I SA/Gl 946/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia odrzucić skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. decyzją z dnia [...], nr [...] określił skarżącemu T.K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie [...] zł. Z kolei decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy tę decyzję organu pierwszej instancji. W piśmie datowanym na 22 lipca 2018 r. T.K. sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wskazaną decyzję organu odwoławczego. Skarga ta nie zawierała wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. Nie została również własnoręcznie podpisana (imię i nazwisko skarżącego zostało w niej naniesione pismem maszynowym tak samo, jak pozostały tekst). W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał w dniu 28 sierpnia 2018 r. zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi i podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 14 września 2018 r. Jak dotąd nie zostało ono wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych. Przedstawienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od odnotowania, że w myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie natomiast do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony (a więc także skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Mowa tu o podpisie własnoręcznym, a nie: mechanicznie odtworzonym np. za pomocą urządzenia powielającego (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1144/05 dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie niewystarczające jest też samo napisanie pismem maszynowym, kto skargę miał podpisać (por. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 377/12, dostęp: jw.) ani posłużenie się podpisem elektronicznym (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13, dostęp: jw.). Zarazem dostrzec trzeba, że niespełnienie wymogu własnoręcznego podpisania skargi uniemożliwia uznanie, że pismo to wyraża rzeczywistą wolę podmiotu, w imieniu którego zostało wniesione i tym samym stanowi przeszkodę do nadania skardze biegu. Nie mniej istotne jest również to, że w myśl art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie natomiast do art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 231 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy. Zależy on od wartości przedmiotu zaskarżenia a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga na decyzję utrzymującą w mocy decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, a więc należności pieniężnej, powinna zawierać wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W przeciwnym wypadku dotknięta jest brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie jej biegu. Mając na względzie powyższe, zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanej sprawie wezwanie takie skierowano do skarżącego i nie zostało wykonane. Biorąc pod uwagę czas jego doręczenia, uznać trzeba było, że termin do dokonania tej czynności bezskutecznie upłynął z dniem 21 września 2018 r. Tym samym wniesioną skargę należało odrzucić, co też uczyniono na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.