I SA/Gl 809/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie NSA Joanna Kuczyńska,, Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A s.c. [...] w T. K. S., K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] wydanym po rozpatrzeniu zażalenia wspólników s.c. A K. K., W. R., K. S. na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakład Ubezpieczeń Społecznych w R. Inspektorat w T. z dnia [...] znak [...], mocą którego odmówiono umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego w wysokości [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 a także art. 64 e ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postanowił utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ nadzoru stwierdził, że umorzenie kosztów egzekucyjnych jest - w myśl art. 64 e § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy wystąpi chociaż jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Obowiązek wykazania występowania powyższych przesłanek, w drodze przedstawienia dowodów na poparcie wniosku, ciąży na zobowiązanym jako wnioskodawcy. Organ uznał, że wprawdzie egzekucja z rachunku bankowego wnioskodawcy okazała się bezskuteczna z powodu braku środków na nim, to jednak - zdaniem organu - trudno mówić o niewypłacalności spółki, jeżeli z akt sprawy wynika, że spółka w 2005 r. osiągnęła dochód w wysokości [...] zł, a w okresie styczeń–luty 2006 r. dochód wyniósł [...] zł. Wnioskodawcy nie wskazali, że konieczność zapłaty kosztów egzekucyjnych spowoduje nieodwracalne szkody dla firmy, a strona podniosła jedynie, że posiada trudności finansowe z powodu nierzetelności kontrahentów lecz nie udokumentowała tego w żaden sposób. Zdaniem organu nadzoru, strona w trakcie postępowania nie wykazała również, że za udzieleniem ulgi przemawia ważny interes publiczny, albowiem nie przedstawiła w żaden sposób na co przeznaczy środki pieniężne uzyskane z tego tytułu. Ponadto trudno także uznać, że egzekucja kosztów egzekucyjnych spowoduje ograniczenie zatrudnienia w firmie, czy też pozbawi pracowników wynagrodzenia. W opinii organu kwota ta nie będzie decydowała o sytuacji ekonomicznej Spółki. Poza tym, organ stwierdził, że ściągnięcie kosztów egzekucyjnych nie spowoduje powstania niewspółmiernych wydatków egzekucyjnych albowiem Spółka osiąga zysk. Organ wskazał również, że ustawodawca kwestie zastosowania ulgi w postaci umorzenia kosztów egzekucyjnych pozostawił uznaniu organów egzekucyjnych. Z użytego przez ustawodawcę w przepisie art. 64 e § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwrotu "koszty egzekucyjne mogą być umorzone" wynika uznaniowy charakter tego postanowienia. Oznacza on to, że organ może ale nie musi wydać pozytywnego dla strony postanowienia. Organ podkreślił przy tym, że ze społecznego punktu widzenia negatywnie jest odbierana sytuacja, gdy firma posiada środki na zapłatę dodatkowych wynagrodzeń pracownikom a równocześnie odmawia zapłaty (zwrotu) zobowiązania w postaci kosztów egzekucyjnych. W wyniku wniesienia skargi, wyrokiem z dnia 9 maja 2007 r. sygn. akt I SA/GL 1476/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, iż obowiązkiem organów egzekucyjnych pierwszej i drugiej instancji było szczegółowe ustosunkowanie się do twierdzeń skarżących dotyczących okoliczności powstania przedmiotowych kosztów egzekucyjnych, faktu wcześniejszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych przez inny organ egzekucyjny i ich realizacji, spłaty egzekwowanych zaległości w sposób dobrowolny jeszcze przed podjęciem czynności tworzących przedmiotowe koszty, zastosowanie środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy między zobowiązanym a wierzycielem ( będącym w istocie organem egzekucyjnym ) toczyły się pertraktacje zmierzające do zawarcia układu ratalnego. W powołanym wyżej wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy egzekucyjne nie dokonały rzetelnej oceny powyższej okoliczności. