I SA/Gl 927/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – rozłożenia na raty zaległości podatkowej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...], którą organ I instancji nie wyraził zgody na zmianę decyzji z dnia [...] r. nr [...] w części dotyczącej dalszego rozłożenia na raty zapłaty ostatniej raty zaległego podatku dochodowego ustalonej na dzień 1 kwietnia 2008 r. W skardze na wspomnianą na wstępie decyzję organu odwoławczego B. B. wniósł miedzy innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ów, podobnie jak i skarga, nie zawierał jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków." Trzeba w tym miejscu podkreślić, że w przypadku rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczne jest rozważenie w pierwszej kolejności, czy w konkretnej sytuacji decyzja administracyjna nadaje się i wymaga wykonania, przy czym przez pojęcie wykonania należy rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji. Zarówno z praktyki sądowniczej jak i z piśmiennictwa wynika, że nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Przyjmuje się bowiem, że instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (tak L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04 i z dnia 4 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 956/04 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 1539/03, LEX nr 203327, patrz także T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s.217). W konsekwencji poczynienie ustaleń co do wykonalności zaskarżonej obecnie decyzji może przesądzić niejako o tym, iż wniosek nie będzie mógł być uwzględniony, i to niezależnie od tego, czy istnieją inne argumenty mogące przemawiać na rzecz takiej konkluzji. W toku rzeczonych ustaleń przyjęto, że wykonaniu podlegają akty nakładające na adresata jakieś obowiązki, w szczególności zaś takie, które mogą stać się przedmiotem egzekucji (por. L. Klat-Wertlecka, Wykonalność..., s. 545 i 547-548; autorka zauważyła, iż większość "aktów odmownych" wydawanych w toku postępowania administracyjnego nie nadaje się do wykonania, gdyż "nie zmieniają sytuacji prawnej adresata aktu".). Jest bezspornym, iż zaskarżona decyzja nie może być uznana za taki akt. Nie nakłada ona na skarżącego jakichkolwiek obowiązków, zwłaszcza takich, które mogłyby być realizowane w drodze egzekucji, skoro dotyczy odmowy uwzględnienia wniosku o zmianę decyzji w przedmiocie zastosowanej ulgi. Decyzja ta jest aktem podjętym w postępowaniu zmierzającym do wykonania obowiązków wynikających z innego aktu administracyjnego, tj. decyzji, która nie stanowi jednak przedmiotu skargi w niniejszym postępowaniu. Reasumując, zaskarżona obecnie decyzja nie kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Niezależnie od przyjętej konstatacji należy podkreślić, że skarżący nawet nie podjął próby naprowadzenia na okoliczności, które uzasadniałyby rozpoznany wniosek. W tym stanie rzeczy, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.