I SA/Ka 2819/03

Dnia 8 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik (spr.) Sędzia NSA Anna Wiciak Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska Protokolant Magdalena Nowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2004 roku przy udziale Prokuratora Prok. Apelacyjnej Anny Podsiadło sprawy ze skargi K. G. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie ustalenia wysokości podatku obrotowego za lata 1990 – 1991, oraz nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązanie w podatku obrotowym: 1. uchyla zaskarżoną decyzję nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązanie w podatku obrotowym; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz K.G. kwotę [...] ( [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi pełnomocnika K. G. do Naczelnego Sądu Administracyjnego są trzy decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] do [...] oraz nr [...], którymi na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) utrzymano w mocy decyzje Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w C. z dnia [...] r., nr [...] do [...] oraz nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w B.: - z dnia [...] r., nr [...] do [...] w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku obrotowym za 1990 r. i 1991 r., - z dnia [...] r., nr [...] o odpowiedzialności za zaległości w podatku obrotowym za lata 1990 – 1991. W zasadniczo jednobrzmiących uzasadnieniach tych rozstrzygnięć nawiązano do okoliczności faktycznych spraw oraz przybliżono dotychczasowy przebieg postępowań, jakie w nich podjęto. W tych ramach podniesiono, że postępowania te wszczęto zostały na skutek żądań strony, opartych o przepis art. 247 § 1 pkt 7 w zw. z art. 211 Ordynacji podatkowej. Z powodu upływu czasu postępowania te nie mogły się jednak skutecznie toczyć w związku z czym podjęto przedstawione na wstępie rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjne. Odnosząc się następnie do argumentacji odwołań zauważono, że prawidłowo stwierdzono, iż postępowania w niniejszych sprawach nie mogą zostać wszczęte z uwagi na upływ – przewidzianego w art. 249 § 1 Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym przed 01.01.2002 r. – terminu do wniesienia żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych. Zgodnie bowiem z tym przepisem – stosowanym w niniejszej sprawie z uwagi na zasadę intertemporalną wyrażoną w art. 24 § 2 ustawy z dnia 12.09.2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa żądanie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji nie mogło być wniesione po upływie rocznego terminu liczonego od daty doręczeń decyzji, które miały miejsce: dnia [...] r. (doręczenie decyzji z dnia [...] r., nr [...]), dnia [...] r. (doręczenie decyzji z dnia [...] r., nr [...]) oraz dnia [...] r. (doręczenie decyzji z dnia [...] r., nr [...]). Dodatkowo podniesiono również, że strona po doręczeniu jej powyższych decyzji organu podatkowego pierwszej instancji nie odwołała się od żadnej z nich, wobec czego decyzje te stały się ostateczne. Podkreślono również, że decyzje prawidłowo doręczono na adres ul. [...] w B., pod którym zostały one odebrane przez pełnomocnika ustanowionego przez B. J. (czyli B. K.). Nadto przypomniano, że kwestia prawidłowości doręczeń została wcześniej rozstrzygnięta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.11.1997 r., sygn. I SA/Ka 727/96, w którego uzasadnieniu przyjęto, że zgłoszony w tym zakresie zarzut nie jest uzasdniony. Nadto nadmieniono, że wniosek o wyłączenie pracowników Urzędu Skarbowego w B. jest bezprzedmiotowy, ponieważ sprawą stwierdzenia nieważności decyzji zajęła się Izba Skarbowa w K. W skardze na powyższe decyzje, jaka wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarto wniosek o spowodowanie zwrotu na rzecz skarżącej "należnej jej kwoty pieniężnej wraz z odsetkami karnymi od dnia [...] r. do dnia zapłaty". Na poparcie tego żądania podniesiono, że według skarżącej doręczenie decyzji objętych żądaniem było nieskuteczne. Odbiorca – J. K., nie był bowiem pełnomocnikiem skarżącej. Nadmieniono także, że pracownicy Urzędu Skarbowego w B. – tj. K. L., T. P. i A. B. – winni byli zostać wyłączeni z uwagi na wątpliwość co do ich bezstronności wywołaną ich uczestniczeniem w wydawaniu decyzji, od których skarżąca się odwołała. Skarżąca wskazuje też, że możliwość czynnego udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie winni mieć – prócz K. G. – pozostali wspólnicy spółki cywilnej "A" B. K. – J. i B. G., a ponadto opisuje przebieg innych spraw, w szczególności w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku obrotowym i odpowiedzialności K. G. za zaległości w podatku obrotowym za lata 1990 – 1991 oraz postępowania egzekucyjnego przeciwko byłym wspólnikom tej spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 22.10.2004 r. pełnomocnicy stron podtrzymali przedstawione wyżej żądania i argumenty, na ich poparcie. Do stanowiska pełnomocnika organu odwoławczego przyłączyła się przy tym prokurator Prokuratury Apelacyjnej, która podkreśliła, że organy podatkowe rozstrzygnęły sprawy adekwatnie do treści wniosku inicjującego postępowania, a w razie ewentualnej nieprawomocności rozstrzygnięcia objętego wnioskiem stronie przysługują inne tryby obrony swoich interesów. Dodatkowo pełnomocnik skarżącej wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy Sąd po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje: Skarga uzasadniona jest w odniesieniu do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w C. z dnia [...] r., nr [...], odmawiającą wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., nr [...] z powodu upływu terminu do wniesienia żądania w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności i w tym też zakresie należało ją uwzględnić. W pozostałym zakresie jest jednak pozbawiona podstaw prawnych, w związku z czym należało ją, w odniesieniu do pozostałych decyzji objętych skargą, oddalić. Przystępując w związku z tym do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić jednak trzeba, że mimo, iż skarga wniesiona została w niniejszej sprawie pod rządami ustawy z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) to jednak rozpoznać należało ją w oparciu o przepisy ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W następnej kolejności zwrócić należy uwagę na fakt, że z żądania zawartego w skardze wnosić należy, iż strona skarżąca oczekuje od Sądu merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Stąd też wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że stosownie do regulacji zawartych w przepisie art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) Sąd w postępowaniu sądowo – administracyjnym sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Sprawując zaś tę kontrolę stosuje w myśl przepisu art. 3 § 1 cyt. wyżej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosuje środki przewidziane w ustawie. Oznacza to w konsekwencji – zwłaszcza zestawieniu z dalszymi regulacjami tej ustawy, że sądowa kontrola zaskarżonych aktów (w tym m. in. decyzji administracyjnych) i czynności administracyjnych sprowadza się wyłącznie do badania czy w sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia ich nieważności względnie czy przy jej rozstrzyganiu doszło do istotnego – tj. mającego wpływ na wynik sprawy – naruszenia przepisów prawa materialnego bądź procesowego. Takie określenie kognicji Sądu administracyjnego nie pozwala mu zatem na merytoryczne rozstrzyganie sprawy, a w szczególności na jakiekolwiek modyfikowanie zaskarżonych aktów bądź czynności administracyjnych – o co, jak wyżej podkreślono, wnosi skarżąca. Za wnioskiem takim przemawia zresztą treść przepisów art. 145 – 150 cyt. wyżej ustawy, które precyzyjnie określają formy rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd w przypadku zaistnienia podstaw do uwzględnienia skargi. W związku z tym uznać należy, że żądanie skarżącego zmierzające w swej istocie do merytorycznego skorygowania zaskarżonej decyzji przez umorzenie postępowania (podatkowego) w sprawie uznać trzeba za chybione w świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa. Mimo tego mając na względzie argumentację skargi – z której wynika, że skarżąca kwestionują prawidłowość zastosowania powołanych przez organy podatkowe przepisów prawa – jak też z uwagi na treść przepisu art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd uznał za konieczne zbadać czy w sprawie nie doszło do naruszenia prawa. Przechodząc w tym stanie rzeczy do meritum niniejszej sprawy w punkcie wyjścia zauważyć należy, że zaskarżone rozstrzygnięcia podjęte zostały w zainicjowanych wnioskiem strony postępowaniach o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych. Postępowania takie toczyły się zatem w trybie określonym – z racji daty złożenia wniosku – przepisami działu IV rozdz. 