I SA/Gl 843/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędziowie WSA Monika Krywow, Anna Rotter, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2025 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 6 czerwca 2024 r. nr SKO.F/41.4/351/2024/6835 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 1.036 (tysiąc trzydzieści sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1.Przedmiotem skargi P. B. (dalej: Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium) z dnia 6 czerwca 2024 r. Nr SKO.F/41.4/351/2024/6835 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (dalej: Prezydent) nr [...] z dnia 21 lutego 2024 r., w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2013 w kwocie 2 962 zł. 2. Dotychczasowy przebieg postępowania. 2.1. Prezydent ww. decyzją określił m.in. Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2013 r. Do przedmiotu opodatkowania za lipiec 2013 r. przyjął grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 6.110 m2, budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 1.280,67 m2, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 143.800 zł. 2.2. W odwołaniu Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, ww. decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 122 w związku z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (tj. Dz.U. z 2025 r., poz. 111, w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, dalej: O.p.), polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, tj. zaniechaniu ustalenia faktycznego sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości przez wszystkich podatników; 2) art. 121 § 1 w związku z art. 187 § 1 O.p. polegające na prowadzeniu postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych wskutek selektywnego gromadzenia materiału dowodowego i dokonaniu jego dowolnej oceny; 3) art. 1a, art. 2, art. 4 i art. 6 ust. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 70 w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, dalej: u.p.o.l.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że na nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania jest prowadzona działalność gospodarcza pomimo braku podstaw do tego. W związku z tym pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania albo uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, zasądzenie od organu na rzecz odwołującego się zwrotu kosztów postępowania według obowiązujących norm. 2.3. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, przywołując przepisy u.p.o.l. wskazało, iż zgodnie z art. 6 ust. 11 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne. Kolegium podniosło, iż nieruchomość położona w K. przy ul. [...], w lipcu 2013 r. stanowiła współwłasność: G. A., D. A., Skarżącego, G., K. S.A. w K., A. i M. L., E. i I. L., M. S. i J. Z. oraz J. P. Prowadzone postępowanie wykazało, że osoby fizyczne, będące współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości oraz Główny Instytut Górnictwa nie prowadzą działalności gospodarczej, a budowle podlegają opodatkowaniu tylko wówczas, kiedy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Kolegium materiał dowodowy pozwala na zajęcie stanowiska poprzez pryzmat art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu, jakie powinno być zastosowane przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, że istnieje pośredni/potencjalny związek przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą prowadzoną przez K. SA. Co oznacza, iż nieruchomość winna być opodatkowania według wyższej stawki podatku. Po pierwsze udział w nieruchomość wchodził w skład przedsiębiorstwa K. S.A. (dalej: K. S.A.), po drugie - spółka jako jej współużytkownik wieczysty gruntu i współwłaściciel budynków miała możliwość czerpania pożytków z jej posiadania chociażby na gruncie podatkowym poprzez uwzględnienie w kosztach prowadzonej działalności odpisów amortyzacyjnych czy tez podatku od nieruchomości (w odniesieniu do którego K. S.A. w piśmie z 17.04.2015 r. wskazała, że nabywając na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z [...] r. udział w zabudowanej przedmiotowej nieruchomości wprowadziła tę nieruchomość na majątek, a w konsekwencji opodatkowała podatkiem od nieruchomości), co z kolei wpływa na ogólny wynik finansowy prowadzonej działalności podmiotu gospodarczego (bez względu na to czy nieruchomość jest faktycznie wykorzystywania w działalności czy też nie), czyli osiągnięcie zysku. Jednocześnie zauważenia istotny jest fakt, że udział w nieruchomość K. S.A. nabyłs jako zaspokojenie i zabezpieczenie swoich wierzytelności dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej. Dodatkowo uwzględniając przedmiot prowadzonej przez K. SA. działalności gospodarczej, zgodnie z KRS, oraz gospodarcze przeznaczenie nieruchomości, istniała również potencjalna możliwości wykorzystywania gruntów, budynków i budowli do prowadzenia przez K. S.A. działalności gospodarczej i czerpania z tego tytułu korzyści finansowych np. z tytułu wynajmu nieruchomości. Związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni czy też potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność ta jest w danym obiekcie faktycznie i wdanym czasie prowadzona (wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2021 r. w sprawie III FSK 3960/21). Odnosząc się do kwestii przedawnienia, Kolegium przywołując przepisy art. 70 § 1 O.p., art. 70 § 6 pkt 2 O.p. oraz art. 70 § 7 pkt 2 O.p., wskazało, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Skarga na decyzję Kolegium z dnia 11 września 2017 r. znak: SKO.F/423/1630/11012/17 została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dnia 16 października 2017 r., natomiast orzeczenie w sprawie skargi I SA/Gl 1480/21 zostało doręczone Kolegium 4 kwietnia 2023 r. Natomiast decyzją z dnia 7 czerwca 2023r., znak: SKO.F/41.4/412/2023/8951 Kolegium uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W związku z powyższym organ podatkowy wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za nieruchomość położoną w K. przy ul. [...] za rok 2013 (za miesiąc lipiec) z uwagi na fakt, iż w miesiącu lipcu 2013 r. zmienił się stan własności przedmiotowej nieruchomości. 2.4. W skardze na ww. decyzję Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania albo uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz odwołującego się zwrotu kosztów postępowania według obowiązujących norm, zarzucił naruszenie: 1) art. 121 § 1 w związku z art. 187 § 1 O.p. polegające na prowadzeniu postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych wskutek selektywnego gromadzenia materiału dowodowego i dokonaniu jego dowolnej oceny; 2) art. 1a, art. 2, art. 4 i art. 6 ust. 11 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że na nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania jest prowadzona działalność gospodarcza pomimo braku podstaw do tego. Zdaniem pełnomocnika Kolegium pominęło wyjaśnienia współwłaścicieli, że nie prowadzili oni działalności gospodarczej na nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania. Kolegium niezasadnie uznało także, iż udział w nieruchomości wchodził w skład przedsiębiorstwa K., co oznacza, że istniała potencjalna możliwości wykorzystywania gruntów, budynków i budowli do prowadzenia przez K. S.A. działalności gospodarczej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że w istocie żadnego związku pośredniego, czy potencjalnego nie było. K. S.A. w 2013 r. prowadził działalność wydobywczą. Brak jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że na nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania znajdują się złoża, które mogłyby być eksploatowane. Ponadto Spółka R. S.A. (będąca następcą prawnym K. S.A.) oświadczyła, że K. S.A. nie prowadził działalności gospodarczej na nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania. Na poparcie prezentowanego stanowiska pełnomocnik przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym wyrok NSA z dnia 2.03.2021r. III FSK 2412/21. Ponadto podniósł, iż Kolegium nie wzięło pod uwagę argumentacji zawartej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24.02.2021r. (SK 39/19). 2.5. W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 3.1. Skarga okazała się zasadna, jednak z przyczyn, które nie zostały w niej podniesione. 3.2. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.Dz. U. z 2024. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.3. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy kwestii opodatkowania według wyższej stawki podatkowej od nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, będących od lipca 2013 r. w posiadaniu Skarżącego jako osoby fizycznej oraz dwóch osób prawnych. Zdaniem Sądu z uwagi na uchybienia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i związaną z tym koniecznością eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, rozważenie spornej pomiędzy stronami postępowania kwestii okazało się przedwczesne. Uchybienia te odnoszą się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres objęty zaskarżoną decyzją oraz sprzeczność sentencji z jej uzasadnieniem w zakresie wskazania przedmiotu sprawy. 