I SA/Gl 930/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 396 (słownie: trzy dziewięćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Mocą zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej także w skrócie: "organ odwoławczy" lub "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2007 w kwocie [...] zł obejmującą grunty położone w Z. przy ul. [...] działki nr [...]. Pismem z dnia 15 lipca 2014 r. A.P. wniósł skargę na ww. decyzję wnosząc o jej uchylenie bądź umorzenie postępowania. W motywach skargi odnotował między innymi, że zaskarżona decyzja dotycząca podatku od nieruchomości za 2007 r. istnieje aktualnie równolegle z drugą decyzją Kolegium dotyczącą tego samego przedmiotu, mianowicie jest to decyzja z dnia [...] nr [...]. Ta ostania decyzja jest przedmiotem skargi A.P. zarejestrowanej w repertorium tut. Sądu pod sygn. akt I SA/Gl 927/14. Analiza sentencji decyzji znajdującej się w aktach administracyjnych tamtej sprawy prowadzi do wniosku, że obie decyzje Kolegium rozstrzygają o odwołaniu A.P. do decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] nr [...]. W ramach odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 12 sierpnia 2014 r.) organ odwoławczy wniósł o uwzględnienie skargi w tej sprawie, akcentując odnotowaną wyżej zbieżność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 P.p.s.a. stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę Sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w przypadku zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, o ile zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach. Co więcej, w sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 1 P.p.s.a.) na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego (art. 120 P.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten wydany zostały z naruszeniem przepisów prawa, o którym mowa art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. i odpowiednio art. 247 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej w skrócie: "O.p.". co obligowało Sąd do stwierdzenia jej nieważności. Rozważania w zakresie dokonanej przez Sąd oceny legalności rozpocząć należy od wskazania, że zaskarżona decyzja wydana została w wyniku rozpoznania odwołania A.P. od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2007 w kwocie [...] zł, które to odwołanie zostało rozstrzygnięte inną ostateczną w toku instancji decyzją Kolegium. W tym miejscu wskazać należy zatem, że jedną z najważniejszych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji ostatecznych zawarta w art. 128 O.p., zgodnie z którą decyzje ostateczne mogą być weryfikowane tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych w Ordynacji podatkowej lub w ustawach szczególnych. Przesłanki uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych, ich wygaśnięcia oraz stwierdzenia nieważności określa szczegółowo Ordynacja podatkowa. Dopóki ostateczna decyzja administracyjna rozstrzygająca konkretną indywidualną sprawę jednostki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, niedopuszczalne jest ponowne rozstrzyganie o tożsamym uprawnieniu podmiotowym nową decyzją. Możliwe jest w takiej sytuacji jedynie orzekanie w sprawie jej zmiany lub uchylenia, na zasadach określonych we właściwych przepisach. Zgodnie z kolei z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. wadą nieważności dotknięta jest decyzja, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, gdy zachodzi tzw. tożsamość spraw. Przyjęto w tej sprawie, że decyzja Kolegium z dnia [...] nr [...] rozstrzyga o odwołaniu, które organ odwoławczy rozpoznał uprzednio decyzją z dnia [...] nr [...]. Z uwagi na stwierdzoną tożsamość przedmiotową, jak również podmiotową obu decyzji, Sąd uznał, że zaskarżona w tej sprawie decyzja jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Stwierdzenie nieważności decyzji czyni z kolei zbędną potrzebę dokonania przez Sąd merytorycznej oceny zarzutów zawartych we wniesionej przez stronę skardze (por. wyrok NSA z dnia 15.09.2011 r., sygn. akt II GSK 777/10, LEX nr 966211). Wypada odnotować, że zarzuty te de facto staną się przedmiotem rozważań w sprawie I SA/Gl 927/14. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 P.p.s.a., Sąd orzekł o nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 1 wyroku). O tym, że decyzja ta nie podlega wykonaniu orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na zasadzie art. 152 P.p.s.a. Z kolei o zwrocie kosztów postępowania w pkt 3 wyroku orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., mając na uwadze art. 210 § 2 tej ustawy.