I SA/Ka 2057/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Stanik Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant Anna Florek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2004 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. i T.S. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług - odrzuca skargę wniesioną przez A.S., - oddala skargę wniesioną przez T.S.. Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w C., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T.S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A w C., utrzymała w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia za lipiec 1998 r. w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 6.253 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołała art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). W uzasadnieniu podała, iż w toku kontroli stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniach z tytułu podatku od towarów i usług, czego konsekwencją było określenie za czerwiec 1998 r. innej niż zadeklarowano nadwyżki do przeniesienia na następny miesiąc. Powyższe spowodowało konieczność odmiennego określenia należności budżetowych za lipiec 1998 r., co nastąpiło w wymienionej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w C.. Izba Skarbowa nie uwzględniła odwołania stwierdzając, iż decyzja za lipiec 1998 r. jest konsekwencją prawidłowego rozliczenia za czerwiec 1998 r.. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli A. i T. S., żądając uchylenia decyzji organu odwoławczego i umorzenia postępowania w sprawie. Wskazali, że organ podatkowy nieprawidłowo określił kwotę zwrotu za czerwiec 1998 r., co czyni również nieprawidłową decyzję za lipiec 1998 r.. Zaznaczyli, że wnieśli odwołanie od decyzji za czerwiec 1998 r.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 15 września 2004 r. skarżący nie byli obecni, a z uwagi na pismo A.S. z dnia [...], w którym podnosiła fakt pobytu za granicą T.S., rozprawę odroczono, przy czym zobowiązano pełnomocnika organu odwoławczego do nadesłania akt rejestracyjnych skarżących. Z akt tych wynika, iż działalność gospodarczą prowadził T.S. i tylko on był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Na ponowną rozprawę w dniu 16 listopada 2004 r. skarżący nie stawili się, a pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), to jednak podlegała rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Odnośnie kwestii merytorycznej, jaką w niniejszej sprawie stanowi określenie odmiennej od zadeklarowanej kwoty zwrotu różnicy podatku za lipiec 1998 r. w wyniku odmiennego określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z czerwca 1998 r., co miało niewątpliwy wpływ na rozliczenie za lipiec 1998 r., stwierdzić trzeba, iż organy podatkowe działały zgodnie z dyspozycją art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). W stanie prawnym obowiązującym w 1998 r. - przepis ten stanowił, iż "Zobowiązanie podatkowe lub kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że urząd skarbowy określi je w innej wysokości". Tak więc skoro prawomocną decyzją organu podatkowego została określona w innej wysokości nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z czerwca 1998 r. do rozliczenia za lipiec 1998 r., to oczywistym jest, iż - mimo braku dodatkowych ustaleń faktycznych - konieczne stało się wydanie decyzji za lipiec 1998 r. uwzględniającej dane dotyczące nadwyżki do przeniesienia z decyzji za czerwiec 1998 r.. Dodać trzeba, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 2056/03 skarga na decyzję w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za czerwiec 1998 r. została oddalona. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - skargę, jako nieuzasadnioną oddalił. Zawarte w wyroku postanowienie o odrzuceniu skargi wniesionej przez A.S. uzasadnia art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem wymieniona nie była ani stroną, ani uczestnikiem postępowania administracyjnego, jak również nie wykazała interesu prawnego do wniesienia skargi.