I SA/Gl 992/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow-Milczarek, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi C. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 6 czerwca 2025 r. nr 2401-IEE.7192.231.2025.2/MSL UNP: 2401-25-139137 w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 6 czerwca 2025 r. nr 2401- IEE.7192.231.2025.2/MSL UNP: 2401-25-139137, utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z 9 kwietnia 2025 r., nr [...], nr sprawy [...] w sprawie oddalenia skarg C.S. z 25 marca 2025 r. na czynności egzekucyjne zajęcia wynagrodzenia za pracę w T Sp. z o. o. dokonane zawiadomieniami z 28 lutego 2025 r. nr od [...] do [...]. W podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej k.p.a. oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 132, dalej u.p.e.a.). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. (dalej: organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec C.S. (dalej: zobowiązany, strona, skarżący) w oparciu o własne tytuły wykonawcze z 27 lutego 2025 r. o nr od [...] do [...], obejmujące zaległości z tytułu składek społecznych, składek zdrowotnych oraz składek na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zawiadomieniami z 28 lutego 2025 r. o nr [...] do [...], organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia strony za pracę w T Sp. z o. o. Zawiadomienia doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności 12 marca 2025 r. natomiast zobowiązanemu wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych 18 marca 2025 r.. T Sp. z o. o. udzieliła odpowiedzi na zajęcie w piśmie z 14 marca 2025 r. W piśmie tym dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny o zatrudnieniu zobowiązanego na umowę na czas określony oraz o dokonywanych na rzecz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. potrąceniach. Pismami z 25 marca 2025 r. zobowiązany wniósł skargi na czynności egzekucyjne zajęcia wynagrodzenia za pracę dokonane przez organ egzekucyjny. Podniósł, że zajęcie wynagrodzenia nastąpiło bez jego wiedzy, gdyż nie dostał żadnego zawiadomienia o wszczęciu egzekucji komorniczej. Zaznaczył, że takie postępowanie niesie wielkie ryzyko utraty kontraktu. Nadto wskazał na zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego próbuje się dokonać czynności egzekucyjnej. Zauważył, że zajęte wynagrodzenie jest bardzo niskie, a nadto objęte jest już niesłuszną egzekucją Urzędu Skarbowego. Podał, że 2 lutego 2025 r. zawiesił wstecz wykonanie działalności gospodarczej (załączył kopię wniosku w tej sprawie) od dnia 2 listopada 2023 r. do dnia 3 lutego 2025 r., w którym ją wznowił. Tak więc postępowanie egzekucyjne prowadzone jest z naruszeniem dwóch ustaw: u.p.e.a. i ustawy o prawach przedsiębiorców, a także Rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia tj. Dz. U. 2023, poz. 1626). Nadto zobowiązany podniósł na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., iż obowiązek nie istnieje, ponieważ nie ma żadnej zaległości składki na ubezpieczenie społeczne w 2024 r., a fakt ten potwierdza załączone dokumenty. Naruszono także art. 33 § 2 pkt 2 lit. e u.p.e.a., bo określenie obowiązku jest niegodne z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z art. 23.7 ustawy o prawach przedsiębiorców, który stanowi, że w przypadku zobowiązań o charakterze publicznoprawnym zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej wywiera skutki prawne od dnia, w którym rozpoczyna się zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, do dnia poprzedzającego dzień wznowienia wykonywania działalności gospodarczej. Zdaniem zobowiązanego, zgodnie z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. doszło do trwałego wygaśnięcia obowiązku w całości i to przed wszczęciem postępowania egzekucyjnym. Zgodnie bowiem z art. 23.1 ustawy o prawach przedsiębiorców przedsiębiorca wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na czas nieokreślony albo określony, nie krótszy jednak niż 30 dni. W ocenie strony określenie obowiązku jest niezgodne z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., gdyż wierzyciel powinien w ramach zasad współżycia społecznego sprawdzić w systemie czy przedsiębiorca zawiesił wykonanie działalności lub uprzednio doręczyć zobowiązanemu upomnienie celem bezpośredniego konsultowania się z nim przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Nadto zobowiązany podał, że dopiero 19 marca 2025 r. dostał kopię decyzji wierzyciela z 29 listopada 24 r. razem z zawiadomieniem z 27 lutego 2025 r. o zakończeniu postępowania w sprawie określenia wysokości należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Zasadny jest zatem zarzut z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. dotyczący braku wymagalności obowiązku o charakterze trwałym przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, które musi być w takim razie umorzone po uwzględnieniu skargi na podstawie art. 54 § 4 pkt 2 lit. a u.p.e.a. Postanowieniem z 9 kwietnia 2025 r. nr [...], nr sprawy [...] Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. oddalił skargi zobowiązanego z 25 marca 2025 r. na czynności egzekucyjne zajęcia wynagrodzenia za pracę w T Sp. z o. o. dokonane zawiadomieniami z 28 lutego 2025 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia na wstępie wyjaśnił, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie ma prawnej możliwości odniesienia się do kwestii, które mogą być badane w trybie zarzutów. Dalej wskazał na stosowne regulacje prawne i stwierdził, że zaskarżone czynności egzekucyjne zostały dokonane prawidłowo. Zaznaczył, że doręczone zobowiązanemu zawiadomienia zawierały wymagane pouczenia, dot. m. in. środków zaskarżenia. Odnośnie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego wskazał na treść art. 7 § 2 i art. 19 § 4 u.p.e.a., z których wynika katalog środków egzekucyjnych stosowanych przez Dyrektora oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, obejmujący m.in. egzekucję z wynagrodzenia za pracę. Środek ten okazał się jedynym możliwym do zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowanie najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego może mieć natomiast miejsce jedynie w przypadku istnienia w tym względzie możliwości wyboru, przy czym – jak zaznaczono dłużnik zajętej wierzytelności nie przekazał żadnych środków pieniężnych. Postanowieniem z 6 czerwca 2025 r. nr 2401-IEE.7192.231.2025.2/MSL UNP: 2401-25-139137 organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z 9 kwietnia 2025 r. nr [...] w sprawie oddalenia skarg Strony z 25 marca 2025 r. W zażaleniu na to postanowienie zobowiązany wskazał, że czynności egzekucyjne dokonane zostały z naruszeniem ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz innych ustaw, wobec czego wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ nadzoru nie uwzględnił zażalenia. Na wstępie swoich rozważań wyjaśnił, że egzekucja nie może być środkiem represji, niemniej zastosowanie jakiegokolwiek środka egzekucyjnego jest już dolegliwością, z którą musi się liczyć dłużnik niewypełniający obowiązku. Dalej podkreślił, że skarga na czynność egzekucyjną nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia i nie stanowi konkurencyjnego środka zaskarżenia za pomocą, którego można skutecznie kwestionować ewentualne wadliwości prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a które mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu skargowym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Te kwestie podlegają bowiem badaniu w innym, odrębnym trybie (zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, a także wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego). Organ egzekucyjny w trakcie postępowania stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Przepisy statuują dwie zasady: zasadę celowości, czyli stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku oraz zasadę stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny przewidziany w przepisach u.p.e.a., który, w jego ocenie najlepiej i najprościej zmierzał do zrealizowania zakładanego celu, tj. egzekucję z wynagrodzenia za pracę. Zastosowany środek egzekucyjny powinien być jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, jednakże ta najmniejsza uciążliwość nie może niweczyć celu zabezpieczenia, jakim jest stworzenie dla wierzyciela pewnych gwarancji zaspokojenia. Zdaniem organu nadzoru czynność egzekucyjna zajęcia wynagrodzenia zobowiązanego za pracę dokonana została zgodnie z art. 72 § 1 i § 2 u.p.e.a. W świetle tych przepisów, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Z akt sprawy wynika, że zawiadomieniami z 28 lutego 2025 r. o nr [...] do [...], organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia strony za pracę. Zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych z 27 lutego 2025 r. zostały prawidłowo doręczone stronie 18 marca 2025 r. Natomiast pracodawca zobowiązanego ww. zawiadomienia otrzymał 12 marca 2025 r. Zawiadomienia te odpowiadały wzorowi określonemu w załącznikunNr 1 do Rozporządzenia Ministra Finansów z 18 marca 2024 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 426). Organ nadzoru stwierdził, że czynności te dokonane zostały w sposób prawidłowy, zgodnie z przepisami regulującymi sposób oraz formę ich dokonania, czego zresztą zobowiązany nie kwestionował. Postanowienie organu egzekucyjnego zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Odnosząc się do kwestii zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego organ nadzoru powołał się na wyrok NSA z 24 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 246/22, akcentując, że zastosowanie jakiegokolwiek środka egzekucyjnego zawsze jawi się dla zobowiązanego jako dokuczliwe. Jednocześnie zaznaczono, że zobowiązany nie wskazał żadnego innego składnika majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby przeprowadzić skuteczną egzekucję. W konsekwencji należało więc uznać, że organ egzekucyjny zastosował jedyny dostępny środek egzekucyjny, tj. egzekucję z wynagrodzenia za pracę, która jest zaliczana do mniej uciążliwych dla zobowiązanego. Zasada wyboru środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji możliwości wyboru spośród kilku środków. Odnośnie wniesionych zarzutów zauważono, że zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia od wierzyciela o wydaniu ostatecznego postanowienia o uznaniu lub nieuznaniu zgłoszonych zarzutów, podejmuje stosowne do rozstrzygnięcia wierzyciela kroki. Dopiero uwzględnienie przez wierzyciela wniesionych zarzutów skutkować będzie umorzeniem postępowania egzekucyjnego w całości lub w części. W kwestii zarzutu naruszenia przez organ egzekucyjny przepisów ustawy o ochronie danych osobowych (ustawa RODO) organ nadzoru stwierdził, że wskazanie danych dłużnika w zawiadomieniach o zajęciu wynagrodzenia za pracę, skierowanych do T Sp. z o. o. nie naruszało ustawa RODO i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, bowiem miało miejsce w ramach realizowania uprawnienia i spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów o ochronie danych osobowych w związku z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ujawnienie tych danych osobowych nastąpiło bowiem na podstawie i w granicach określonych prawem, czyli w toku wykonywania określonych prawem zadań organu egzekucyjnego. W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o jego uchylenie w całości jako naruszającego prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów badań i doradztwa lub zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł zarzuty naruszenia prawa materialnego (wszczęcie egzekucji pomimo braku zaległości) oraz procesowego (brak weryfikacji istnienia obowiązku). Nadto wskazał na naruszenie zasady proporcjonalności środka egzekucyjnego poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego (zajęcie wynagrodzenia) w sytuacji nieistnienia długu. Zwrócił także uwagę na naruszenie prawa do zaskarżenia oraz ochrony danych, naruszenie zasady zaufania i rzetelności postępowania, brak merytorycznego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak zaufania do organu nadzoru. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wskazał, że postanowieniem z 28 lipca 2025 r., znak sprawy [...] nr [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z., za uzasadniony uznał zarzut nieistnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...]. W konsekwencji postanowieniem z 28 lipca 2025 r. znak sprawy [...] nr [...] umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z 6 czerwca 2025 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z 9 kwietnia 2025 r. w sprawie oddalenia skarg skarżącego na czynności egzekucyjne zajęcia wynagrodzenia za pracę dokonane zawiadomieniami z 28 lutego 2025 r. Kontrolę tą rozpocząć należy od wskazania, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Zgodnie z art. 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny w trakcie postępowania egzekucyjnego stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków te, które są najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Jednocześnie art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 2 u.p.e.a. wskazuje, że do środków egzekucyjnych w postępowaniu dotyczącym należności pieniężnych należy między innymi egzekucja z wynagrodzenia za pracę. Zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a. podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo podmiotu prowadzącego rejestr akcjonariuszy, albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu. Zajęcia te, kwestionowane przez skarżącego w ramach skargi na czynności egzekucyjne, dokonane zostały zawiadomieniami z 28 lutego 2025 r. Art. 67 § 2 u.p.e.a. stanowi, że zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę kosztów egzekucyjnych: a) opłaty manipulacyjnej, b) opłaty za czynności egzekucyjne, c) wydatków egzekucyjnych, d) opłaty egzekucyjnej, e) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 72 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. W oparciu o art. 72 § 2 