I SA/Gl 99/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Bożena Suleja, Protokolant Katarzyna Kot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz R. umorzył A S.A. w K. odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł oraz rozłożył na 23 raty należność główną w kwocie [...] zł z tytułu podatku od nieruchomości za 2003 r. Termin płatności ostatniej raty zaległości upłynął z dniem 31 grudnia 2006 r. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] uzupełnioną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz R. określił A S.A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. w łącznej kwocie [...] zł, w tym [...] zł od B, której A jest następcą prawnym oraz [...] zł od A. Z uwagi na brak wpłaty przez A, Burmistrz R. wystawił na nią następujące tytuły wykonawcze: - [...] z dnia [...] r. na łączną kwotę należności głównej – [...] zł, - [...] z dnia [...] r. na łączną kwotę należności głównej – [...] zł, - [...] z dnia [...] r. na łączną kwotę należności głównej – [...] zł, - [...] z dnia [...] r. na łączną kwotę należności głównej – [...] zł, tj. łącznie na kwotę [...] zł. Burmistrz R. skierował sprawę na drogę postępowania egzekucyjnego. Zawiadomieniami z dnia 26 lutego 2010 r. oraz z dnia 4 marca 2010 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, organ egzekucyjny wezwał odpowiednio C S.A. z siedzibą w B. i D Sp. z o.o. z siedzibą w D., aby należnej od nich kwoty z tytułu wierzytelności bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu - A S.A., lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie dochodzonych należności. Zawiadomienia zostały doręczone Spółce odpowiednio w dniu 26 lutego 2010 r. oraz w dniu 4 marca 2010r. Pismem z dnia 8 marca 2010 r. A zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...],[...],[...] i [...] z dnia [...] r. wystawionych przez Burmistrza R.. Jako podstawę zarzutów A wskazała przedawnienie obowiązku. W treści pisma podniosła ona, że dochodzone w toku egzekucji zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości dotyczy roku 2003, a więc zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2008 r. Zdaniem A zastosowania w omawianym przypadku nie znajdzie art. 70 § 4 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej, albowiem zastosowany środek egzekucyjny winien być prawnie skuteczny. Zobowiązana A wskazała również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uznało za uzasadniony jej zarzut co do braku wymagalności obowiązku w zakresie prowadzenia egzekucji tego samego zobowiązania na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...],[...],[...] i [...] wystawionych przez Burmistrza Miasta R.. W konsekwencji tego Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem Nr [...] umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne. W następstwie powyższego uchylone zostały dokonane czynności egzekucyjne, w tym dokonane zajęcie praw majątkowych. Dlatego też zajęcie to nie było zdaniem zobowiązanej prawnie skuteczne, a co za tym idzie egzekwowany obowiązek uległ przedawnieniu. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz R. uznał zarzut Spółki co do przedawnienia obowiązku za nieuzasadniony. Burmistrz wskazał, że egzekucja dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości należnego Gminie R. od A za rok 2003, określonego decyzją Burmistrza Miasta R. Nr [...] z dnia [...] r. uzupełnionej decyzją z dnia [...] r. Zobowiązanie to nie uległo zdaniem Burmistrza przedawnieniu, albowiem decyzją Nr [...] z dnia [...] r. należność z omawianego tytułu została Spółce rozłożona na raty, a termin płatności ostatniej raty przypadał na dzień 31 grudnia 2006 r. W związku z tym termin przedawnienia zobowiązania uległ przesunięciu do dnia 13 marca 2010 r. Ponadto, Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. wszczął postępowanie egzekucyjne w dniu 4 marca 2010 r., co w opinii organu spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia, który biegnie na nowo od dnia 5 marca 2010 r. Na postanowienie Burmistrza R. z dnia [...] r. nr [...] A wniosła zażalenie. Podniosła, że decyzją z dnia [...] r. Burmistrz R. określił jej zobowiązanie podatkowe w kwotach wyższych od zadeklarowanych, w konsekwencji czego powstała nowa zaległość podatkowa. Wobec