18 ustawy z 29.08. 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz.926 z późn. zm.). Powyższa uwaga ma przy tym istotne znaczenie dla dalszych rozważań albowiem nie można zapominać o tym, że postępowania prowadzone w powyższym trybie mają charakter nadzwyczajny albowiem w swej istocie zmierzają do weryfikacji decyzji ostatecznych, które zapadły w pierwotnych postępowaniach administracyjnych (tu podatkowych). Weryfikacja taka będzie przy tym skuteczna tylko w takim przypadku, gdy stwierdzone zostanie zaistnienie przesłanek enumeratywnie wyliczonych w przepisie art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Na powyższe zwrócił zresztą uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 07.03.1996 r., sygn. III ARN 70/95, w którym stwierdził, że "postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności decyzji z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy" (OSNAPU 1996, nr 18, poz. 258). Zanim jednak właściwy organ podatkowy będzie mógł zając się analizą tych przesłanek zobligowany jest do zbadanie, czy żądanie stwierdzenia nieważności decyzji spełnia wymogi formalne, które zakreśla analizowana tu ustawa. Pierwszy zaś z tych wymogów uznać należy za warunek konieczny wszelkich postępowań nadzwyczajnych uregulowanych Ordynacji podatkowej. Jest nim pozostawanie w obrocie prawnym ostatecznej, a więc nie podlegającej zaskarżeniu za pomocą zwykłych środków odwoławczych, decyzji podatkowej. Wniosek taki jest zresztą oczywisty gdy weźmie się pod uwagę cel owych postępowań nadzwyczajnych jak też treść przepisów art. 240 § 1, art. 247 § 1 oraz tytułu i treść przepisów rozdz. 19 działu IV przywołanej wyżej ustawy (art. 253 i nast.). Można tym samym wyrazić pogląd, że postępowanie nadzwyczajne, w tym także postępowanie mające za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji, może być skutecznie wszczęte tylko w takim przypadku, gdy w danej sprawie wydano decyzję ostateczną. Tym samym więc sprawia to, że organy podatkowe badające żądanie strony domagającej się wszczęcia takiego, nadzwyczajnego, postępowania winny w pierwszej kolejności ocenić, czy w obrocie prawnym występuje w danym przypadku ostateczna decyzja podatkowa. Dopiero bowiem pozytywne ustalenie tej okoliczności pozwala przejść do analizy dalszych wymogów formalnych stawianych żądaniu uruchomienia postępowania nadzwyczajnego, a w dalszej kolejności do oceny, szczegółowych, przesłanek merytorycznych, które właściwe są wyłącznie dla danego ich poszczególnych rodzajów. Stanowisko takie Naczelny Sąd Administracyjny wyraził zresztą w wyroku z dnia 02.04.2003r., który podjęty został w sprawie o sygn. I SA/Ka 1436/02 (niepubl.) i z którym skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni się zgadza. Analizę taką w niniejszych sprawach przeprowadzono uznając, że powyższy wymóg spełniony został we wszystkich trzech przypadkach. Konkluzja taka jednoznacznie bowiem wynika z treści uzasadnień wszystkich zaskarżonych decyzji. Wniosek ten, mimo zarzutów strony skarżącej, jest uzasadniony w odniesieniu do rozstrzygnięć podjętych w sprawach zakończonych decyzjami z dnia [...] r., nr [...] do [...], którymi utrzymano w mocy decyzje Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w C. z dnia [...] r., nr [...] do [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., nr [...] do [...] w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku obrotowym za 1990 r. i 1991 r. Otóż pamiętać trzeba, że skarżąca pozostawała w latach 1990 – 1991 r. wspólnikiem spółki cywilnej "A" w B. Tym samym więc na użytek podatku obrotowego, który pozostawał w tle skarżonych tu decyzji, podatnikiem była spółka cywilna a nie uczestniczące w niej osoby. Konsekwencja taka wynika bowiem z treści art. 1 ust. 1 ustawy z 16.12.1972 r. o podatku obrotowym (Dz. U. z 1983 r., nr 43, poz. 191 z późn. zm.). Skoro więc podatnikiem był podmiot korporacyjny (zbiorowy) doręczenie nastąpić musiało zgodnie z obowiązującymi podówczas metodami dokonywania doręczeń dla tego typu podmiotów, które określały przepisy Działu I rozdz. 8 Kpa. Doręczenia te były nota bene skuteczne o czym przesądzono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.11.1997 r., podjętego w sprawie I SA/Ka 727/96. Mimo przy tym, że dotyczył on drugiej ze wspólniczek spółki cywilnej "A" zaprezentowane w nim wnioski uznać trzeba za wiążące także i dla sprawy niniejszej – o czym decyduje – zdaniem składu orzekającego w sprawie – ów "korporacyjny" charakter podatnika, w którym uczestniczyła skarżąca. Doręczenie dokonywano przecież Spółce, a nie jej poszczególnym wspólniczkom, przez co ta sama kwestia nie może być różnie oceniana. Sprawia to w konsekwencji, że naprowadzane w tym zakresie zarzuty strony skarżącej ocenić należy w kategorii polemiki ze stanowiskiem organów podatkowych, która jako taka uznana musi być za bezskuteczną. Odmiennie natomiast ocenić należy kwestię ostateczności, a co za tym idzie skuteczności doręczenia, decyzji z dnia [...]r., nr [...]o odpowiedzialności skarżącej za zaległości w podatku obrotowym za lata 1990 – 1991, której dotyczą rozstrzygnięcia podjęte w sprawie zakończonej decyzją Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w C. z dnia [...]r., nr [...]. Otóż w tym przypadku stanowisko organów podatkowych, orzekających w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. co do jej ostatecznego statusu opierają na błędnych wnioskach. Powodem takiego wniosku jest ta oto okoliczność, że w tym przypadku adresatem decyzji była niewątpliwie skarżąca jako osoba fizyczna. Doręczane rozstrzygnięcie orzekało bowiem o jej osobistej odpowiedzialności za cudze, tj. spółki cywilnej, w której uczestniczyła, zobowiązania. W takim zaś przypadku doręczenie dokonać należało zgodnie z zasadami określonymi w przepisach art. 42 – 44 Kpa. Przywołane wyżej regulacje jako zasadę przewidują doręczenie do rąk adresata w jego mieszkaniu lub miejscu pracy. W formie wyjątku od niej przewidują zaś doręczenia zastępcze, które w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu polegać mogą m. in. na doręczeniu pisma, za pokwitowaniem, do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi; o doręczeniu pisma do rąk sąsiada lub dozorcy umieszcza się na w drzwiach mieszkania adresata (art. 43 w brzmieniu obowiązującym w 1995 r., które znajduje zastosowanie w niniejszym przypadku). Z regulacji tej można zatem wyprowadzić wniosek, że warunkiem skuteczności zastosowania tej metody doręczenia jest: - nieobecność adresata w mieszkaniu, - dokonanie doręczenia za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu pod warunkiem, iż wyrażą na to zgodę, - pozostawienie, w przypadku dokonania doręczenia do rąk sąsiada lub dozorcy domu, zawiadomienia o tym na drzwiach mieszkania adresata, które to przesłanki zaistnieć muszą kumulatywnie (por. m. in.: wyroki NSA z dnia 24.03.1999 r., sygn. I SA/Lu 151/98 oraz z dnia 10.11.1996 r., sygn. SA/Gd 2571/94 – Wyd. C. H. Beck W – wa, Elektroniczna baza danych "Legalis"). Oznacza to, że brak chociażby jednej z nich skutkuje wadliwością doręczenia. Doręczenie zaś wadliwe nie może wywołać żądnych skutków prawnych, jakie ustawa łączyłaby z nim. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć trzeba, iż z przedłożonych Sądowi akt wynika, że decyzja z dnia [...] r., nr [...] doręczona została w dniu [...] r. do rąk H. P. (? – nazwisko nieczytelne). Z dowodu doręczenia nie wynika przy tym kim był odbiorca korespondencji oraz czy, gdy zachodziła taka potrzeba, pozostawiono dla adresatki stosowne zawiadomienie (vide: k. 122a akt podatkowych). Tym samym więc doręczenie to musi być uznane za bezskuteczne bowiem jakiekolwiek wątpliwości co do wypełnienia wskazanych wyżej przesłanek określonych w art. 43 Kpa dyskwalifikuje możliwość przyjęcia skutku prawnego wynikającego z tego przepisu. W konsekwencji tego zawarte w