3.4. Z uwagi na fakt, iż przesądzenie, że w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lipiec 2013 r. determinuje możliwość orzekania w sprawie przez organy podatkowe, w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest rozważenie kwestii przedawnienia. Jednakże, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli legalności w tym zakresie z uwagi na naruszenie przez Kolegium przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Egzemplifikację stanowi uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które jest wewnętrzne sprzeczne, niejednoznaczne i nie daje odpowiedzi na zasadnicze na tym etapie postępowania pytanie czy zobowiązanie w podatku od nieruchomości objęte zaskarżoną decyzją uległo przedawnieniu czy też nie. Weryfikacja ta nie jest również możliwa w oparciu o przedłożone akta sprawy. Zaskarżona decyzja nie spełnia standardów określonych w powołanym już wyżej przepisie art. 210 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 4 O.p. W tym ramach wskazać należy, iż zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Niemniej jednak na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Natomiast zgodnie z art. 70 § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Rozważając kwestię przedawnienia Kolegium błędnie przywołało skargę na decyzję Kolegium z dnia 11 września 2017 r. znak: SKO.F/423/1630/11012/17, która została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dnia 16 października 2017 r., zakończona wyrokiem tut. Sądu w sprawie I SA/Gl 1480/21. Wyjaśnić bowiem należy, że ww. decyzja dotyczyła podatku od nieruchomości za sierpień i wrzesień 2013 r. A zatem nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w rozpoznawanej sprawie w związku z wniesieniem skargi do Sądu. Na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lipiec 2013 r. miało natomiast wpływ wniesienie skargi na decyzję Kolegium z dnia 11 września 2017 r. nr SKO.F/423/1635/11017/17. W sprawie tej został wydany wyrok z dnia 21 listopada 2022 r. przez WSA w Gliwicach, który w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Skarżącego został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2021 r. III FSK 21/21. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnoszące się do kwestii przedawnienia nie spełnia bowiem wymogów określonych w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Z powołanego przepisu wynika natomiast, że elementami niezbędnymi decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii, wskazywanie, że podniesione przez stronę argumenty zostały wzięte pod uwagę lub też nie zostały, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności. Niezbędne jest też wykazanie jakie znaczenie dla potrzeb rozstrzyganej sprawy mają dowody wskazane przez organ w uzasadnieniu decyzji. Tylko decyzja spełniająca te kryteria może w pełni realizować zasady ogólne postępowania podatkowego wyrażające się w prowadzeniu postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.) oraz przekonywaniu polegającym na wyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy (art. 124 O.p.). Zamieszczenie w decyzji wyczerpującego uzasadnienia stanowi element prawa jednostki do prawidłowego zaskarżania decyzji, a także warunek prawidłowego sprawowania kontroli instancyjnej w ramach zasady dwuinstancyjności postępowania czy kontroli sądowej. Powyższe stanowi element standardu sprawiedliwości proceduralnej, którego obowiązek poszanowania we wszystkich postepowaniach mających na celu rozstrzygnięcie spraw indywidualnych wynika z zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w treści art. 2 Konstytucji RP (wyrok TK z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt SK 30/05). Kwestia ta nabiera szczególnego znaczenia w przypadku instytucji o charakterze gwarancyjnym jaką na gruncie prawa podatkowego jest przedawnienie. 3.5. Dalej przypomnieć należy, że godnie art. 210 § 1 O.p. decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu podatkowego; 2) datę jej wydania; 3) oznaczenie strony; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie; 8) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny albo podpis potwierdzony profilem zaufanym ePUAP. Zgodnie natomiast z § 4 uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zatem w myśl art. 210 § 1 pkt 5 O.p. rozstrzygnięcie jest odrębnym elementem decyzji od jej uzasadnienia, które z kolei jest uregulowane w art. 210 § 1 pkt 6 oraz w 210 § 4 O.p. Jak podnosi się w doktrynie (por. H. Dzwonkowski w Komentarzu do art. 210 ustawy - Ordynacja podatkowa, Wyd. ABC, publikowanym w systemie informacji prawnej LEX) "Rozstrzygnięcie zwane osnową decyzji powinno być jednoznaczne, jasne i pełne. W podatkach