tego, zdaniem Spółki zaległość ta nie jest tożsama z zaległością rozłożoną na raty decyzją Burmistrza z dnia [...] r. Okoliczność rozłożenia na raty zaległości podatkowej nie mogła zdaniem zobowiązanej skutkować zawieszeniem biegu terminu przedawnienia nie tylko w stosunku do tej zaległości, ale także zaległości podatkowych powstałych później. Spółka podniosła ponadto, że postanowienie Burmistrza R. z dnia [...] r. jest błędne nawet w przypadku przyjęcia, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony w odniesieniu do całości zaległości wskutek decyzji ratalnej. Decyzja ratalna dotyczyła zobowiązań Spółki przejętych na mocy art. 42 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego w latach 2003 - 2006 od B. Tymczasem egzekucją zostały objęte nie tylko przejęte zobowiązania, ale także te zadeklarowane przez samą A. W stosunku do tych należności nie zaszły żadne okoliczności, powodujące zawieszenie bądź przerwanie biegu terminu przedawnienia. Wobec tego przynajmniej w odniesieniu do tytułów wykonawczych Nr [...] do [...] zarzut zobowiązanej jest uzasadniony. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela. Kolegium zaakcentowało, że A S.A., na mocy art. 42 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego w latach 2003 - 2006 przejęła zobowiązania B S.A. Organ stwierdził, że A stała się sukcesorem obowiązków podatkowych B S.A. w takim zakresie, w jakim na dzień przejęcia ciążyły one na tej drugiej. Kolegium podkreśliło przy tym, że następstwo prawne w prawie podatkowym dotyczy głównie ciężarów spoczywających na podatniku w związku z koniecznością wykonania zobowiązań podatkowych poprzednika prawnego jako dłużnika podatkowego. W związku z tym, podniesione w zażaleniu zobowiązanej twierdzenia, jakoby decyzja ratalna dotyczyła innego zobowiązania podatkowego należnego od innego podatnika, tj. od B S.A. nie znajdują zdaniem organu odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy. Organ stwierdził, iż stroną postępowań zakończonych decyzjami Burmistrza R. z dnia [...] r. (dotycząca wymiaru podatku) oraz z dnia [...] r. (dotycząca ulgi, tj. rozłożenia na raty należności głównej i umorzenia odsetek) była A S.A. Bez znaczenia zdaniem organu pozostaje to, czy decyzja ratalna dotyczyła zobowiązań samej A SA czy też zobowiązań przejętych przez nią od B. Zobowiązania te uległy bowiem konsolidacji i do uiszczenia obu jest zobowiązana A S.A. Końcowo organ podniósł, iż zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2003 r. należne od A nie uległo przedawnieniu, albowiem bieg terminu przedawnienia uległ wpierw zawieszeniu na okres od dnia wydania decyzji o rozłożeniu na raty tegoż zobowiązania do dnia terminu płatności ostatniej raty, tj. od dnia [...] do dnia 31 grudnia 2006 r., a następnie przerwany został z dniem zastosowania środków egzekucyjnych, o zastosowaniu których zobowiązana Spółka została kolejno zawiadomiona w dniach 26 lutego 2010 r. oraz 4 marca 2010 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A S.A. w K. wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 34 § 1 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. A wskazała, że zgodnie z powyższym przepisem, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Skoro zatem A w piśmie z dnia 25 września 2009 r. nr [...] podniosła zarzut przedawnienia i zarzut ten został uznany za nieuzasadniony, to ponowne zgłoszenie tego zarzutu było niedopuszczalne. W konsekwencji wierzyciel — Burmistrz R. nie był umocowany do jego ponownego merytorycznego rozpatrzenia. Powyższe odnosi się również do występującego w drugiej instancji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zdaniem A, poczynione w trakcie rozpoznania sprawy ustalenia co do uprzednio zapadłego postanowienia z dnia [...] r. nr [...], przesądziły o konieczności wydania postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonych pismem z dnia 8 marca 2010 r. zarzutów. Powyższe jednak nie zostało uwzględnione przez wierzyciela ani SKO, co przesądza zdaniem skarżącej o naruszeniu art. 34 § 1 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i konieczności uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację, zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), dalej w skrócie: P.p.s.a. wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie. Istotą sporu, jaki zarysował się pomiędzy skarżącą a organem egzekucyjnym jest kwestia zastosowania w niniejszej sprawie art. 34 § 1 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst. jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej: u.p.e.a. lub "ustawą egzekucyjną". Zaznaczyć jednak równocześnie należy, iż – na etapie zażalenia od postanowienia wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego – Spółka kwestionowała również uznanie przez wierzyciela zarzutu przedawnienia obowiązku (zgłoszonego w trybie art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) jako nieuzasadnionego. Przechodząc do rozpatrzenia zawartego w skardze zarzutu zwrócić należy po pierwsze uwagę, że zgodnie z art. 34 § 1 a ustawy egzekucyjnej, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. W rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniu skarżącej, wyrażonemu w skardze i stanowiącemu główny zarzut pod adresem organu nadzoru, zdaniem Sądu organ ten słusznie uznał, iż przepis powyższy nie znajduje zastosowania. Rozwijając ten wątek rozważań należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że nie jest sporne między stronami, że zarzut przedawnienia egzekwowanego obowiązku rozpatrywany był w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym w odniesieniu do tego samego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości (za 2003 r.) na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. o nr [...],[...],[...] oraz [...], następnie zaś (ponownie) był rozpatrywany w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...],[...], [...] oraz [...] z dnia [...] r. Zaznaczyć jednak równocześnie należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodziła co prawda tożsamość zarzutu (przedawnienia) z zarzutem, zgłoszonym przez Spółkę w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r., nie mniej jednak zmianie uległy okoliczności, powodujące – zdaniem Spółki – upływ okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Otóż zarzut w postępowaniu, prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. opierał się na twierdzeniu Spółki, że okres przedawnienia upłynął z dniem 31 grudnia 2008 r. a rozłożenie na raty zobowiązania B S. A. nie miało wpływu na bieg terminu przedawnienia. Natomiast w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. Spółka zgłaszając zarzuty podnosiła, że środki egzekucyjne, mogące przerwać bieg terminu przedawnienia, były nieskuteczne. Dodatkowo podnieść należy, że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości postanowienie Burmistrza R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela, uznając za uzasadnione zarzuty A w części dotyczącej braku wymagalności dochodzonego obowiązku oraz za nieuzasadnione w zakresie przedawnienia oraz nieistnienia dochodzonego obowiązku. W konsekwencji organ egzekucyjny - Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. umorzył postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. W orzecznictwie sądowym akcentuje się, że z faktu wypowiedzenia się przez wierzyciela odnośnie zarzutów zgłoszonych w stosunku do wcześniej wszczętego postępowania egzekucyjnego danego zobowiązania podatkowego nie można - w przypadku ponownie wyrażonego stanowiska przez wierzyciela wobec nowych zarzutów w ponownie prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym tegoż zobowiązania - wywodzić skutków nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 K.p.a., a więc z tytułu rażącego naruszenia prawa lub stwierdzenia, że sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Tym bardziej przesłanki te w stosunku do ponownej opinii wierzyciela nie zachodzą z tego tytułu, że uprzednio wszczęte postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, bowiem obydwa te postanowienia dotyczą całkiem innej materii - umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz stanowiska wierzyciela co do zarzutów w kwestii ponownie wszczętego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt I FSK 2/07, opubl. w bazie LEX pod nr 364773). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zarzut A, dotyczący naruszenia art. 34 § 1 a ustawy egzekucyjnej jest nieuzasadniony, albowiem wierzyciel (a w dalszej kolejności – organ nadzoru) uprawniony był w niniejszej sprawie do ponownego merytorycznego zbadania zarzutu zobowiązanej. Przechodząc zatem do kolejnej kwestii, mianowicie zasadności zgłoszonego przez A w piśmie z dnia 8 marca 2010 r. zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne, należy odnotować, iż oparty został on na art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Zgodnie z tym przepisem, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej: o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie jednak z art. 70 § 2 pkt 1 o.p., bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 o.p., do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej. Ponadto, jak stanowi art. 70 § 4 o.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W rozpatrywanej sprawie, co słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, należne od A zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2003 nie uległo przedawnieniu. Bieg terminu przedawnienia uległ bowiem zawieszeniu na okres od dnia wydania przez Burmistrza R. decyzji o rozłożeniu na raty tego zobowiązania (czyli od dnia [...] r.) do dnia terminu płatności ostatniej raty (tj. do dnia 31 grudnia 2006 r.) – zgodnie z art. 70 § 2 pkt 1 o.p. Ponadto, bieg terminu przedawnienia został następnie przerwany z dniem zastosowania środków egzekucyjnych, o zastosowaniu których zobowiązana A została zawiadomiona w dniach 26 lutego 2010 r. i 4 marca 2010 r. (art. 70 § 4 o.p.). Ponieważ termin przedawnienia zaległości podatkowej za 2003 r. uległ zawieszeniu na okres łącznie 14 miesięcy i 13 dni (od dnia [...] r. do dnia 31 grudnia 2006 r.), kończył się on z dniem 13 marca 2010 r. Jednakże termin przedawnienia został przerwany w dniu 4 marca 2010 r., tj. z dniem zastosowania środka egzekucyjnego, o którym zobowiązana Spółka została zawiadomiona, a zatem biegnie on na nowo od dnia 5 marca 2010 r. Należy przy tym zaznaczyć, iż na mocy art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. – o restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego w latach 2003 – 2006 (Dz. U. z 2003 r. Nr 210, poz. 2037), A S.A. przejęła zobowiązania B S.A., stając się sukcesorem jej obowiązków podatkowych w takim zakresie, w jakim na dzień przejęcia ciążyły one na B S.A. Art. 42 ust. 1 wymienionej ostatnio ustawy stanowił bowiem, iż z dniem wejścia w życie tej ustawy A S.A. przejmuje nieumorzone zobowiązania spółek węglowych, które przed dniem wejścia w życie ustawy zbyły na jej rzecz przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 44 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 (tj. ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. - o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych [Dz. U. Nr 162, poz. 1112, z późn. zm.] – dopisek Sądu). Przejęcie przez skarżącą zobowiązań B S.A. spowodowało, że do uiszczenia zarówno własnego zobowiązania podatkowego jaki i tego, przejętego od B, obowiązana jest A, która też była stroną decyzji tak wymiarowej (z dnia 27 listopada 2008 r.) jak i ratalnej (z dnia 18 października 2005 r.). Dodatkowo jeszcze podnieść należy, iż na mocy art. 93 § 1 o.p., osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się osób prawnych, osobowych spółek handlowych, osobowych i kapitałowych spółek handlowych, wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek. Niesłuszny jest więc zarzut zobowiązanej, jakoby decyzja ratalna z dnia [...] r. dotyczyła innego zobowiązania podatkowego i innego podatnika (B S.A.). Odnosząc się natomiast do poglądu A, zawartego w zażaleniu na postanowienie wierzyciela z dnia 25 marca 2010 r., jakoby nie mogły być uznane za prawnie skuteczne środki egzekucyjne w sytuacji, gdy następnie zastosowane czynności egzekucyjne zostały uchylone a postępowanie – umorzone, należy stwierdzić, że nie jest on trafny. W orzecznictwie prezentowany jest bowiem pogląd, iż wystarczy zastosowanie środka egzekucyjnego, bez względu na skuteczność tego środka i dalszy jego byt prawny, aby doszło do przerwania biegu przedawnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1911/09, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 744484). Mając powyższe na względzie, z uwagi na brak naruszenia prawa przez organy administracji publicznej, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.