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. ponownie utrzymał postanowienie Dyrektora Oddziału Zakład Ubezpieczeń Społecznych w R. Inspektorat w T. z dnia [...] znak [...], mocą którego odmówiono umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł. Na kwotę tą składały się koszty egzekucyjne w wysokości [...] zł – związane z prowadzoną egzekucja na rzecz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i [...] zł – związane z Funduszem Pracy i Funduszem Świadczeń Pracowniczych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1a także art. 64 e ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postanowił utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ nadzoru stwierdził, że umorzenie kosztów egzekucyjnych jest - w myśl art. 64 e § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy wystąpi chociaż jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek, a mianowicie: - stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodowego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, - za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny, - ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Organ dodał, że obowiązek wykazania występowania powyższych przesłanek, w drodze przedstawienia dowodów na poparcie wniosku, ciąży na zobowiązanym jako wnioskodawcy. Następnie organ wskazał, iż choć egzekucja z rachunku bankowego wnioskodawcy okazała się bezskuteczna z powodu braku środków na nim, to jednak nie można twierdzić o niewypłacalności Spółki, jeżeli z akt sprawy wynika, że w 2005 r. osiągnęła ona dochód w wysokości [...] zł, w 2006 r. – [...] zł, a w okresie styczeń – październik 2007 r. dochód wyniósł [...] zł (przychód w tym okresie sięgnął kwoty [...] zł). Nadto, z oświadczeń majątkowych wynikało, że na majątek spółki składają się maszyny i urządzenia o wartości [...] zł, ruchomości o wartości [...] zł i urządzenia biurowe o wartości [...] zł. Spółka dysponuje też samochodem Kia Sorento (leasing) i nie posiada zobowiązań wobec banków. Z pisma strony wynika także, iż posiada wierzytelności na kwotę [...] zł, które pochodzą z 2007 r. Zobowiązana Spółka posiada przy tym zaległości z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł, z tytułu podatku VAT w kwocie [...] zł i wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na łączną kwotę [...] zł, przy czym zobowiązanie to zostało rozłożone na 60 rat. Organ podatkowy ustalił także sytuację majątkową współwłaścicieli Spółki. K. S., który oprócz dochodów Spółki, pobiera dietę radnego w wysokości [...] zł i uzyskuje dochody z tytułu umów o dzieło (w 2007 r.- w wysokości ok. [...] zł). Jest właścicielem mieszkania o wartości ok. [...] zł, współwłaścicielem lokalu przy il. [...] oraz współużytkownikiem wieczystym działki o nr [...] i nie posiada nikogo na utrzymaniu. Z kolei, drugi współwłaściciel Spółki – K. K. nie uzyskuje innych dochodów poza Spółką, a jego małżonka zarabia około [...] zł miesięcznie. Podobnie jak poprzedni wspólnik, jest właścicielem działki i domu o wartości około [...] zł miesięcznie, a żona jego posiada samochód Opel Corsa (rok prod. 2002). Dokonując porównania wysokości spornych kosztów egzekucyjnych z przychodami Spółki wskazano, iż stanowią one zaledwie [...]% przychodu, (który w 2006 r. wyniósł [...] zł) i [...]% dochodu. Biorąc pod uwagę powyższe dane, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż kwota kosztów egzekucyjnych nie ma wpływu na kondycję firmy. Zdaniem organu nadzoru, strona w trakcie postępowania nie wykazała również, że za udzieleniem ulgi przemawia ważny interes publiczny, albowiem nie przedstawiła w żaden sposób na co przeznaczy środki pieniężne uzyskane z tego tytułu. Ponadto trudno także uznać, że egzekucja kosztów egzekucyjnych spowoduje ograniczenie zatrudnienia w firmie, czy też pozbawi pracowników wynagrodzenia. W opinii organu kwota ta nie będzie decydowała o sytuacji ekonomicznej Spółki. Poza tym, organ stwierdził, że ściągnięcie kosztów egzekucyjnych nie spowoduje powstania niewspółmiernych wydatków egzekucyjnych albowiem Spółka osiąga zysk. Organ wskazał również, że ustawodawca kwestie zastosowania ulgi w postaci umorzenia kosztów egzekucyjnych pozostawił uznaniu organów egzekucyjnych. Z użytego przez ustawodawcę w przepisie art. 64 e § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwrotu "koszty egzekucyjne mogą być umorzone" wynika uznaniowy charakter tego postanowienia. Oznacza on to, że organ może ale nie musi wydać pozytywnego dla strony postanowienia. Organ podkreślił przy tym, że ze społecznego punktu widzenia negatywnie jest odbierana sytuacja, gdy firma posiada środki na zapłatę dodatkowych wynagrodzeń pracownikom a równocześnie odmawia zapłaty (zwrotu) zobowiązania w postaci kosztów egzekucyjnych. Końcowo organ nadzoru zauważył, iż wniosek wspólników s.c. A z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych stanowi wniosek o udzielenie ulgi dla przedsiębiorców. Przy rozpatrywaniu tego rodzaju wniosku ma zastosowanie również ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (D.U. Nr 123, poz. 1291), jeżeli w dniu rozpatrywania wniosku strona jest nadal przedsiębiorcą. Organ egzekucyjny I instancji ustalił, iż strona nie korzystała w ciągu trzech ostatnich lat z pomocy publicznej. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. K. K. i K. S. - wspólnicy spółki cywilnej A wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności: zasady praworządności wymienionej w art. 7 k.p.a., zasady działania organów administracji publicznej w sposób budzący zaufanie obywateli do organów państwa z art. 8 k.p.a., jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, a to w szczególności art. 64 e § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nieuwzględnienie ważnego interesu strony i art. 64 f ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wobec nie uwzględnienia i nie rozważenia wniosku o rozłożenie na raty spłaty kosztów egzekucyjnych. Uzasadniając skargę skarżący podnieśli, że wszczęcie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych postępowania egzekucyjnego w przedmiocie wyegzekwowania zaległych składek było bezprzedmiotowe w świetle zaistniałych okoliczności i miało na celu wyłącznie powstanie dodatkowych i niepotrzebnych kosztów po stronie wspólników Spółki Cywilnej A. Mimo toczących się pertraktacji w sprawie zawarcia układu realnego dotyczącego zapłaty zaległych składek wierzyciel podjął działania zabezpieczające poprzez uzyskanie wpisu hipoteki przymusowej kaucyjnej na majątkach osobistych wspólników oraz skierował wystawione przez siebie tytuły egzekucyjne do egzekucji poprzez zajęcie rachunku bankowego Spółki. W tym czasie wspólnicy zobowiązanej spółki regulowali bieżące składki na ubezpieczenie społeczne oraz częściowo składki zaległe. Z tych przyczyn, zdaniem skarżących za umorzeniem kosztów postępowania egzekucyjnego przemawiają: zarówno ważne interesy strony jak i względy gospodarcze, skoro wierzyciel wszczął zbędną egzekucję z rachunku bankowego, która nie była skuteczna. Skarżący podnieśli również, że kwotę, którą mają przeznaczyć na opłacenie kosztów egzekucyjnych, przeznaczyliby na jak najszybsze zaspokojenie warunków finansowych stawianych przez wierzyciela w celu zawarcia przyrzeczonego układu ratalnego. Skarżący wskazali, że sytuację ekonomiczną spółki i wyjaśnili, że mimo wzrostu obrotów Spółka nadal boryka się z poważnymi trudnościami płatniczymi spowodowanymi głównie nierzetelnością swoich kontrahentów. W konsekwencji strona skarżąca wyraziła pogląd, iż względy słuszności i sprawiedliwości oraz brak zamiarów by uchylić się od wykonania ciążących obowiązków w zakresie opłacania składek na ubezpieczenie społeczne – przemająją za tym, aby ustalone koszty postępowania egzekucyjnego, jeśli nie w całości to przynajmniej w części umorzyć, albo rozłożyć na raty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze organ drugiej instancji stwierdził, że art. 64 e ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wskazuje jako przesłanki udzielenia ulgi "ważnego interesu strony". Zatem nie można skutecznie podnosić zarzutu, iż nie uwzględniono ww. przesłanki przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia. Wskazał też, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do zajęcia nieruchomości, a dokonany wpis hipoteki przymusowej związany był z zabezpieczeniem zobowiązań podatkowych należnych od zobowiązanych. Ponadto pismem z dnia 25 sierpnia 2008 r. Dyrektor Izby skarbowej przesłał wniosek skarżących o rozłożenie przedmiotowych kosztów egzekucyjnych na raty organowi I instancji w celu jego rozpatrzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 r. wspólnicy s.c. A zgodnie oświadczyli, iż zawarli "układ ratalny w przedmiocie kosztów egzekucyjnych", ale z uwagi, iż nie był on wystarczająco satysfakcjonujący, został również zaskarżony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego bezspornie wynikało, iż w latach 2001 – 2003 płatnik - spółka cywilna A , której wspólnikami są skarżący, zalegała