I SA/Gl 955/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. orzekł o solidarnej odpowiedzialności M. S. – Prezesa zarządu A Sp. z o.o. w T. jako osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe tejże spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 i 2010 r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości w łącznej kwocie [...] zł i odsetkami za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń i luty 2010 r. w łącznej kwocie [...] zł. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części i obniżył wysokość odsetek za zwłokę z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł, zaś w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. M. S., reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, w piśmie z dnia 13 czerwca 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] . Następnie w piśmie z dnia 22 lipca 2013 r., adresowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i zatytułowanym "Wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego" pełnomocnik skarżącego, powołując art. 61 § 2 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie: P.p.s.a., podniósł, że z decyzjami organu podatkowego nie sposób się zgodzić, gdyż zostały "wydane w oparciu o błędny stan faktyczny i prawny". Stwierdził, że tytuły wykonawcze, na podstawie których wszczęto wobec skarżącego egzekucję, są wadliwe. Wskazując na trudną sytuację majątkową skarżącego, spowodowaną w głównej mierze upadłością spółki, której M. S. był prezesem zaznaczył, że kwoty dochodzone przez organ egzekucyjny oscylują w granicach [...] zł. Skonkludował, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu. Pismo z dnia 22 lipca 2013 r., z uwagi na jego treść, uznane zostało za wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wskazane orzeczenie może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy). Zaakcentować trzeba, że inicjatywa do wskazania na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu (decyzji) przysługuje stronie skarżącej, która winna taki stan rzeczy uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu (decyzji) jest zatem wskazanie we wniosku na okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). W orzecznictwie akcentuje się, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2914/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1240731). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji) musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1240582). Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej ale również na analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek zawarty w piśmie z dnia 22 lipca 2013 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że oprócz ogólnikowych, nie popartych szczegółową argumentacją ani też jakąkolwiek dokumentacją twierdzeń o sytuacji majątkowej skarżącego, podstawę wniosku o wstrzymanie wykonania stanowią w istocie argumenty pełnomocnika dotyczące wadliwości zaskarżonej decyzji oraz tytułów wykonawczych, na podstawie których wobec skarżącego wszczęto postępowanie egzekucyjne. Zaznaczyć trzeba, że bez przedstawienia stosownych dokumentów, które potwierdzałyby wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest zdaniem Sądu możliwa w niniejszej sprawie ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Co więcej, argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania decyzji nie mogą być twierdzenia pełnomocnika o wadliwości decyzji czy też wystawionych wobec skarżącego tytułów wykonawczych. Zbadanie, czy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa może nastąpić jedynie w fazie sądowego postępowania rozpoznawczego, które zakończone zostanie wydaniem wyroku, rozstrzygającego merytorycznie postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. Nadto, sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić samoistnej i skutecznej przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego i to nawet wobec zarzutu pełnomocnika, że wystawione tytuły wykonawcze obarczone są wadą. W postępowaniu wpadkowym, dotyczącym wstrzymania wykonania aktu, bez znaczenia są bowiem zarzuty merytoryczne, dotyczące tak samego aktu, jak i podstawy egzekwowania jego wykonania (w rozpatrywanym przypadku – tytułów wykonawczych). Reasumując, pełnomocnik strony skarżącej w złożonym wniosku nie uargumentował w sposób przekonujący, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby istniały przesłanki do uwzględnienia złożonego wniosku. Mając powyższe na względzie, w oparciu o treść art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł zatem jak w sentencji postanowienia.