I SA/Gl 954/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Randak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie oznaczone w sentencji, utrzymujące w mocy postanowienie, którym uznano za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez skarżącego w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Wnioskodawca podkreślił, że jego żądanie "jest w pełni uzasadnione wobec niewątpliwej niezgodności z prawem aktu stanowiącego podstawę prowadzonej egzekucji". Powoduje to, jego zdaniem, że kontynuowanie egzekucji "narusza porządek prawny oraz słuszny interes skarżącego". Organ nie ustosunkował się do wniosku, ograniczając się do jego odnotowania w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wytknąć należy organowi odwoławczemu, że nie zajął należytego procesowego stanowiska odnośnie do zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania. Zgodnie bowiem z art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), w razie wniesienia skargi na postanowienie organ, który je wydał, powinien rozpoznać wniosek skarżącego o wstrzymanie jego wykonania, a nie poprzestawać na przekazaniu wniosku wraz ze skargą Sądowi. Niemniej, stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., takie przekazanie sprawia, że to Sąd staje się wyłącznie właściwy do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania. Skądinąd w świetle przywołanej regulacji nawet odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do Sądu, który może wydać postanowienie wstrzymujące wykonanie, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanej treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika po pierwsze, że zasadność zaskarżonego aktu lub czynności czy kwestia zgodności z prawem postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec wnioskodawcy, tak akcentowana w rozpatrywanym wniosku, nie mają znaczenia z punktu widzenia przesłanek wstrzymania wykonania. Okoliczności te mogą być rozważane w wyroku kończącym postępowanie w sprawie. Po drugie podkreślić zaś wypada, że sąd administracyjny wstrzymuje nie postępowanie egzekucyjne, czego domaga się skarżący, gdyż należy to do właściwości prowadzącego to postępowanie organu egzekucyjnego, lecz wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, choć takie rozstrzygnięcie skutkuje właśnie brakiem możliwości kontynuowania egzekucji administracyjnej. W tym kontekście zaznaczyć trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (tak L. Klat-Wertelecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, LEX nr 837880 z dnia 4 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 956/04 i z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1108/11, LEX nr 1070497). Wykonaniu podlegają zaś akty nakładające na adresata jakieś obowiązki, w szczególności te, które mogą stać się przedmiotem egzekucji (por. L. Klat-Wertelecka, Wykonalność..., s. 545 i 547-548; autorka zauważyła, iż większość postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego nie nadaje się do wykonania, gdyż odnosi się jedynie do kwestii procesowych. Identycznie oceniła "akty odmowne", które "nie zmieniają sytuacji prawnej adresata aktu".). Nie ulega wątpliwości, iż zaskarżone postanowienie nie może być uznane za akt tego rodzaju. Nie tylko bowiem nie nakłada ono na skarżącego jakichkolwiek obowiązków, zwłaszcza takich, które mogłyby być realizowane w drodze egzekucji, skoro dotyczy odmowy uwzględnienia zarzutów zgłoszonych przez skarżącego, lecz samo zapadło w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym mającym na celu wykonanie obowiązków publicznoprawnych, których zasadność nie stanowi jednak przedmiotu skargi w niniejszym postępowaniu. Zaskarżone postanowienie należy więc do kategorii aktów nie posiadających przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania, i to niezależnie od tego, czy zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., do których zresztą skarżący nie nawiązał, uzasadniając swój wniosek. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.