I SA/Gl 945/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia odrzucić skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. decyzją z dnia [...], nr [...] określił skarżącemu T.K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie [...] zł. Z kolei decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach uchylił powyższą decyzję organu pierwszej instancji i orzekł, że prawidłowa wysokość wskazanej należności wynosi [...] zł. W piśmie datowanym na 22 lipca 2018 r. T.K. sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wskazaną decyzję organu odwoławczego. Skarga ta nie zawierała wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. Nie została również własnoręcznie podpisana (imię i nazwisko skarżącego zostało w niej naniesione pismem maszynowym tak samo, jak pozostały tekst). W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał w dniu 28 sierpnia 2018 r. zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi i podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 14 września 2018 r. W dniu 21 września 2018 r. skarżący przedłożył dwa pisma: jedno z nich zawierało wskazanie wartość przedmiotu zaskarżenia; drugie – jakkolwiek nazwane skargą – w treści swej nie odpowiadało skardze uprzednio wniesionej (zawarte w niej uzasadnienie zostało zmienione). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec niewykonania wezwania do jej podpisania. Przedstawienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od odnotowania, że w myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie natomiast do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony (a więc także skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Mowa tu o podpisie własnoręcznym, a nie: mechanicznie odtworzonym np. za pomocą urządzenia powielającego (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1144/05 dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie niewystarczające jest też samo napisanie pismem maszynowym, kto skargę miał podpisać (por. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 377/12, dostęp: jw.) ani posłużenie się podpisem elektronicznym (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13, dostęp: jw.). Zarazem dostrzec trzeba, że niespełnienie wymogu własnoręcznego podpisania skargi uniemożliwia uznanie, że pismo to wyraża rzeczywistą wolę podmiotu, w imieniu którego zostało wniesione i tym samym stanowi przeszkodę do nadania skardze biegu. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a. Jeżeli jednak pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w myśl którego podlega ona odrzuceniu przez sąd. Odniesienie powyższego do analizowanego przypadku wymaga stwierdzenia, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi wniesionej w niniejszej sprawie poprzez jej podpisanie nie zostało przez skarżącego wykonane. Biorąc pod uwagę czas jego doręczenia, uznać trzeba było, że ostatnim dniem terminu do dokonania tej czynności był piątek 21 września 2018 r. Wprawdzie w tym czasie skarżący przesłał własnoręcznie podpisane przez siebie pismo nazwane skargą, jednakże w treści swej, jak już wspomniano, nie odpowiadało ono skardze, którą wcześniej wniósł i o której podpisanie został wezwany. W związku z tym uznać należało, że skarga, pomimo wezwania, nie została podpisana w wyznaczonym terminie, co skutkować musiało jej odrzuceniem. Z tego względu wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne. Dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.