I SA/Gl 864/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej- umorzenia zaległości podatkowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta K. nie wyraził zgody na umorzenie H. S. zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości [...]zł. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez H. S. skargą z dnia 22 września 2009 r. W piśmie procesowym z dnia 2 grudnia 2009 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, motywując swój wniosek trudną sytuacją finansową oraz prowadzonym wobec niej postępowaniem egzekucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga jednak, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania może bowiem zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, tj. nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia o niewyrażeniu zgody na umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami. W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju postanowienie nie ma przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. Postanowienie to nie nakłada na skarżącą jakichkolwiek obowiązków, dotyczy bowiem niewyrażenia zgody na zastosowanie ulgi. Z wyżej wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.