u.p.e.a. zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Z kolei art. 72 § 4 u.p.e.a. stanowi, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis wezwania przesłanego do pracodawcy, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób; 2) wzywa pracodawcę, aby: a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył za okres 3 miesięcy poprzedzających zajęcie, za każdy miesiąc oddzielnie, zestawienie otrzymanego w tym czasie wynagrodzenia zobowiązanego z wyszczególnieniem wszystkich jego składników, b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia wynagrodzenia za pracę, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczegóiności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętego wynagrodzenia, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o to wynagrodzenie oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tego wynagrodzenia egzekucja przez innych wierzycieli; 3) poucza pracodawcę o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2. Zawiadomienia te odpowiadały wzorowi określonemu w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Ministra Finansów z 18 marca 2024 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 426). Wobec powyższego zasadne jest stwierdzenie, że omawiane czynności egzekucyjne dokonane zostały w sposób prawidłowy, zgodnie z przepisami regulującymi sposób oraz formę ich dokonania, czego zresztą skarżący nie kwestionował. Skarga zobowiązanego obejmowała także podstawę określoną w art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a., czyli zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. W regulacji tej prawodawca posługuje się określeniem nieostrym "zbyt uciążliwego" środka egzekucyjnego. Wprowadzenie takiego nieostrego określenia oznacza konieczność oceny czynności egzekucyjnej z punktu widzenia szeroko rozumianego kryterium "uciążliwości". Za uciążliwość środka egzekucyjnego uznaje się dokuczliwość zastosowanego środka dla codziennego bytu dłużnika czy prowadzonej przez niego działalności, powodująca niemożność, czy istotne utrudnienie w codziennym jego funkcjonowaniu (por. wyrok NSA z 23 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 1384/15, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie to nie obejmuje samej uciążliwości tego środka egzekucyjnego, a taki jej wymiar, który oznacza w rezultacie jej nadmiar podlegający ocenie w okolicznościach konkretnej czynności egzekucyjnej (por. wyrok NSA z 26 września 2023 r., sygn. akt III FSK 436/23). Z samej istoty postępowania egzekucyjnego, w toku którego stosowane są elementy przymusu, wynika pewien stopień dolegliwości dla zobowiązanego. O zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie może decydować subiektywne przekonanie skarżącego, lecz zobiektywizowane kryteria, zaistniałe w stanie faktycznym danej sprawy. Przy wyborze środka egzekucyjnego organ egzekucyjny powinien kierować się nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz przede wszystkim efektywnością. Zastosowany środek egzekucyjny powinien być jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, jednakże ta najmniejsza uciążliwość nie może niweczyć celu egzekucji (por. m.in. wyrok NSA z 26 września 2023 r., sygn. akt III FSK 436/23). Jednocześnie podkreślenia wymaga, że zastosowanie najmniej uciążliwego środka może mieć miejsce w przypadku istnienia w tym względzie możliwości wyboru. Wybór najłagodniejszego środka dotyczyć może tylko takich sytuacji, gdy kilka możliwych do zastosowania środków egzekucyjnych powinno przynieść taki sam efekt (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 11 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 957/23). Takich alternatywnych środków zobowiązany nie wskazał. W tym stanie rzeczy oddalenie skarg na czynności egzekucyjne było zasadne. Nadmienić trzeba, że w skargach zobowiązany wskazywał na zajęcie wynagrodzenia za pracę bez jego wiedzy, a tym samym naruszenie Rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Podnosił nieistnienie obowiązku wynikające z dokonanego wstecznie zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej. Ta argumentacja pozostawała jednak poza zakresem orzekania organów w niniejszej sprawie. Jak wyjaśniono m.in. w wyroku NSA z 19 listopada 2025 r., sygn. akt I GSK 1337/23 przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną mogą być jedynie wady tej czynności. Skarga na czynność egzekucyjną nie jest bowiem uniwersalnym środkiem zaskarżenia. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia, a tym bardziej nie ocenia się braku doręczenia upomnienia czy niedopuszczalności egzekucji. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, wobec czego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono.