I SA/Gl 971/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.), Sędzia NSA Anna Wiciak, Asesor WSA Mirosław Kupiec, Protokolant Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" w . na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania I SA/Gl 971/05 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] 2005r. "A" Sp. z o.o. w B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]r. nr [...], ustalającą Spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za [...] 2001r. w wysokości [...] zł. Strona skarżąca podtrzymała wszystkie zarzuty podniesione w toku postępowania podatkowego, a nadto zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu organu podatkowego II instancji naruszenie art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w świetle art. 247 Ordynacji podatkowej w związku z zastosowaniem przez organ podatkowy przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług jako podstawy wymiaru dodatkowego zobowiązania podatkowego. Strona skarżąca podniosła również zarzut wadliwości wydania decyzji ustalających "przed ostatecznym rozstrzygnięciem o zasadności decyzji określających". Skarżąca Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji oraz jej uchylenie w całości w związku z jej bezzasadnością i wydaniem z rażącym naruszeniem prawa, a także o zwrot kosztów doradztwa podatkowego wraz z zastępstwem procesowym wg umowy. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] 2006r., będącym odpowiedzią na skargę z dnia [...] 2005r. wniósł o umorzenie postępowania sądowego, dołączając jednocześnie kopię decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] , którą organ uwzględnił w całości skargę "A" Sp. z o.o. w B., uchylając w całości własną decyzję, będącą przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, jak również poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.. Na rozprawie w dniu 8 maja 2006r., pełnomocnik organu odwoławczego podtrzymał wniosek o umorzenie postępowania, natomiast pełnomocnik strony skarżącej nie wniósł do niego zastrzeżeń, I SA/Gl 971/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Cytowany przepis stanowi samoistną podstawę dokonania przez organ administracji autokontroli, przy czym jedynym warunkiem, jaki musi zostać spełniony, aby wyczerpana została dyspozycja tego uregulowania, jest uwzględnienie skargi w całości (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. "Lexis Nexis", Warszawa 2004, str.106). Ponadto wskazać należy, iż uwzględnienie skargi w trybie autokontroli ograniczone jest przepisami o właściwości, co oznacza, iż tylko organ właściwy do dokonania weryfikacji decyzji (postanowienia czy innego aktu) może skargę uwzględnić (B. Adamiak, J. Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wyd. "Lexis Nexis", Warszawa 2004, str. 435). Wskazana sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Uwzględnienie w całości skargi przez organ powoduje jednocześnie, że odpada przyczyna, dla której zaskarżone zostało do Sądu rozstrzygnięcie organu podatkowego II instancji, co czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z wyżej wymienionych względów Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach oparte zostało na art., 201 § 1 w związku z art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.