w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Celem wyegzekwowania tych zaległości wierzyciel Zakład Ubezpieczeń Społecznych wystawił kolejne tytuły wykonawcze, które skierował do egzekucji przekazując je organowi egzekucyjnemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w T.. Odpisy tych tytułów doręczono dłużnikowi – spółce cywilnej A, który nie zgłosił do nich żadnych zarzutów. W trakcie trwania postępowania egzekucyjnego wierzyciel informował organ egzekucyjny o zmniejszeniu kwot podlegających egzekucji z poszczególnych tytułów ( zawiadomienia o zmianie stanu zaległości ). Tytuły te zostały w dniu 9 stycznia 2006 r. zwrócone wierzycielowi przez organ egzekucyjny, po ich częściowej realizacji, w tym w zakresie kosztów egzekucyjnych, celem aktualizacji ze względu na dokonanie wpłat przez wspólników na poczet zadłużenia. Zwrócone tytuły wykonawcze, bez ich aktualizacji, stanowiły podstawę do dokonania zajęcia rachunku bankowego dłużnika. Zawiadomienie o zajęciu sporządzone w dniu 22 lutego 2006 r. przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R., nie obejmowało dokonanych przez dłużnika w dniu 17 lutego 2006 r. wpłat na poczet zadłużenia. Pismem z dnia 24 lutego 2006 r. Bank, w którym dokonano zajęcia poinformował Zakład Ubezpieczeń Społecznych, że nie może ich zrealizować, zająć z powodu braku środków na rachunku klienta. Następnie pismem z dnia 23 marca 2006 r. ZUS Oddział w R. Inspektorat w T. powiadomił Bank oraz dłużnika o ograniczeniu tytułów wykonawczych do wskazanych w tym piśmie kwot. Wcześniej, bo w dniu 16 lutego 2006 r., dłużnik wystąpił do ZUS Oddział w R. z wnioskiem o układ ratalny proponując warunki spłaty przedmiotowego zadłużenia, a w dniu 28 lutego 2006 r. wniósł o zawieszenie egzekucji z uwagi na konieczność wywiązania się z warunków wymaganych przez ZUS niezbędnych do zawarcia układu ratalnego. Postanowieniem z dnia [...] ZUS Oddział w R. działając jako wierzyciel, złożył wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych z lat 2001 – 2003, w oparciu o które dokonano zajęcia rachunku bankowego dłużnika, do dnia rozstrzygnięcia wniosku o rozłożenie na raty należności z tytułu składek. Postanowieniem z tego samego dnia, ten sam podmiot, działając jako organ egzekucyjny, zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne w określonym we wniosku zakresie. Z kolei pismem z dnia 15 maja 2006 r. zobowiązany wniósł o umorzenie w całości kosztów postępowania wskazując, m.in. na dobrowolne spełnianie przez dłużnika zaległości. Następnie postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny Dyrektor Oddziału ZUS w R. odmówił umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł w tym na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych w kwocie [...] i Fundusz Pracy w kwocie [...] zł. Jak wynika z informacji ZUS Oddział w R. Inspektorat w T. datowanej na dzień 17 maja 2005 r. udzielonej zobowiązanym, w okresie od 1 stycznia 1999 r. do dnia 22 kwietnia 2005 r. dłużnik spłacił (dobrowolnie lub w skutek egzekucji ): na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych kwotę [...] zł, na Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych kwotę [...] zł, na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych kwotę [...] zł. Również po tym dniu dłużnik dokonywał dobrowolnych wpłat z tytułu zaległych i bieżących składek oraz uiścił w całości zaległości w składkach na ubezpieczenie zdrowotne. Ostatecznie w dniu 8 sierpnia 2006 r. doszło między wierzycielem ZUS Oddział w R. Inspektorat w T. a dłużnikiem A s.c. do zawarcia umowy o rozłożeniu na raty należności z tytułu przedmiotowych składek, według ich stanu na dzień 4 sierpnia 2006 r. Poza sporem było, że układ ten jest realizowany. Istotnym w sprawie pozostaje, iż skarżący w treści skargi złożonej w niniejszej sprawie wnieśli o rozłożenie na raty przedmiotowych kosztów egzekucyjnych i organ egzekucyjny uwzględnił ich wniosek, wydając rozstrzygnięcie w tym przedmiocie (nieostateczne). Wyjaśnić zatem należy, iż zgodnie z treścią przepisu art. 64 c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) zwanej dalej ustawą egzekucyjną organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. W myśl art. 64 c § 2 tej ustawy koszty egzekucyjne mogą być umorzone jeżeli : 1) stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodowego obowiązku albo gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, 2) za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny, 3) ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny pobiera bowiem opłaty za czynności egzekucyjne, jeżeli nie później niż po upływie 14 dni od dnia dokonania pierwszego zajęcia nieruchomości, rzeczy lub prawa majątkowego nadał w placówce pocztowej za pokwitowaniem lub doręczył zobowiązanemu odpisy tytułu wykonawczego lub zawiadomienie o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego ( art. 64 § 2 ustawy egzekucyjnej). Obowiązek uiszczenia tych opłat powstaje za zajęcie wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych u dłużnika zajętej wierzytelności – z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu ( art. 64 § 9 pkt 2 ustawy egzekucyjnej ). Przepis art. 64 c § 6 ustawy egzekucyjnej przewiduje, że koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnej są dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na tą należność, chyba, że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Wysokość pobieranych za dokonanie czynności egzekucyjnych opłat w egzekucji należności pieniężnych określa przepis art. 64 § 1 ustawy egzekucyjnej. W przypadku zajęcia innych praw majątkowych opłata ta wynosi 5 % kwoty egzekwowanej należności (art. 64 § 1 pkt 4 ustawy egzekucyjnej ). Tak więc o wysokości opłat za dokonane czynności egzekucyjne w egzekucji należności pieniężnych poprzez zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego ( art. 80 ustawy egzekucyjnej ) decyduje kwota egzekwowanej należności. Dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego organ egzekucyjny przesyła do banku zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami oraz kosztami egzekucyjnymi. Mając powyższe na uwadze należy podnieść, że za umorzeniem kosztów egzekucyjnych może przemawiać "ważny interes publiczny" (a jedynie o taką przesłankę można rozważać w niniejszej sprawie), jeżeli nie narusza on przy tym postanowień ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. Nr 123, poz. 1291). Tymczasem, w świetle dokonanych ustaleń (obejmujących sytuację finansową Spółki od 2005 do 2007 r.), firma A przynosi zysk, wspólnicy spółki cywilnej (lub ich rodziny) mają dochody, które zabezpieczają ich egzystencję. Zresztą z oświadczeń strony nie wynika, aby spółka była zagrożona upadłością (jej majątek jest większy od zobowiązań) i nie zamierzają w związku z istnieniem kosztów egzekucyjnych zwalniać pracowników. Tą sytuację potwierdza obecnie wyrażona przez wspólników wola uregulowania zaległych kosztów egzekucyjnych w systemie ratalnym, co świadczy, iż widzą oni możliwość wywiązania się z tych należności w sposób dobrowolny. Powyższe okoliczności uzasadniają pozostawienie na uboczu kwestii związanych z terminowością podejmowanych czynności egzekucyjnych i zawieszaniem oraz podejmowaniem postępowania egzekucyjnego. Sąd zauważa także, iż pojęcie interesu publicznego, o jakim mowa w art. 64 e § 2 pkt 2 ustawy egzekucyjnej powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Obowiązkiem organu egzekucyjnego orzekającego, w granicach swobody uznania administracyjnego, o umorzeniu kosztów egzekucyjnych, jest każdorazowe rozpoznanie znaczenia tej wartości w realiach stanu faktycznego konkretnej sprawy oraz jej wpływu na możliwe rozstrzygnięcie. Wynika to z treści przepisu art. 18 ustawy egzekucyjnej ustanawiającego regułę odpowiedniego zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym normujących zasady prowadzenia takiego postępowania. Z zasady pogłębienia zaufania obywateli do Państwa (art. 8 k.p.a.) wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego postępowania i rozstrzyganie sprawy przez organ administracji publicznej. Sąd nie stwierdził obecnie, aby przepis ten był naruszony w niniejszej sprawie, gdyż okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, a organ ustosunkował się do żądań i twierdzeń strony. Zatem, uwzględniając wszystkie podniesione wyżej okoliczności, stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej zajęte w rozpatrywanej sprawie uznać trzeba, zdaniem Sądu, za zgodne z obowiązującym prawem. Wobec tego Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 września 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271, z późn. zm.).