decyzjach Izby z dnia [...] r., nr [...]oraz z dnia [...] r., nr [...] twierdzenia, co do ostateczności tejże decyzji jak też i wszelkie dalsze rozważania stają się bezprzedmiotowe. W tym bowiem przypadku nie zaistniał podstawowy warunek dopuszczalności uruchomienia postępowania nadzwyczajnego, jakim jest pozostawanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji. Skutkiem tego Sąd uznał za konieczne wyeliminować z obrotu prawnego decyzje podjęte w tym nadzwyczajnym postępowaniu, które za przedmiot miały decyzję z dnia [...] r. albowiem z punktu widzenia interesów strony ma dla niej istotne znaczenia, to co stanowi faktyczną przyczynę odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, która to myśl szerszego komentarza nie wymaga. Natomiast mając na względzie poczynione wyżej uwagi odmiennie ocenić należy kwestie związane z postępowaniami nadzwyczajnymi mającymi za przedmiot wymiar podatku obrotowego za lata 1990 – 1991. Nie może bowiem ulegać obecnie wątpliwości, iż decyzje te doręczono skutecznie. Skoro tak to niewątpliwie pozostają w obrocie prawnym, posiadając status decyzji ostatecznych. Konstatacja taka uzasadnia tym samym przeprowadzenie analizy co do spełnienia przez stronę skarżącą terminu, w jakim dopuszczalne jest wniesienie żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych. Pamiętając o tym przypomnieć należy, że w świetle art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej, w znajdującym zastosowanie w sprawie brzmieniu obowiązującym przed datą 01.01.2003 r. – a to z racji treści art. 24 § 1 ustawy z 12.09.2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 169, poz. 1387), która głosi, iż żądania stwierdzenia nieważności decyzji , która stała się ostateczna przed dniem 01.01.2003 r., podlegają rozpatrzeniu na podstawie w trybie, na zasadach i w terminach przewidzianych w przepisach w brzmieniu sprzed 01.01. 2003 r. – termin ten wynosił rok od daty doręczenia decyzji, której żądanie dotyczy. Tym samym więc termin na wniesienie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku obrotowym za 1990 r. oraz decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku obrotowym za 1991 r., które doręczono dnia [...] r. upłynął z dniem [...] r. Stąd też skoro przedmiotowe żądanie inicjujące postępowanie nadzwyczajne w odniesieniu do omawianych tu decyzji wymiarowych zainicjowało dopiero podanie z dnia [...] r. to oczywistym staje się iż zaskarżone rozstrzygnięcia zawarte w decyzjach Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] do [...] nie naruszają przepisu art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym "organ podatkowy winien odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia". Reasumując zatem powyższe uwagi dotyczące wskazanych wyżej decyzji stwierdzić trzeba, że dokonując oceny ich legalności Sąd nie mógł postawić organowi odwoławczemu zarzutu naruszenia prawa w stopniu, który miałby wpływ na wynik spraw. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby być podstawą uchylenia przez Sąd zaskarżonych decyzji. Kierując się zatem powyższymi względami Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), skargę – jako nieuzasadnioną – oddalił. W odniesieniu natomiast do decyzji podjętych w sprawie nr [...], w której utrzymano w mocy decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w C. z dnia [...] r., [...] Sąd uznał, iż organy podatkowe poczyniły wadliwe ustalenia faktyczne przez co naruszyły przywołane wyżej przepisy Ordynacji podatkowej, regulujące tryb prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych. Stąd też w tym zakresie Sąd działając na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 cyt. wyżej ustawy przepisy wprowadzające (...) skargę uwzględnił i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną uchylił. Podkreślić przy tym trzeba, iż Sąd nie podjął rozstrzygnięcia w trybie art. 152 ustawy bowiem wyeliminowane z obrotu rozstrzygnięcia nie nakładały na skarżącą jakiegokolwiek obowiązku świadczenia. Równocześnie po myśli art. 200 cyt. wyżej ustawy prawo o postępowaniu (...) obciążył Dyrektora Izby Skarbowej kosztami sądowymi w części jakie wiążą się one z uchylonymi decyzjami.