I SA/Gl 992/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, , , po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W ramach skargi pełnomocnik skarżącego, będący adwokatem, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. oznaczonej w sentencji niniejszego postanowienia, utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie określenia stronie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie [...] zł. Uzasadniając ów wniosek pełnomocnik oświadczył, że "skarżący nie jest w stanie uiścić kwoty zobowiązania podatkowego (...) nie ponosząc znacznej szkody majątkowej, która spowoduje utratę płynności finansowej oraz utrudni skarżącemu prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej". Postanowieniem z dnia [...] , nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. skarżący wskazał na grożące mu wskutek wykonania decyzji konsekwencje majątkowe, nie zobrazował jednak istniejących sytuacji i okoliczności uzasadniających istnienie realnego niebezpieczeństwa wystąpienia tychże skutków bądź powstania szkody. Nadto z akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. odmówił wstrzymania wykonania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. W piśmie z dnia 8 listopada 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. poinformował, że na powyższe postanowienie nie zostało wniesione zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przepisie tym przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. W świetle jego treści wniosek o wstrzymanie wykonania można mianowicie uwzględnić wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Jest on zatem zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.168). Przystępując do rozpoznania wniosku, należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Składając ów wniosek pełnomocnik skarżącego ograniczył się do sprecyzowania żądania, a następnie oświadczył, że wykonanie decyzji spowoduje wystąpienie znacznej szkody majątkowej, która spowoduje utratę płynności finansowej oraz utrudnieni prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej. Oceniając tak uzasadniony wniosek, nie sposób stwierdzić, że pełnomocnik strony wykazał należycie, iż w stosunku do skarżącego zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, czy ściślej utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Pełnomocnik skarżącego nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji, która mogłaby przemawiać na rzecz jego stanowiska, i co za tym idzie sprawić, że nie miałoby ono charakteru wywodów wyłącznie hipotetycznych. Nie zobrazował on okoliczności, które uzasadniałyby istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu pełnomocnik skarżącego nie wykazał też nieodwracalności skutków wykonania decyzji. Wykonanie decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może doprowadzić do zwrotu należności uiszczonych wskutek jej wykonania. Artykuł 61 § 3 ppsa może zaś znaleźć zastosowanie wyłącznie celem zapobieżenia szkodzie, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia" ani też przez "przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu" (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 637/07, LEX nr 356705). Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 ppsa pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności takiej nie stanowi w szczególności sama konieczność spłaty zobowiązania podatkowego przypisanego skarżącemu decyzją pierwszoinstancyjną, która jest naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). Brak natomiast dowodów, by przypuszczać, że wykonanie to będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 ppsa. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że na takie właśnie przyczyny odmownego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał także organ odwoławczy. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd na mocy art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.