I SA/Gl 958/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska, , , po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji dotyczącej łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu p o s t a n a w i a przywrócić termin. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 5 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia. W piśmie z dnia 1 czerwca 2015 r. Z. K. i W. K. (dalej: skarżący) wnieśli o przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub doradcy podatkowego. Zarządzeniem z dnia 28 lipca 2015 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącym w dniu 4 sierpnia 2015 r. W piśmie nadanym w dniu 20 sierpnia 2015 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Uzasadniając tenże wniosek wskazali, że w poniedziałek 10 sierpnia 2015 r. wyjeżdżali na kilka dni do Niemiec i Włoch i pozostawili w sobotę 8 sierpnia 2015 r. sprzeciw do wysłania pracownicy ich firmy – A. K., zobowiązując ją do wysłania go najpóźniej 11 sierpnia 2015 r. A. K. w dniu 10 sierpnia 2015 r. około godziny 18:00 jechała do swojego chłopaka i po drodze miała wstąpić na pocztę. Na ul. [...] w W. uderzyła samochodem w wybiegającą ze znajdujących się tam zarośli sarnę. W wyniku zderzenia doszło do zranienia zwierzęcia i uszkodzenia jej samochodu, w którym wybuchła poduszka powietrzna. Musiała wezwać pomoc, zwierzę trzeba było dobić zaś A. K. z powodu kontuzji szyi nie chciała sama prowadzić pojazdu z rozbitym zderzakiem. W efekcie do domu wróciła po godzinie 21:00 i na skutek stresu i kontuzji zapomniała o celu dodatkowym podróży, jakim była wizyta na poczcie. W następnych dniach z powodu kontuzji nie przyszła do pracy, informując o tym syna skarżących, który zastępuje ich podczas nieobecności. Syn nie znał jednak kwestii związanej z niniejszą sprawą i nie zapytał A. K. o wysłanie przesyłki. Skarżący stwierdzili, że dopiero w piątek 14 sierpnia 2015 r. podczas rozmowy z synem dowiedzieli się o zaistniałym zdarzeniu i zapytali o wysłanie sprzeciwu. Ponieważ syn nie był zorientowany w sprawie, skontaktowali się z A. K., która dopiero podczas tej rozmowy przypomniała sobie o sprawie sprzeciwu. Okazało się wówczas, że list pozostał w samochodzie, który znajdował się już wówczas u mechanika. Skarżący wskazali też, że samochód "warsztat odebrał (...) sobie sam" od rodziców A. K., gdzie od miejsca zdarzenia było najbliżej. Zaznaczyli, że A. K. zaoferowała się sama z nadaniem listu zawierającego sprzeciw w piątek 14 sierpnia 2015 r., ale ponieważ termin wówczas już upłynął, skarżący zabronili jej tego, wiedząc, że w zaistniałej sytuacji sprzeciw winien być uzupełniony o wniosek o przywrócenie terminu. Do pisma skarżących zawierającego wniosek o przywrócenie terminu dołączony został sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego. Ponieważ wniosek o przywrócenie terminu nie zawierał własnoręcznych podpisów skarżących, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 września 2015 r. wezwano skarżących do usunięcia tego braku formalnego wniosku, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie na podstawie powyższego zarządzenia wezwano skarżących do uzupełnienia w terminie 14 dni wniosku o przywrócenie terminu, poprzez nadesłanie dokumentacji, uprawdopodobniającej okoliczności podniesione we wniosku, w szczególności wskazującej na zaistniałe zdarzenie drogowe, na które powołują się we wniosku (np. protokół policyjny, dokumentacja związana z naprawą pojazdu, zwolnienie lekarskie pracownicy firmy skarżących) oraz pobyt skarżących za granicą. Wskazano przy tym, że brak odpowiedzi na powyższe wezwanie może skutkować oddaleniem wniosku o przywrócenie terminu. Brak formalny wniosku o przywrócenie terminu usunięty został przez skarżących w terminie. Następnie w piśmie z dnia 30 września 2015 r. skarżący wnieśli o "wyjaśnienie (...) podstawy prawnej żądania" nadesłania dokumentacji, uprawdopodobniającej okoliczności podniesione we wniosku o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie: P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Warunkiem merytorycznego rozpoznania przez sąd wniosku o przywrócenie terminu jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.) a także dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie zdarzenie, będące przyczyną uchybienia terminu, miało miejsce w dniu 10 sierpnia 2015 r., natomiast skarżący (jak wynika ze złożonego wniosku o przywrócenie terminu) powzięli o nim wiadomość w dniu 14 sierpnia 2015 r. Uznać zatem należało, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 14 sierpnia 2015 r. Wniosek o przywrócenie terminu złożony został natomiast (data nadania) w dniu 20 sierpnia 2015 r. a zatem w przewidzianym siedmiodniowym terminie ustawowym, określonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. Dopełniona została także uchybiona czynność. Stwierdzenie zachowania terminu oraz dopełnienia czynności daje podstawę do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że wymóg uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu, w rozumieniu art. 87 § 2 P.p.s.a., nie jest tożsamy z wymogiem udowodnienia wszystkich okoliczności faktycznych, przemawiających za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 992/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1240584). Uprawdopodobnienie, o którym mowa w przepisie art. 87 § 2 P.p.s.a., jest instytucją o wiele mniej restrykcyjną od udowodnienia i oznacza, iż strona powinna jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1106/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1240809). W ocenie Sądu, pomimo nienadesłania dokumentacji, mogącej dodatkowo uprawdopodobnić podniesione we wniosku okoliczności, w rozpatrywanej sprawie skarżący w wystarczający sposób uprawdopodobnili brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu. Zaakcentować trzeba w tym miejscu, że uchybienie tego terminu nie było wynikiem ani niestaranności strony, niedbalstwa ani też braku dbałości o własne interesy. Niedochowanie terminu było spowodowane nagłym i nieprzewidzianym zdarzeniem, niezależnym tak od strony postępowania jak i od osoby, którą skarżący się posłużyli, stanowiącym przeszkodę w danych warunkach nie do przezwyciężenia. Mając zatem powyższe na względzie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.