I SA/Gl 810/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2008 r. sprawy ze skargi A. s.c. w K. – E. S., J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenia zaległości podatkowej w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] strona skarżąca A. s.c. w K. – E. S., J. S. zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, nie podając przy tym jakichkolwiek argumentów mających uzasadnić wstrzymanie wykonania tejże decyzji. Decyzją tą organ drugiej instancji uchylił w części decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...]zł i umorzył zaległość podatkową w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [...] Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zapis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi jedną z ogólnych zasad postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do brzmienia art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, Sąd - na wniosek skarżącego - może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu (może ono obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy). Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W omawianej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji uchylającej w części decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług i umarzającej zaległość podatkową w określonej kwocie wraz z odsetkami za zwłokę, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W świetle powyższych uwag decyzja ta nie korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania takiej decyzji. Nie obliguje ona bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego – co należy podkreślić – nienoszącego znamion wykonalności. Na marginesie warto zauważyć, że strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie powołanych przepisów i przy zastosowaniu art. 61 § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.