I SA/Gl 839/13
PostanowienieWSA w Gliwicach2013-08-21
Skład orzekający: Piotr Łukasik
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, biorąc pod uwagę jej sytuację materialną?Ratio decidendi
Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania. Pozostała jej kwota po odliczeniu niezbędnych wydatków jest niewystarczająca do pokrycia kosztów sądowych.Stan faktyczny
Skarżąca M. G. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, że utrzymuje się wyłącznie z emerytury w kwocie 1.395,86 zł netto, z której ponosi stałe miesięczne wydatki w wysokości 984,95 zł. Dokumentacja potwierdziła jej dochody i wydatki. Skarżąca samotnie prowadzi gospodarstwo domowe i nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.Rozstrzygnięcie
Zwolniono skarżącą od kosztów sądowych.Pełny tekst orzeczenia
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym wskutek wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia zwolnić skarżącą od kosztów sądowych.
Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego do skargi w kwocie 100 zł, M. G. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (patrz pismo procesowe z dnia 18 lipca 2013 r.). W tych ramach skarżąca podniosła, że utrzymuje się tylko i wyłącznie ze świadczenia emerytalnego w kwocie 1.395,86 zł netto. Z kwoty tej ponosi stałe miesięczne wydatki w łącznej kwocie 984,95 zł. Oświadczenia skarżącej w tym zakresie poparte zostały dokumentację źródłową, która potwierdziła wysokość zarówno dochodów, jak i wydatków M. G.
W dalszej kolejności, w wyniku wezwania referendarza sądowego, wniosek skarżącej został złożony na urzędowym formularzu, w którym ponowiła ww. zakres prawa pomocy, o przyznanie którego się ubiega. W motywach wniosku powtórzyła przybliżona wyżej argumentację ze szczególnym naciskiem na deklarowane wyżej kwoty. Z treści oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, tj. lokal mieszkalny o pow. 49,9 m2. Nie posiada jakichkolwiek zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Jego rozstrzygnięcie sprowadzało się do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie: "P.p.s.a." Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z kolei przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 137/05, nie publ.).
Zapadłe obecnie rozstrzygnięcie jest wynikiem zestawienia z jednej strony kosztów postępowania sądowego, z drugiej zaś, dochodów skarżącej pomniejszonych o niezbędne stałe wydatki. W ocenie rozpoznającego wniosek kwota 410,91 zł, która pozostaje skarżącej po uiszczeniu stałych miesięcznych wydatków, nie pozwoli jej na poniesienie kosztów sądowych tego postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, że w przypadku skarżącego spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i dlatego orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło