I SA/Ka 1793/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Karpińska /spr./ Sędziowie : NSA Krzysztof Stanik Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant Aleksandra Żmudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2004 r. przy udziale – sprawy ze skargi A w Ż. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług oddala skargę Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w C., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A w Ż., utrzymała w mocy decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy sprostowania obliczenia podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu [...] oraz zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 13.462,50 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołała art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1pkt 3, art. 6 ust. 7, art. 11b i art. 18 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). W uzasadnieniu podała, iż strona wystąpiła z wnioskiem o sprostowanie obliczonego i pobranego przez Urząd Celny w K.-Oddział Celny w C. podatku od towarów i usług z tytułu importu z Niemiec samochodu [...], argumentując zastosowaniem w sprawie art. 50 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, na podstawie którego towar ten podlega opodatkowaniu stawką 0%. Uwzględniając informację przekazaną przez Naczelnika Urzędu Celnego w C. w piśmie z dnia [...] nr [...], że w stosunku do importowanego towaru zastosowano obniżoną zerową stawkę celną, a nie zwolnienie od cła na podstawie przepisów Kodeksu celnego, organ podatkowy pierwszej instancji odmówił sprostowania obliczenia podatku oraz jego zwrotu. W odwołaniu A ponownie odwołała się do treści art. 50 ust. 3 ustawy podatkowej oraz zaakcentowała, iż czynności sprzedaży i importu są tożsame, a zatem przepis ten ma zastosowanie również do towarów sprowadzanych z zagranicy. Wniosła przy tym o uchylenie decyzji Urzędu Skarbowego i podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia co do zwrotu podatku. Odnosząc się do powyższej argumentacji, organ odwoławczy zaakcentował, iż już systematyka art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wskazuje, iż sprzedaż towarów i import towarów to dwie odrębne czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem ustawodawca wyszczególnił je w ust. 1 i w ust. 2. Następnie odwołał się do definicji tych pojęć zawartych w art. 4 oraz zaakcentował, iż treść art. 4 ust. 8 odsyła do innych czynności wymienionych w art. 2 ust. 3 ustawy podatkowej. Dalej Izba Skarbowa wskazała, że art. 50 ust. 3 odnosi się do towarów "sprzedawanych jednostkom ochrony przeciwpożarowej", a zatem nie odnosi się do importu towarów, bowiem zakup samochodu nastąpił za granicą, a następnie towar ten został wprowadzony na polski obszar celny. Dodała też, iż w załącznikach do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie (Dz. U. Nr 155, poz. 1814 ze zm.) dotyczących zwolnienia bądź obniżonych stawek podatku od towarów i usług nie zostały wymienione samochody pożarnicze, wobec czego import tego towaru podlega opodatkowaniu stawką podstawową w wysokości 22 %. Końcowo zaakcentowała, iż zwolnienie z podatku byłoby możliwe jedynie na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej w przypadku gdyby towar podlegał zwolnieniu od cła na podstawie wymienionych przepisów Kodeksu celnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji, zarzucając naruszenie art. 50 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W uzasadnieniu powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie Sąd odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika strony skarżącej A.F., który oświadczył, iż nie jest pracownikiem strony, działającej w formie stowarzyszenia, lecz wyłącznie jej członkiem. Pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), to jednak podlegała rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Przechodząc do rozpatrzenia kwestii spornej, jaką w niniejszej sprawie jest wyłącznie możliwość zastosowania w stosunku do sprowadzonego z zagranicy samochodu [...] stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0% na podstawie art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), podkreślić należy, iż bezsporne w sprawie są okoliczności faktyczne. A zakupiła bowiem w Niemczech samochód [...], który w dniu [...] dopuszczony został do obrotu na polskim obszarze celnym, przy czym organ celny zastosował obniżoną zerową stawkę celną, po udokumentowaniu pochodzenia towaru świadectwem EUR 1 nr [...] (pismo Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] nr [...]) oraz obliczył podatek od towarów i usług według stawki 22% w kwocie 13.462,50 zł. Natomiast art. 50 ust. 3 ustawy podatkowej, w stanie prawnym obowiązującym w 2002 r., stanowił, że : "W okresie do 31 grudnia 2003 r. stawkę w wysokości 0% stosuje się również do towarów przeznaczonych na cele ochrony przeciwpożarowej, które są sprzedawane (podkreślenie Sądu) jednostkom ochrony przeciwpożarowej". Nie ulega zatem wątpliwości, iż ta norma prawna jest adresowana do sprzedawców, którzy są zobowiązani do wliczania w cenę produktu właściwej stawki podatku od towarów i usług. Tak więc na podstawie tego przepisu podmioty sprzedające towary przeznaczone na cele ochrony przeciwpożarowej stosowały do tej sprzedaży opodatkowanie według stawki 0%. W tym stanie rzeczy za uzasadniony należy uznać pogląd, iż przytoczony przepis art. 50 ust. 3 odnosił się wyłącznie do przedmiotu opodatkowania określonego w art. 2 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jako sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro bowiem ustawodawca w art. 4 ust. 3 zdefiniował import towarów jako przywóz towarów na polski obszar celny (...), to oczywistym jest, iż do tej czynności opodatkowanej nie można odnosić normy art. 50 ust. 3 omawianej ustawy podatkowej, która – jak już wspomniano wyżej – adresowana jest do podmiotów sprzedających towary przeznaczone na cele ochrony przeciwpożarowej. Słusznie zatem wskazała Izba Skarbowa, iż już z systematyki art. 2 ustawy podatkowej wynika, że odrębnym przedmiotem opodatkowania jest sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 1), a odrębnym eksport i import towarów lub usług (ust. 2), a dodatkowym potwierdzeniem są definicje ustawowe zawarte w art. 4 pkt 3 i 8, przy czym treść art. 4 ust. 8 odsyła do innych czynności wymienionych w art. 2 ust. 3. Dodać też trzeba, iż w zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa rozpatrzyła wszystkie uregulowania prawne, które mogłyby uzasadniać ewentualne zwolnienie od podatku sprowadzonego z zagranicy samochodu [...] i zasadnie nie znalazła podstaw prawnych do pozytywnego załatwienia wniosku strony skarżącej. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 powołanej wyżej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.