I SA/Gl 974/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od części wyroku p o s t a n a w i a oddalić wniosek; W toku posiedzenia jawnego przeprowadzonego w dniu 13 stycznia 2009 r. doradca podatkowy (ustanowiona w ramach prawa pomocy w oparciu o postanowienie Sądu z dnia 14 kwietnia 2008 r.) złożyła wniosek o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy prawnej. Zaznaczyła, że koszty te nie zostały opłacone przez stronę skarżącą. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2009 r. przyznano T. K. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 25 marca 2009 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem sądu I instancji, wpłynęła skarga kasacyjna od przywołanego wyżej wyroku sporządzona przez dotychczasowego pełnomocnika skarżącego. W tych ramach zaskarżono orzeczenie w części dotyczącej "nie uznania przez Sąd Administracyjny, iż odszkodowanie zasądzone przez sąd powszechny na podstawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej w skrócie: updof). Pełnomocnik zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie: P.p.s.a.) przez dokonanie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b updof i wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 listopada 2006 r. sygn. akt SK 51/06. W wyniku wskazanych naruszeń pełnomocnik wniosła o "uchylenie w zaskarżonej części zaskarżonych decyzji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania." Jednocześnie w dniu 25 marca 2009 r. do sądu I instancji wpłynęła "opinia o bezcelowości skargi kasacyjnej od części wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r. w sprawie sygn. akt I SA/Gl 974/07 (...)." W tych ramach wspomniany wcześniej pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że odszkodowanie wypłacone w ramach umowy o zakazie konkurencji nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. d updof. Z tych względów uważa, iż zaskarżenie w tym zakresie opisanego wyżej wyroku jest niezasadne. W piśmie z dnia 24 marca 2009 r. zawarto nadto wniosek o przyznanie kosztów sporządzenia opinii o bezcelowości zaskarżania wyżej wskazanej części wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 250 P.p.s.a., wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. O przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu w ramach prawa pomocy wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków orzeka w drodze postanowienia wydawanego na posiedzeniu niejawnym referendarz sądowy albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 258 § 2 pkt 8, art. 16 § 2 P.p.s.a.), na które przysługuje odpowiednio sprzeciw lub zażalenie (art. 259 § 1 i 2 P.p.s.a. lub 227 P.p.s.a.) wolne od opłat sądowych. W piśmiennictwie trafnie zwrócono uwagę, że sposób sformułowania wskazanego przepisu ("o przyznaniu...") daje podstawę do podjęcia zarówno pozytywnego, jak i negatywnego rozstrzygnięcia, tzn. wydania postanowienia co do przyznania lub odmowy przyznania wynagrodzenia (por. J.P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2006, s. 532). Zasady przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075) - zwane dalej w skrócie rozporządzeniem. Co do zasady, w przypadku opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wynagrodzenie doradcy podatkowego wynosi 50 % kwoty wynagrodzenia określonego w oparciu o wartość przedmiotu zaskarżenia (patrz § 2 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia). Trzeba jednak w tym miejscu zwrócić uwagę pełnomocnika, że wskazane wyżej wynagrodzenie za sporządzenie opinii przysługuje w przypadku, gdy ustanowiony w sprawie pełnomocnik uznaje, że nie znajduje podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku. Analizowany przepis ma zatem zastosowanie w przypadku, kiedy pełnomocnik sporządził rzeczoną opinię, skutkiem czego nie wniesiono w sprawie skargi kasacyjnej. Tymczasem wyrok sądu I instancji z dnia 20 stycznia 2009 r. został w tej sprawie zakwestionowany. W ramach skargi kasacyjnej pełnomocnik wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. W skardze tej zawarto nadto wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika z urzędu. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do pozytywnego ustosunkowania się do wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów sporządzenia opinii o bezcelowości zaskarżenia części wyroku w przypadku, gdy wyrok ten został zakwestionowany w formie skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 i art. 16 § 2 P.p.s.a.