I SA/Gl 913/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi p o s t a n a w i a odrzucić skargę A w B. (dalej: "skarżąca" albo "A"), reprezentowana przez zarządcę – T. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., oznaczoną w sentencji postanowienia, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości [...] zł począwszy od miesiąca stycznia 2014 r. do maja 2015 r. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 lipca 2016 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie podpisanie skargi, złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania skargi (uchwały o wyborze zarządu) oraz uchwały wyrażającej zgodę na wniesienie skargi w trybie art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 3 sierpnia 2016 r. Przy piśmie z dnia 5 sierpnia 2016 r. przedłożone zostały do akt nn. sprawy skarga podpisana przez dwóch członków A, pełnomocnictwo procesowe udzielone radcy prawnemu L. R. z dnia 7 lipca 2016 r., udzielone przez zarząd A, uchwała z dnia[...] z dnia [...] w sprawie zmiany składu zarządu A oraz uchwała nr [...] z dnia [...] w sprawie powołania zarządcy A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 P.p.s.a. wszystkim pismom w postępowaniu sądowym oraz zawierać dodatkowe elementy, określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia. W omawianej sprawie skarga podpisana została przez zarządcę nieruchomości w osobie T. C., który jednak nie mógł reprezentować skarżącej A w postępowaniu przed sądem administracyjnym z uwagi na fakt, iż nie należy on do kręgu osób, wskazanych w art. 35 P.p.s.a., mogących być pełnomocnikiem strony. Zgodnie bowiem z art. 35 P.p.s.a. "§ 1. Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. § 2. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej". Powyższa regulacja wyraźnie potwierdza, że T. C. działający jako "zarządca" w oparciu o umowę zlecenia zawartą ze skarżącą nie może być uznany za jej pełnomocnika. Z tego też względu Sąd postanowił wezwać zarząd skarżącej A do podpisania skargi, przedłożenia uchwały właścicieli lokali, podjętej w trybie art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali, wyrażającej zgodę na dokonanie czynności, tj. wniesienie skargi w niniejszej sprawie, przedłożenia uchwały o wyborze zarządu skarżącej w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Tymi bowiem brakami złożona skarga była obarczona. Pomimo skutecznie doręczonego wezwania, członkowie zarządu A nie nadesłali uchwały wyrażającej zgodę na wniesienie skargi do Sądu w trybie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2015 r., poz. 1892), zaś termin na dokonanie tej czynności upłynął bezskutecznie z dniem 10 sierpnia 2016 r. Reasumując, w rozpatrywanej sprawie nie został usunięty w wyznaczonym terminie brak formalny skargi. Obliguje to Sąd do jej odrzucenia. Jednocześnie Sąd zauważa, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po upływie terminu wynikającego z art. 53 § 1 P.p.s.a. Z akt sprawy o sygn. I KO/Gl 44/16 wynika, że skarga została wniesiona w dniu 10 czerwca 2016 r., jednakże bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a zatem z pominięciem organu, który wydał zaskarżoną decyzję tj. z naruszeniem art. 54 § 1 P.p.s.a. Sytuacja tego rodzaju była rozważana w orzecznictwie. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 14 maja 2014 r., sygn. II FSK 783/14, że wniesienie pisma do sądu zamiast do organu administracji publicznej skutkuje tym, że to sąd powinien ją do właściwego organu, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd do właściwego organu administracji publicznej. W związku z powyższym pismem z dnia 14 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przekazał skargę do organu celem sporządzenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych sprawy. Z nadesłanych akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 13 maja 2016 r. Tym samym termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia decyzji, upłynął bowiem w dniu 13 czerwca 2016 r. Jest tak dlatego, gdyż ostatni dzień terminu przypadł na dzień wolny od pracy, tj. niedzielę 12 czerwca 2016 r., a zatem za ostatni dzień terminu należy uznać najbliższy dzień powszedni, czyli poniedziałek 13 czerwca 2016 r. Powyższe oznacza, że skarga wniesiona została po upływie terminu, albowiem wniesienie tej skargi bezpośrednio do Sądu (tj. z pominięciem organu administracji publicznej) – w świetle powołanych wyżej przepisów – nie wywołało procesowego skutku w postaci wniesienia jej z zachowaniem ustawowego terminu, zaś za datę jej wniesienia należało uznać 14 czerwca 2016 r. Z uwagi na to, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia