I SA/Gl 901/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Granieczny (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego A Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji, określającą wysokość zobowiązania skarżącej spółki w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł. W inicjującej postępowanie w niniejszej sprawie skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadniono niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków "z uwagi na to, że kwota potencjalnej zaległości podatkowej objęta niniejszym postępowaniem jest (...) zobowiązaniem, którego wykonanie mogłoby doprowadzić do zachwiania płynności finansowej i w konsekwencji pogorszenia kondycji przedsiębiorstwa co w ogólnie trudnej sytuacji gospodarczej mogłoby spowodować konieczność wszczęcia np. postępowania naprawczego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji wstrzymanie wykonania stanowi wyjątek od tej zasady i już z tego powodu może ono znaleźć zastosowanie jedynie w sytuacjach nadzwyczajnych. Potwierdza to art. 61 § 3 powołanej ustawy, który stanowi, iż Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymaga również podkreślenia, iż w kwestii tej Sąd orzeka przede wszystkim na podstawie zawartych we wniosku twierdzeń strony. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie poglądem to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Twierdzenia te winny zaś zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony [por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795; z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 754/09, LEX nr 552410; z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, LEX nr 564208; z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, LEX nr 575347]. Jeżeli zatem wnioskodawca podnosi, iż nieuwzględnienie jego żądania "mogłoby doprowadzić do zachwiania płynności finansowej", a w konsekwencji "spowodować konieczność wszczęcia np. postępowania naprawczego", to twierdzenia te winien poprzeć stosownymi w tym zakresie dokumentami ukazującymi jego sytuację, zwłaszcza stan finansowy i majątkowy tj. wysokość obrotu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, aktualny bilans dochodów i strat, relacje aktywów do pasywów itd. [por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, LEX nr 575347]. Tymczasem dokumentów takowych w aktach sprawy brak, w szczególności nie zostały one złożone wraz z rozpoznawanym wnioskiem. Nie ulega wątpliwości, iż w tym stanie rzeczy, nie jest możliwym ustalenie, czy powołana we wniosku okoliczność ("zachwianie płynności finansowej") stanowi realne zagrożenie, a jeśli tak, to czy jej wystąpienie może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki i dlatego na podstawie ostatnio powołanego przepisu orzeczono jak w sentencji.