I SA/Gl 962/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą T. L. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie [...]zł. W piśmie z dnia 21 października 2011 r. skarżący T. L. zawarł m.in. wniosek o "zablokowanie windykacji upomnienia". Następnie w piśmie z dnia 8 listopada 2011 r. skarżący wyjaśnił, w odpowiedzi na wezwanie z dnia 28 października 2011 r., że składa wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Wniosek ten nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazał żadnej takiej okoliczności, w ogóle nie formułując jakichkolwiek argumentów mających uzasadniać zastosowanie nadzwyczajnej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie przedstawił on faktów, które obrazowałyby jego aktualną sytuację finansową ani okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie sposób więc, oceniając tak sformułowany wniosek, stwierdzić istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, iż wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.168). W omawianej zaś sprawie skarżący poprzestał jedynie na sprecyzowaniu żądania, nie przedstawił natomiast, co należy powtórzyć, jakichkolwiek argumentów mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. W sytuacji zatem, gdy skarżący składając przedmiotowy wniosek ograniczył się tylko do sprecyzowania żądania, brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Również analiza akt sprawy nie daje podstaw do uznania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła takie niebezpieczeństwo lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Okoliczności takiej nie stanowi w szczególności sama konieczność spłaty zobowiązania podatkowego przypisanego skarżącemu decyzją pierwszoinstancyjną, która jest naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). Brak natomiast dowodów, by przypuszczać, że wykonanie to będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 ppsa. Należy też podnieść, iż wykonanie decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na podstawie tej decyzji zostaną zwrócone wraz z odsetkami ustawowymi. W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.