szczególną rolę odgrywa jednoznaczność co do kwot zobowiązań podatkowych (...)". Tak też wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r. I FSK 903/12. Podobnie wskazali S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek w Komentarzu do Ordynacji podatkowej, Wydawnictwa Lexis Nexis, wydanie 8, Warszawa 2013, s. 896, wyjaśniając iż "Rozstrzygnięcie jest tym elementem decyzji, który określa skutki prawnopodatkowe ustalonego przez organ podatkowy stanu faktycznego i zastosowanych przepisów prawnych. Z rozstrzygnięcia powinien wynikać zakres praw lub obowiązków strony, która jest adresatem decyzji. Rozstrzygnięcie zatem powinno być sformułowane w sposób zrozumiały, precyzyjny i wyczerpujący. (por. wyrok NSA z 26 października 1995 r., SA/Po 1024/95, "Prawo Gospodarcze" 1996, nr 4, s. 20). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 sierpnia 1995 r., III SA 1225/94 (ONSA 1996, Nr 3, poz. 135), zwrócił uwagę na potrzebę jednoznacznego formułowania tego elementu decyzji podatkowej, stwierdzając, że rozstrzygnięcie będące treścią decyzji musi być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób niebudzący wątpliwości, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały nałożone. (por. też wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 maja 2017 r. I SA/Sz 249/17). Przedmiotem skargi jest natomiast decyzja Kolegium w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r. – jak wskazano w jej sentencji, choć z jej uzasadnienia wynika, że dotyczy ona wyłącznie lipca 2013 r. Rozstrzygnięcie, zwane także osnową decyzji, jest zdaniem lub zespołem zdań formułujących uprawnienia lub obowiązki ustalone w decyzji. Z tego względu element ten należy uznać za najważniejszy w tekście decyzji. Treść rozstrzygnięcia powinna być jasna i precyzyjna. Określa ono, jakie skutki prawnopodatkowe rodzi ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny sprawy. Tymczasem rozstrzygnięcie zawarte w sentencji zaskarżonej decyzji nie koresponduje z treścią uzasadnienia. W konsekwencji zaskarżona decyzja (podobnie jak organu I instancji) zawiera sprzeczność polegającą na rozbieżności we wskazaniu przedmiotu rozstrzygnięcia, tj. okresu rozliczeniowego, jakiego dotyczy. Sąd zauważa, że w wyroku z dnia 15 sierpnia 1985 r., III SA 730/85, GAP 1987, nr 5, s. 43, NSA uznał że: "Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie. O ile może być wydana decyzja bez uzasadnienia (np. decyzja uwzględniająca żądanie strony), to nie można wydać decyzji bez rozstrzygnięcia. Z tego też względu, w razie sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji a jej uzasadnieniem, za miarodajną należy przyjąć treść rozstrzygnięcia. W razie więc, gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji należy przyjąć, że w szczególności utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie, sformułowane przez organ I instancji." Strona z treści decyzji (osnowa i pozostające w korelacji z nią uzasadnienie) winna uzyskać pełny, wyczerpujący i precyzyjny obraz przysługujących jej praw i obowiązków, nie może być zdana na domyślanie się intencji organu lub poszukiwanie uzasadnienia w zawartości akt administracyjnych. Stąd jako jedną z najistotniejszych wad uzasadnienia należy uznać właśnie niepowiązanie uzasadnienia rozstrzygnięcia z rozstrzygnięciem decyzji. Na gruncie badanej sprawy, w rozstrzygnięciu decyzji organu I jak i II instancji, organ ten określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r., podczas gdy w odniesieniu odniósł się jedynie do lipca 2013 r., co oznacza wewnętrzną sprzeczność decyzji. W konsekwencji zaskarżona narusza przepisy art. 210 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 4 O.p. w stopniu skutkującym koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego. Z uwagi na powyższe powody uchylenia decyzji w postaci naruszenia wskazanych przepisów prawa procesowego przedwczesne byłoby szczegółowe rozważanie pozostałych zarzutów skargi. Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium uwzględni wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną. Oznacza to, że w sentencji decyzji wskaże właściwy przedmiot postępowania tj. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za lipiec 2013 r. Rozważy także czy doszło do przedawnienia tego zobowiązania. 3.6. Wobec stwierdzonych powyżej nieprawidłowości Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania sądowego składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 119 zł, koszty zastępstwa procesowego dla radcy prawnego w wysokości 900 zł oraz opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.