywanej sprawie, przedmiotem zarzutu były okoliczności określone w treści art. 33 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Pełnomocnik zarzucił naruszenie tego przepisu w zw. z art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 5 ust. 6, 9a i 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21 czerwca 1996 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 121 poz. 1267 ) oraz § 1, § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 209 poz. 2027). Wierzyciel – Burmistrz L., rozpatrując ten zarzut nie uwzględnił go z przyczyn szczegółowo opisanych w poprzedniej części uzasadnienia, a rozstrzygnięcie wierzyciela utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. W skardze zarzut ten został powtórzony. W ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. W punkcie wyjścia zasadniczych rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że przepis art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, którego naruszenie skarżący zarzuca stanowi, że właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. W rozpatrywanej sprawie – poza sporem – pozostaje miejsce położenia siedziby skarżącej Spółki tj. teren działania Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. Należy podkreślić, że jest to jedyny obowiązujący przepis, który określa właściwość miejscową organu egzekucyjnego. Działania tego przepisu nie wyłącza ustawa o urzędach i izbach skarbowych w żadnym zakresie. Według postanowień art. 5 ust. 6 pkt 7 tej ustawy do zakresu działania naczelników urzędów skarbowych należy wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Przepis ten określa kompetencje rzeczowe naczelników urzędów skarbowych, nie rozstrzyga natomiast o kompetencji miejscowej tych organów. Zważywszy, iż w niniejszej sprawie spór dotyczy właściwości tzw. "dużego urzędu skarbowego" jako organu egzekucyjnego, niezbędne jest rozważenie, czy przepisy normujące zadania tego urzędu przyznają mu uprawnienie do prowadzenia egzekucji, wyłączając w ten sposób działanie art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Istotne znaczenie dla tych rozważań ma treść art. 9a pkt 2 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, który stanowi, iż terytorialny zasięg działania określonego urzędu skarbowego wyłącznie w zakresie wykonywania niektórych zadań określonych w ust. 6 może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. Użyte w tym przepisie sformułowanie "wykonywania niektórych zadań określonych w ust. 6" oznacza, że nie wszystkie zadania wymienione w art. 5 ust. 6 ww. ustawy przechodzą do kompetencji "dużych urzędów skarbowych". Ustawodawca nie określił, które z tych zadań nie należą do właściwości dużych urzędów skarbowych, w związku z tym należy mieć na względzie przepisy innych ustaw, do stosowania których zobowiązane są organy podatkowe. Jak już wcześniej powiedziano, takim przepisem jest art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, określający właściwość organu egzekucyjnego. Dodać trzeba, że działanie danego przepisu w randze ustawy wykluczyć może jedynie inny przepis ustawowy i to w sposób wyraźny, a jak wywiedziono, z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Zestawiając unormowania zawarte art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z zawartymi w art. 9a pkt 2 ustawy o urzędach i izbach skarbowych i biorąc pod uwagę kryterium siedziby Spółki należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie, w pełni aprobuje tezę wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 września 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1178/05, zgodnie z którą "Art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest obowiązującym przepisem, który określa właściwość organu egzekucyjnego. Działania tego przepisu nie wyłącza ustawa o urzędach i izbach skarbowych w żadnym zakresie". Oceniając natomiast zarzut naruszenia przez wierzyciela § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych należy podzielić pogląd wyrażony przez organ odwoławczy, iż przepis ten określa terytorialny zasięg działania poszczególnych organów podatkowych nie reguluje natomiast właściwości rzeczowej tych organów. Kompetencje organów zostały określone, na co wcześniej zwrócono uwagę, w przepisach regulujących zakres ich działania. Jednym z tych przepisów jest ustawa o urzędach i izbach skarbowych, która w art. 5 ust. 6 określa zakres działania naczelników urzędów skarbowych. W pkt 7 tego przepisu wskazano, że należy do nich m.in. wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Nie bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie jest treść art. 5 ust. 9a ustawy, który stanowi, że terytorialny zasięg działania określonego urzędu skarbowego, ale tylko w odniesieniu do niektórych kategorii podatników i wykonywania niektórych zadań określonych właśnie we wskazanym art. 5 ust. 6 ustawy może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. Ustawa ta uregulowała kategorie podatników, dla których właściwy jest urząd obejmujący swym zasięgiem działania inne urzędy skarbowe, nie określił jednak kompetencji (wymienionych w art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych ), które przechodzą do tych organów. W ust. 9c art. 5 w/w ustawy zawarta została delegacja, zgodnie z którą "Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej określa, w drodze rozporządzenia, terytorialny zasięg działania oraz siedziby naczelników urzędów i dyrektorów izb skarbowych, uwzględniając zasady określone w ust. 9a i 9b oraz potrzeby właściwego zorganizowania wykonywania zadań, zwłaszcza z zakresu poboru podatków oraz sprawnej obsługi podatnika". Wydane na jej podstawie rozporządzenie, nie mogło, na co wcześniej zwrócono już uwagę – w ocenie Sądu – zmienić właściwości miejscowej organów egzekucyjnych, określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż zmiany takiej nie mógł dokonać akt niższy rangą, a takim jest rozporządzenie, wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 5 ust. 9c ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Za takim stanowiskiem, zdaniem Sądu, przemawia także analiza przepisów wprowadzonych ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302). Należy bowiem wskazać, że w art. 2 tej ustawy wprowadzono zmiany do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie zmieniono jednak – pomimo zmian w ustawie o urzędach i izbach skarbowych – art. 22 ustawy regulującego właściwość miejscową organu do prowadzenia egzekucji należności pieniężnych. Jako dodatkowy argument przemawiający – za takim właśnie stanowiskiem – należy wskazać na użyte w ustawie o urzędach i izbach skarbowych słownictwo, które zarówno w ust. 9a jak i w ust. 9b (art. 5) dotyczyło podatników, a nie zobowiązanych, co w sposób pośredni wskazuje, że zmiana kompetencji dotyczyła spraw podatkowych, a nie spraw związanych z prowadzeniem egzekucji należności pieniężnych. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.